Υποσημειώσεις

τα νύχια των χεριών μου δυνάμωσαν. πήγαινε μήνες που είχαν αδυνατήσει. έσπαγαν, ξεφλούδιζαν, σαν σοβάς σε παλιό τοίχο. τα νύχια των χεριών μου, είναι ένα βαθύ μπορντό κόκκινο. όπως ήταν τα χείλη μου χθες. είχα καιρό να τα βάψω. το δέρμα των χεριών μου νιώθει μικρές ελαφριές τσιμπιές, από το πιτσίλισμα του λαδιού καθώς έκανα τηγανόψωμο. τις τελευταίες εφτά ημέρες έχω φάει ελάχιστα. τις τρεις πρώτες έφαγα δυο τρεις φρυγανιές. την τέταρτη πιέστηκα και έφαγα λίγο γιαούρτι, ντοματίνια και τυρί. η τελευταία φορά που συνέβη ήταν πριν δεκατρία χρόνια. την ημέρα εκείνου του ραντεβού. η πρώτη ήταν όταν είχαμε χωρίσει για τελευταία φορά με τον πρώτο μου έρωτα. εν τέλει χωρίσαμε πολλές φορές ακόμα μετά από εκείνη. έρωτας. λέξη ακόμα χωρίς ορισμό. ακόμα αβέβαιο αν έχουμε συναντηθεί. μα αν είναι οτιδήποτε που έχει να κάνει με το παράλογο, τότε ναι, σίγουρα. το στομάχι μου τις μέρες αυτές άρχισε να παραπονιέται. άρχισε να πηγαίνει πίσω προς την πλάτη. να μοιάζει ίσως με μια γροθιά που ανοιγοκλείνει.

το μέσα μου αυτές τις εφτά ημέρες έμοιασε με ένα τρελομπαλάκι, που κάποιος το πέταξε με δύναμη μέσα σε ένα κλειστό δωμάτιο και πηδάει με ανεξέλεγκτη ταχύτητα προς κάθε πιθανή κατεύθυνση. χωρίς ρυθμό, σκοπό ή περιορισμό. ένα τρελομπαλάκι που κάποτε, πλέον σπάνια, κάποιος θα το πάρει στο χέρι του, να παίξει. ίσως το παίρνει γιατί είναι πολύχρωμο. ίσως γιατί του αρέσει να παίζει. ίσως και τα δύο. όταν το πιάσει δεν ξέρει πόσο καιρό θέλει να το κρατήσει. δεν ξέρει αν θα του αρέσει το παιχνίδι. αν θα το βαρεθεί. το μέσα μου μοιάζει με ένα μικρό μπαλάκι από καουτσούκ. έχει τα δικά του θέλω, τη δική του άποψη, δύναμη και ένταση. εγώ είμαι το έξω. το έξω που δεν μπορεί να ελέγξει το μέσα. ίσως τελικά είμαι η μαριονέτα του μέσα. εφτά ημέρες για να σβήσουν τρισήμιση χρόνια. ένα ακόμα γράμμα. και βρέθηκα ξαφνικά στο ταβάνι, τρύπησα τον τοίχο, βγήκα στη σκεπή, ανέβηκα στην κορυφή του κόσμου κι έπεσα κατακόρυφα.

• No Comments

Βρίσκομαι στην πόλη του τότε. Κάθομαι σ’ ένα παγκάκι στο παρκάκι της Περραιβού. Πέρυσι, τέτοια εποχή, ήμουν στο νησί των γενναίων. Πέρασα το Πάσχα με κάποιον που με ήθελε — νομίζω. Τώρα είμαι στο σπίτι με τους γονείς. Δε θυμάμαι αν υπήρξε άλλη φορά που να ήμασταν μόνο οι τρεις μας. Τα μάτια μου είναι θλιμμένα. Νιώθω τα βλέφαρά μου να γέρνουν προς τα κάτω, σαν η βαρύτητα να ασκεί πάνω τους μια επιπλέον δύναμη. Χθες πήγαμε στο γωνιακό ουζερί, μερικά τετράγωνα πιο κάτω. Παραγγείλαμε χταπόδι, τηγανητές πιπεριές, πατάτες, χόρτα. Οι μερίδες ήταν μεγάλες. Αυτό μου έκανε εντύπωση, χωρίς να ξέρω γιατί. Με τη μητέρα μου, μερικές φορές συνεννοούμαστε. Τις περισσότερες, όχι. Σήμερα γίνεται εβδομήντα. Ο πατέρας μου πλησιάζει τα ογδόντα. Είναι πια παππούδες. Δεν ακούνε καλά, το δέρμα τους λεπταίνει, τα μαλλιά τους γκριζάρουν. Δεν μπορώ να φανταστώ τον πόνο εκείνης της μέρας, ακόμη κι αν καμιά φορά, φαντάζει σαν ανακούφιση. Δε θέλω να φανταστώ πως μπορεί να υπάρξει μοναξιά μεγαλύτερη από την τωρινή, κι όμως, πιστεύω πως υπάρχει.

Η πόλη του τότε είναι ανθισμένη. Τα δέντρα και οι θάμνοι έχουν κάθε λογής λουλούδια. Σήμερα περπάτησα και τα είδα· πασχαλιές, μια κίτρινη τριανταφυλλιά, ένα δέντρο με έντονα ροζ μπουμπούκια, που δεν ξέρω πως λέγεται. Πήγα ως τον Ρόδον. Πήρα ένα κωκάκι, ένα σουδάκι, ένα κορνεδάκι κι ένα καρυδάτο, πάντα σε σακουλάκι, κι ας επέμενε η κοπέλα να μου τα βάλει σε κουτί — για να μην λερωθώ, είπε. Δεν τα λαχταρούσα όπως παλιά. Από τότε που ήρθα, κάτι σα να μου έκοψε την όρεξη. Ήθελα όμως την παρέα τους, να αναπολήσω το τότε. Εκείνο το τότε, που τώρα μοιάζει να μην ήταν τόσο άσχημο τελικά. Τα Πάσχα με τις αδερφές δεν θα ξανάρθουν. Το Ρόδον το ανακαίνισαν· «ήταν καιρός», είπε η κοπέλα. «Καμιά φορά δεν είναι κακό να μένει κάτι όπως είναι», είπα εγώ. Τα έφαγα όλα, το ένα μετά το άλλο, καθώς σκεφτόμουνα τις θερμίδες και τη ζάχαρη. Παλιά δεν με απασχολούσαν αυτά. Τα δόντια μου αντέχουν ακόμα· το είπε χθες και ο οδοντίατρος. Λίγη τερηδόνα που με ανησυχούσε, δεν είναι τίποτα, είπε. Μπορεί να μείνει έτσι άλλα ογδόντα χρόνια. «Τα δόντια σου είναι για φωτογραφία», είπε και με έδιωξε. Ένιωσα μια παράξενη θλίψη που έφυγα έτσι· περίμενα πως θα χρειαζόμουν κάτι, ίσως ένα σφράγισμα. Με διώχνει ακόμα και ο οδοντίατρος, σκέφτηκα.

Θα ήθελα να μείνω λίγες μέρες ακόμη. Να μην κάνω τίποτα. Να μην μου ζητείται τίποτα. Άρχισαν να πέφτουν κάποιες σταγόνες. Από το παρκάκι βρέθηκα στα σκαλάκια ενός παλιού σπιτιού. Η βροχή που δεν ξεκίνησε ποτέ, σταμάτησε. Είναι Μεγάλη Τετάρτη. Πέρυσι κάποιος με δόξαζε σαν Θεό· εγώ τον σταύρωνα, τον στόλιζα στεφάνια από ερωτηματικά και αμφιβολίες. Η πόλη του τότε δεν με αναγνωρίζει πια. Οι Μεγάλες Εβδομάδες εκείνες δεν θα έρθουν ξανά. Είναι βαρύ και άδικο να μην ξέρεις πότε είναι η τελευταία φορά. Η βροχή ξεκίνησε. Μυρίζει βρεγμένο χώμα. Βροχή, βρεγμένο, βρεγμένος, βροχερός, βροχοσταλίδες, αδιάβροχο, ξεβρέχω, αναβροχιά.

• 1 Comment

όλες οι λέξεις ξοδεύτηκαν
στα προηγούμενα δύο
τις καταβρόχθισαν
χωρίς να τις μασήσουν
σάλιο δεν έμεινε για εσένα

για εσένα
που τις άξιζες περισσότερο
κι από το γάμα και το λάμδα
κι απ’ όλα τα γράμματα
που δεν έμαθα ποτέ

σε παίδεψα
γιατί με παίδεψαν
αμαρτίαι τότε παιδεύουσι τώρα
με ακολουθείς μ
έρχεσαι, ξανάρχεσαι
πας να αλλάξεις το τέλος
μα αυτό πάντα ίδιο –

κοφτερό
πικρό
ασφυκτικό

σε τσαλάκωσα·
σε έγραψα με μολύβι
να μπορώ να σε σβήνω
σε στρίμωξα στην πίσω σελίδα
να μην πιάνεις χώρο
να έχω όλο το άσπρο δικό μου

ό,τι μπορούσα έκανα
να μην αφήσεις ίχνη
με κεφαλαία δε σε έγραψα ποτέ
να μη σε δουν και ρωτήσουν
να μη σε δω
κι οφείλω να απαντήσω

ήσουν λίγο για εμένα μ
καθαρό, αγνό, ανόθευτο
αφοπλιστικό
κρίνα κουβαλούσες
και κλαδί ελιάς
βάρη που δεν έμαθα να σηκώνω

ήσουν πολύ για εμένα μ
την κέρδισα·
τη φυγή σου

• 2 Comments