αποποιήματα

όσο για εσένα

Βαλεντίνε

καιρός να

να αλλάξεις όνομα

Παρίσι, 21 του Φλεβάρη 1914 […]

Σ’ αγαπάω ― χωρίς ἀγωνία, χωρίς ἀμφιβολία, χωρίς ὀδύνη. Σ’ ἀγαπάω μέ μιάν ἀγάπη πού κλείνει μέσα της τήν αἰωνιότητα, πού ἀντλεῖ τή ζωή της ἀπό τόν ἑαυτό της καί πού δέ φοβᾶται τίποτα γιά τόν ἑαυτό της. Σ’ ἀγαπάω ἣσυχα κι’ ὃταν ἀκόμα μέ μεθᾷς μέ τό φῶς τῆς ἀγάπης σου σ’ ἀγαπάω ἣσυχα ὅπως μένει κανείς ἣσυχος ἀπό τήν ἡδονή στής ἀχτίνες τοῦ θαμπεροῦ ἣλιου… Πίστευε στήν ἀγάπη μου ὅπως πιστεύει κανείς μπρός στο ἄγαλμα ἐνός παντοδύναμου Θεού πού δέν μπορεῖ νά σαλέψῃ ποτές. Εἶμαι ὁ ἄντρας σου κι’ εἶσαι ἡ γυναῖκα μου. Εἶμαι γιά σένα ἡ δύναμη κι’ εἶσαι για μένα ἡ χάρη. Γύρε ἀπάνω μου μέ τήν πεποίθηση ἐκείνη τῶν ἀδυνάτων πρός τούς δυνατούς. Κι’ ὅπου κι’ ἂν σέ πάω κι’ ὅπου κι’ ἄν μᾶς πᾶνε οἱ ἀνεμοι τῆς ζωῆς θά εἶσαι κοντά μου. Θά εἶμαι για σένα ο ἥσκιος στό μακρύ περπάτημα καί θἆσαι για μένα το νερό το κρυστάλλινο πού δροσίζει…

Σ’ ἀγαπῶ ὂχι πλέον σάν ἐρωμένη μου ― σ’ ἀγαπῶ σάν γυναῖκα μου! Ὢ δέν μπορεῖς νά φανταστῇς τί μοῦ λέει τό αἴσθημα αὐτό… Οἱ ἐρωμένοι εἶνε δύο πού μέσα στή μεγάλη πολυτάραχη ζωή γεύονται τά ψίχουλα πού τούς ρίχνει ἡ τυφλή εὐτυχία…. Ἀλλά ὁ Ἂντρας καί ἡ Γυναῖκα εἶνε κάτι ἀπείρως σοβαρότερο, ὑψηλότερο καί συγκινητικότερο. Κύττα!… Εἶνε δύο πού δίδουνε μέσα στής πίκρες καί τής φροντίδες τῆς ζωῆς τά χέρια τους καί στό σφίξιμο ἐκεῖνο τῶν χεριῶν τῶν δύο αὐτῶν ὄντων πού ἐνώνουν τήν ἀδυναμία τους γιά ν’ ἀντισταθοῦνε στής τρικυμίες τῆς ζωῆς ὑπάρχει ἓνα ποίημα πού φέρνει δάκρυα στά μάτα… εἶναι δύο ὂντα πού ὁδεύουνε μαζύ τό δρόμο πού φέρνει στό θάνατο ― ἀκουμπῶντας ὁ ἓνας στόν ἄλλο μέ μιά τρυφερή ἐγκατάλειψη… Μέσα στό μυστήριο πού τούς κυκλώνει μέσα στήν ροή τῶν πραγμάτων πηγαίνουνε καί στα μάτια τους λάμπει ἔνα ἂλλο φῶς ― τό φῶς τῆς συνεχείας πού θ’ ἀφήσουνε πίσω τους… Ἄντρας καί γυναῖκα! Ποτέ, ποτέ δέν μοῦ μίλησαν ᾑ δυό αὐτές λέξεις ὅπως μοῦ μιλᾶνε σήμερα… Τής αἰσθάνεσαι κι’ ἐσύ καί καταλαβαίνεις πόσο πρέπει να σ’ ἀγαπάω γιά νά σοῦ δώσω τό χέρι μου καί να σοῦ πῶ: Γυναῖκα μου; […]

[click]

Τσίαρσ στα πρωινά με κλιματαριές και ήλιο, στη φέτα, στα γεμιστά, στις μελιτζάνες, στην ξεγνοιασιά, στο χαλβά φαρσάλων, στο καρπούζι, στη ρίγανη, στο αναπνέω, στα σταφύλια, στις σανταρόζες, στα κεράσια, στα λαδερά φασολάκια, στα φασόλια γίγαντες, στους κορνέδες, στα κουρκουμπίνια, στο αγκαλιάζω, στα κουλουράκια του καφέ, στα λουκούμια, στους λουκουμάδες, στα παγωτίνια, στο ψητό καλαμπόκι, στο χαμογελώ, στα τζιτζίκια, στα κοχύλια, στις αιώρες, στα βιβλία, στα ζεστά απογεύματα, στα θερινά σινεμά, στα πανηγύρια, στο γελώ, στο μαύρο δέρμα, στα αλατισμένα μαλλιά, στο άσπρο, στο μπλε, στον Ελύτη, στα τραπεζάκια δίπλα στη θάλασσα, στη βραδινή ζακέτα, στα μπαλκόνια που μιλούν δυνατά, στο ανα-παύομαι.

Τσίαρσ σε όσους γεμίζουν το άδειο μου ψυγείο με νοιάξιμο.

ο ουρανός ήταν μαύρος. το μαύρο που μοιάζει με βελούδο, που μοιάζει με γιορτή. σκόρπια αστέρια εδώ κι εκεί. το φεγγάρι μισό. από τα μισά που δεν ψάχνουν το άλλο μισό τους. τα ολόκληρα μισά. βγήκαμε στην πίσω αυλή. ήταν απέραντη και έμοιαζε με τεράστια ζεστή μπανιέρα. αρχίσαμε να κολυμπάμε ανάμεσα σε τριαντάφυλλα και ήχους από κοκκόρια, μασουλώντας μπισκότα από αμύγδαλο. δεν δύναμαι να θυμηθώ τι ακριβείς σκέψεις μου, μα θυμάμαι πως η ζωή έμοιαζε με θαύμα. θαύμα που μόνο οι τολμηροί καταφέρνουν να δουν. νιώθαμε τα κορμιά μας να ιδρώνουν από μια παράξενη ζεστασιά, σαν χάδι από χέρια που συναντάς μόνο όταν ακουμπάς το κεφάλι σου στο μαξιλάρι. καπνίζαμε φυτά που μας πήγαιναν σε κόσμους καινούριους, που μας έφερναν τόσο κοντά που δύσκολα ξεχώριζες το σώμα σου από του άλλου και γελούσαμε. γελούσαμε ασταμάτητα. αρπάζαμε ο ένας τα χείλη του άλλου και δεν τα αφήναμε μέχρι να πληγιάσουν, μέχρι η γλώσσα μας να κοπεί. σου αρέσω ρώταγα, σε ποθώ έλεγες. κάποτε αρχίσαμε να τρέχουμε γυμνοί ανάμεσα στα δέντρα. ήταν ψηλά και γυμνά όπως εμείς. οι πατούσες μας μάτωναν, μα η ζωή, η ζωή είναι πόνος κι όποιος δεν πονά δεν ξέρει τι θα πει ζωή. συναντάγαμε λόφους και κατηφοριές ξανά και ξανά, μα εμείς συνεχίζαμε είτε από περιέργεια είτε από καπρίτσιο. φτάσαμε σε ένα βράχο και ξαπλώσαμε. αναπνεύσαμε ουρανό, ξεράσαμε προδοσία. θυμηθήκαμε ξάφνου τις αμέτρητες φορές που προσποιηθήκαμε ειλικρίνεια, τις φορές που πλησιάσαμε κοντά, μα πάλι δεν τα καταφέραμε. σκεφτήκαμε τη ζωή με λιγότερες μάσκες και μετά τις φορέσαμε και κατηφορίσαμε. αν δεν τρέμαμε τόσο την αλήθεια … θα έμοιαζαν όλα τα βράδια μας σαν ένα βράδυ στη Νότια Καρολίνα.