Christina Parascha

Την βρήκα πάλι κλαμένη,να ξαπλώνει ανάμεσα στις καλαμιές. Το αγαπημένο της μέρος ήταν. Από μικρή, όλα τα καλοκαίρια της εκεί τα περνούσε. Από μικρή δεν άντεχε τους ανθρώπους. Καθόταν εκεί με τα βιβλία της και διάβαζε με τις ώρες. Και ξέφευγε. Αλήθεια ξέφευγε. Ένιωθε να ανήκει κάπου. Κάπου που δεν αποτελούσε ψυχαναγκαστική δραστηριότητα, κάπου που δεν ένιωθε να πνίγεται, ένας τόπος που την χωρούσε. Μα τώρα δεν ήταν καλοκαίρι πια. Κι αυτή είχε φτάσει τα 22.

-Τι κάνεις εδώ;
-Τους μισώ! Τους μισώ όλους το καταλαβαίνεις; Όλους σου λέω.
-Έλα μέσα σε παρακαλώ.

Το ήξερα. Δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω, αλλά ήξερα πως υπήρχαν στιγμές που μας μισούσε. Την φοβόμουν κιόλας. Την είχα ικανή για πολλά. Αφού δεν μπορούσε να εξαφανίσει εμάς, αφού δεν μπορούσε να μας κάνει να μην αποτελούμε μέρος της ιστορίας, ίσως το έκανε για τον εαυτό της. Δεν μπορούσα να το καταλάβω, αλλά το ένιωθα. Μισούσε τον κόσμο γύρω της, το σύμπαν, τον εαυτό της. Μισούσε ακόμα κι αυτή τη διαφορετικότητά της. Αυτή που υποτίθεται την έκανε ξεχωριστή. Μα όχι δεν ήθελε να είναι ξεχωριστή πια! Ήθελε τα Χριστούγεννα να χαίρεται όπως όλοι οι κανονικοί άνθρωποι. Ήθελε όταν ερωτεύεται να νιώθει πλήρης, όπως όλοι οι κανονικοί άνθρωποι. Ήθελε να μπορεί να ερωτεύεται πιο εύκολα και πιο συχνά. Ήθελε οι ξεχωριστοί γι’ αυτήν άνθρωποι. να είναι κατά τα άλλα συνηθισμένοι, με συνηθισμένες συμπεριφορές και συναισθήματα ακόμα. Δεν ήθελε άλλο η ζωή της να μοιάζει με σενάριο. Ήθελε να αποτελεί πλήθος. Ούτε καν κομπάρσος δεν ήθελε να είναι. Πλήθος μόνο.
Μα τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβαινε.

Μετά την τελευταία παταγώδης αποτυχία να γίνει “κανονική”, σταμάτησε να προσπαθεί. Αποφάσισε πως απλά θα νιώθει μόνη. Κάποιες φορές ήταν κουραστικό βέβαια, αλλά να προσπαθεί για το αντίθετο ήταν περισσότερο. Πολλές φορές βέβαια αναρωτιόταν πως μπορεί να συμβαίνει αυτό. Πως μπορεί να νιώθει τόσο μόνη, όχι επειδή δεν είχε κόσμο δίπλα της, αλλά ακριβώς επειδή είχε. Είχε τόσους που απορούσε πως γίνεται κανένας να μην της καλύπτει το παραμικρό. “Μα τα κενά πρέπει να τα καλύπτουμε μόνοι μας” σκεφτόταν.. “Αλλά την αγάπη; Αυτήν;”

-Πήγαινε μια βόλτα μικρούλα. Και μην κλαις άλλο. Είσαι λίγο κακομαθημένη το ξέρεις ε;
-Δεν το αντέχω άλλο αυτό. Δεν το αντέχω. Κι όλοι με τις ηλίθιες απορίες τους, “Μα καλά γιατί δεν βγαίνεις πολύ;” “Γιατί συμπεριφέρεσαι έτσι;” “Γιατί δεν έχεις σχέση;” “Γιατί δεν δίνεις ευκαιρίες;” “Γιατί;” “Γιατί;” “Γιατί;”
Γιατί δεν μου κάνετε άνθρωποι! Δεν μου κάνουν οι επιφανειακές σχέσεις σας, οι προδοσίες σας, τα ψεύτικα χαμόγελά σας, η διασκέδασή σας, η μικροαστική ζωή σας. Το λίγο σας. Γι’ αυτό!

Γιατί έχω φανταστεί τη ζωή μου σαν παραμύθι. Σε ένα μέρος όπου θα είναι πάντα καλοκαίρι. Όπου η μαγεία θα είναι η καθημερινότητα. Και η κακία δεν θα υπάρχει. Ο εγωισμός θα είναι άγνωστη λέξη. Και η αγάπη θα είναι παντού. Αλήθεια θα είναι! Και κανένας δεν θα πληγώνει τον άλλον εσκεμμένα. Κι αν τύχει να γίνει, θα κάνει τα πάντα να επανορθώσει. Στο μέρος αυτό αν κάποιος σου λείπει θα το λες. Και η αθωότητα δεν θα χάνεται στα 5. Ή να πω καλύτερα στα 4; Θα είσαι αυτό που είσαι, όχι κάτι άλλο για να θεωρηθεί αποδεκτό. Θα κάνεις αυτά που θες να κάνεις κι όχι αυτά που επιβάλλεται. Και θα είναι φυσιολογικό αυτό που τώρα θεωρείται τρελό.

-Μην κλαις γλυκιά μου σε παρακαλώ. Δεν αξίζει.
-Κάνε με μια αγκαλιά…
-Πήγαινε να τον βρεις! Πήγαινε να τον βρεις, δεν αντέχω άλλο να σε βλέπω να κλαις.

 (αν αργήσω κοιμήσου, είπες.)

Βρες το κορίτσι που θα κάνει τη ζωή σου χρωματιστή.
Το κορίτσι που θα δώσει λάμψη στον κόσμο σου και νόημα σε  ό,τι για τους άλλους δεν έχει.
Το κορίτσι που θα σε κάνει να χαμογελάς, βλέποντας μόνο το δικό του χαμόγελό.
Το κορίτσι που το ονομάζεις παράξενο.
Που δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη, όταν έχει πάρα πολλά να πει.
Το κορίτσι που ξέρει συντακτικό, αλλά προτιμάει να χρησιμοποιεί το δικό της.
Το κορίτσι που βάζει στο τέλος της πρότασης το αφού.
Το κορίτσι που δεν μπορείς να αποκωδικοποιήσεις.
Αυτού που σε χαλάει τ’ όνομά του, τα ρούχα του, τ’ άρωμά του, μα πιο πολύ που δεν είναι δικό σου.

Βρες το κορίτσι που σου πάει κόντρα και που διαφωνεί πάντα μαζί σου.
Το κορίτσι που σε ενοχλεί ο χαρακτήρας του, αλλά αποζητάς τη συντροφιά του.
Το κορίτσι που κάθεται μόνο του στα καφέ και διαβάζει.
Αυτό που δεν φοβάται τους αγνώστους, αλλά φοβάται λίγο το άγνωστο.
Που δύσκολα θα σε βάλει στην ζωή του κι ακόμα δυσκολότερα θα σε βγάλει.
Που θα το κάνεις ευτυχισμένο αν του πάρεις μπαλόνι που πετάει και μπουκαλάκι για να κάνει σαπουνόφουσκες. Κι αν το πας στο λούνα παρκ και τρέξετε μαζί ως την άκρη του δρόμου.
Που θα ανέβετε μαζί στα συγκρουόμενα, και στο ρόλερ κόαστερ και θα γαντζώνεται από πάνω σου γιατί θα φοβάται. Το κορίτσι που θα χορέψεις μαζί του στο κέντρο της πλατείας.
Το κορίτσι που θα το πας σινεμά και θα σε φιλάει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.
Το κορίτσι που ενθουσιάζεται με τα μικρά.

Βρες το κορίτσι που έχει βλέμμα αγνό και χαμόγελο αθώο.
Το κορίτσι που θα σε κάνει να νιώσεις πάλι παιδί.
Που θα σου θυμήσει όλα εκείνα που ονειρευόσουνα τότε.
Βρες το κορίτσι που θα ξεθάψει τα όνειρα που έθαψες.
Το κορίτσι που θα πηγαίνετε μαζί γήπεδο και θα σου φτιάχνει πορτοκαλάδα όταν παίζεις μάνατζερ και θα πλένετε μαζί το μπαλκόνι και θα παίζετε μπουγέλο. Και θα κάνετε έρωτα παντού.
Το κορίτσι που ονειρεύεται γαμήλιο ταξίδι στη Ντίσνειλαντ κι όχι στις Κανάριους Νήσους.
Που βρίσκει τον εαυτό της σε παραμύθια, και σε ταινίες και σε στίχους.
Το κορίτσι που δεν την τρομάζει το διαφορετικό.
Που προτιμάει να την πας βόλτα με αερόστατο, κι όχι με Φεράρι.
Το κορίτσι που δεν της αρέσουν τα πρώτα ραντεβού.
Που θα σε πάει περίπατο στο δάσος, αντί στην καφετέρια.
Που θα σκεφτεί 3 μήνες πριν τι δώρο θα σου πάρει στα γενέθλιά σου.
Το κορίτσι που διαβάζει Καβάφη και Ελύτη.
Που πιστεύει στην αγάπη κι ας μην την έχει βρει ποτέ.
Το κορίτσι που θα σου διαβάσει για να αποκοιμηθείς.
Που θα σου χαϊδεύει το χέρι όλη τη νύχτα και τα μαλλιά (και θα σου ψιθυρίζει στ’ αυτί τα όνειρά της για εσάς.)
Το κορίτσι που ακούει Ludovico Einaudi.
Που κλαίει στις ρομαντικές κομεντί κι όταν τελειώνει ένα ωραίο βιβλίο.
Το κορίτσι που δε λέει σ’ αγαπώ.
Το κορίτσι που κανείς δεν καταλαβαίνει.

Βρες το και γίνε εσύ αυτός που θα το καταλάβει.
Κι αν το βρεις, πρόσεχέ το. Υπάρχουν λίγα απ’αυτά.
Πρόσεχέ το, γιατί ξαφνικά θα αναρωτηθείς πως έγινε απλά,
“το κορίτσι που κλαίει πριν να φύγω, και μετά με ξεχνάει λίγο-λίγο”.

Και δε θες να σε ξεχάσει ένα τέτοιο κορίτσι. Θέλεις;