να φεύγεις σαν τον κλέφτη
εσύ που κάποτε έμπαινες
σαν βασιλιάς
χαλιά σου έστρωναν
γυάλιζαν τους πολυελαίους
έβγαζαν από το σκρίνιο
τις πορσελάνες τις καλές
σε δοξάζαν σα θεό
σαν εικόνισμα θαυματουργό
σε προσκυνούσαν
ήσουν εσύ – κανένας άλλος
απότομα σε άλλαξαν
υποκατάστατο να γεμίσει το κενό
δε μοιάζει με εσένα
τίποτα δε μοιάζει σε εσένα
ούτε μπορεί να σου αντισταθεί
εσύ το αυθεντικό
το μοναδικό
το αναντικατάστατο
και τώρα εσύ
σκιά που νυχοπατά
από την πίσω πόρτα


Χριστίνα, καλώς σε βρήκα και πάλι.. Μου έλειψαν τα λόγια σου στη διάρκεια της παύσης..
17 Σεπτέμβρη έφυγε από την πίσω πόρτα η μανούλα μου, τίποτε δεν γεμίζει το κενό της..
Ευχαριστώ που είσαι εσύ πάλι εδώ..
Εγώ ευχαριστώ που είσαι εδώ. Εύχομαι ο πόνος να απαλύνει με τον καιρό.
Σε ευχαριστώ από καρδιάς κι εύχομαι με τη σειρά μου ο ουρανός πάνω από το Βερολίνο εκτός από γκρίζα σύννεφα να κρύβει έναν άγγελο που θα τα απαρνηθεί όλα για χάρη σου.. Το αξίζεις! Bis bald..