(ξένες) γλώσσες

έχω ξεχάσει πως πιάνουν το μολύβι

πως σχηματίζονται τα γράμματα

και πως αρθρώνονται οι λέξεις

τί χρειάζεται μια πρόταση για να συνταχθεί;

μπερδεύω τελείες, παρενθέσεις, ερωτηματικά

η γλώσσα μου δεν ξέρει που να πατήσει

μόνη μου έγνοια πλέον να μάθω τη δική σου

τόσο επιφανείς προσδοκίες είχα από μικρή

μα δεν είναι εύκολο ξέρεις, μαθήματα πρωί – βράδυ

χωρίς συγκεκριμένο ωράριο, χωρίς διάλειμμα

ιδιαίτερα, με όποιον μου φανεί γλωσσολόγος

οι κόσμοι μας εκ διαμέτρου αντίθετοι

εσύ ποτέ δεν θα πλησιάσεις τον δικό μου, στο ελάχιστο

μπορεί να οφείλεται στην εκπληκτική

δυσκολία του ελληνικού αλφαβήτου

μπορεί και να μ’αρέσει να εθελοτυφλώ

η γλώσσα που δημιουργούμε εμείς για εμάς

μοιάζει για λίγο να ‘ναι αρκετή

μα τόσο όσο διαρκεί ένα γέλιο ή ένα βράδυ

τις ώρες που δεν βρίσκεις λέξεις, μου γυρνάς την πλάτη

τα δάχτυλά μου κάνουν ταξίδια στις κουκίδες της
είναι τόσο άψογη κι αυτές τόσο λίγες

τα πρωινά με βρίσκουν να μετράω

λακούβες πάνω στο στέρνο σου

πως είναι δυνατόν ένα ανθρώπινο κορμί

να είναι τόσο αριστουργηματικό;

καμιά φορά νιώθω να επιπλέω στην επιφάνεια

να είμαι ερωτευμένη πιο πολύ με τις λακούβες σου

παρά με σένα, περισσότερο

με το πρόσωπό σου, τους μύες σου, τους γοφούς σου

κι ας ξέρω πως δεν είσαι ερωτευμένος παρά μονάχα

με τον τρόπο που σε κάνω να ανατριχιάζεις από ηδονή

να σου πω, δεν με πειράζει

και ούτε με νοιάζει τόσο να μάθω τελικά τη γλώσσα σου

φτάνει μονάχα να μ’αφήνεις να σ’ αγγίζω με τη δική μου