Τήξη
Σαρλότ
Ντούραμ
Μιάμι
Λος Άντζελες
μα αυτή
να ονειρεύεται
διαρκώς
την Αίτνα
και
τη λάβα της
να ποθεί
αγωνιωδώς
ένα ηφαίστειο
ενεργό
να μπει μέσα
να λιώσει
αποποιήματα
Ρομάντσο μικρής διάρκειας
να ανοίξω
τα πόδια
να σπρώξεις
δυνατά
να φτάσεις
βαθιά
– εκεί
πάνω απ’το ήπαρ –
να μπεις
να βγεις
να μπεις
να βγεις
να μπεις
να βγεις
να μπεις
να βγεις
και μετά
να μου πεις
πως κουράστηκες
Το πρώτο χιόνι
τα παράθυρα ανοίγουν αλλιώτικα
στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού
το πρωί αργεί να ξημερώσει
η μέρα τρέχει πιο γρήγορα
τα πρωινά γεμάτα
φυστικοβούτυρο
γκουντ μόρνιν
χάου αρ γιου ντούινγκ τουντέι
ανακύκλωση πουθενά
( άπλετο πλαστικό
άπλετο φαγητό )
εκτός από τα πρωινά
συντροφιά βρίσκεις άκοπα
οι άνθρωποι εδώ πιστεύουν
εύκολα σε Θεούς
φερμένους από τη Δύση
λίγο ο Παρθενώνας
λίγο ο Διαφωτισμός
λίγο ο Διαφωτισμός
λίγο η σπασμένη προφορά
τα φώτα πέφτουν πάνω σου
έτσι βρέθηκα ξάφνου να παρακαλώ
για λίγη κράτη στις δοξασίες
δεν έχω μάθει να με υπηρετούν
μονάχα να υποκλίνομαι
Τέχνη
στον τοίχο
του καινούριου
δωματίου μου
κρέμασα ένα
μεγάλο άσπρο χαρτί
να βλέπω
κάθε φορά
που το κοιτώ
αυτά που θέλω
που πάλι
δεν είναι εδώ
 |
| Frederic Forest ‘Woman standing – Etude’ |
Έγκλημα
όλες μου τις λέξεις
τις κλέψαν
άδοξα χτυποκάρδια
τι τεράστια αδικοπραξία
για τόσα ένδοξα που
περιμένουν κάποιος
να τα αφηγηθεί
Θάλασσα
τη θάλασσα τη φοβάμαι
φοβάμαι το βάθος της
το κρύο της
και το μπλε της
τις αντανακλάσεις της
τη δήθεν αθωότητά της
εμένα
που αφήνομαι σ’αυτήν
σκιάζομαι
το βυθό της
το θυμό της
την ηρεμία της
την τιμωρία της
όσα μου κρύβει
όσα δεν μπορώ να δω
τη θάλασσα τη φοβάμαι
αφού δεν είναι δική μου
αφού δεν μπορώ
να την κάνω δική μου
κάθε που
πιο σφιχτά την κρατώ
πιο έντρομα
ξεφεύγει απ’ τα χέρια μου
τη φοβάμαι
δεν στο κρύβω
όπως
όσο
ακριβώς
φοβάμαι
εσένα
όπως/όσο/ακριβώς
φοβάμαι
ό,τι αγαπώ
ό,τι τρέμω
μην χάσω
Αμοργός
ένας Καζούλης που
δεν αγγίζει τίποτα πια
άτοπες συζητήσεις που
δεν μπορεί, κάτι θα
μα, δεν, τίποτα
γλυκό ταψιού
στις τρεις το ξημέρωμα
όχι ένα, ούτε δύο
ίσως τρία, με παγωτό μαστίχα
από τα βαριά που λιγώνουνένα ασταμάτητο κλάμα
από το πουθενά
αυτό το πουθενά, που
πάντα είναι κάπου
οικογένειες που απολαμβάνουν
αμέριμνα τις διακοπές τους
ένας μπαμπάς που μασάει
ησύχως τα σπόρια του
μια μαμά που επιμένει να
καπνίζει παρά τις επιπλήξεις
της κόρης της
κι ένας επίμονος βήχας στην
τουαλέτα ενός καταστρώματος
μπλε, απέραντο μπλε και άσπρο
κι εσύ, ξανά εσύ
να πάρεις τη θέση σου
ανάμεσα στις γραφικότητες
ένα μολύβι που δεν γράφει
αφού
οι άνθρωποι περνούν μπαμπά
και δες, τίποτα δεν σημαίνουν
κι ας τότε σήμαιναν τα πάντα
κι άλλοι που μένουν μαμά
χωρίς να το ξέρουν
365 πρωινά κι άλλα τόσα
κι ένα πλοίο, που όλο φτάνει
3 είπανε η ώρα άφιξης
μα βράδιασε, κι ακόμα
ένα μολύβι που δεν γράφει
αφού
οι άνθρωποι περνούν μπαμπά
και δες, τίποτα δεν σημαίνουν
κι ας τότε σήμαιναν τα πάντα
κι άλλοι που μένουν μαμά
χωρίς να το ξέρουν
365 πρωινά κι άλλα τόσα
κι ένα πλοίο, που όλο φτάνει
3 είπανε η ώρα άφιξης
μα βράδιασε, κι ακόμα
