Another cup of coffee

Αντεύχομαι

Έχω πολλά ράμματα για τη γούνα αυτής της μεγαλοκυρίας που λέγεται ευτυχία. Μου έχει σπάσει τα νεύρα με όσα ισχυρίζεται απολογούμενη που με έστησε. Ότι τάχα ήρθε, αλλά εγώ είχα το νου μου σε τούτο και σε κείνο, κι όπως

love-ο-τομή.

Ας την κάνουμε λοιπόν. Δε θα πονέσει, μα κυρίως δε θα πονάει μετά, είπε ανοίγοντας το πλαστικό σακουλάκι. Έβγαλε από μέσα τη σύριγγα, έβαλε το υγρό από το μπουκαλάκι, της έδωσα το χέρι μου. Η αλήθεια είναι δεν το πίστεψα.

Ένας Αύγουστος γεμάτος σκόνη

3 μέρες μετά την -για δεύτερη φορά ατελή- προδωσία ξάπλωσε σε ξένο κρεβάτι. μόνο για να έχει να του πει όταν κάποτε θα ρωτούσε “ήταν εύκολο. τόσο καιρό ήταν τόσο εύκολο.”