Απομυθοποίηση

“Οι άνθρωποι δεν είναι όντα άξια εμπιστοσύνης” ήταν απ’ τις αγαπημένες της φράσεις, ίσως η αγαπημένη της. Μπορεί και ολόκληρη η κοσμοθεωρία της, αλλά είχε χάσει τόσο πολύ τον εαυτό της τελευταία, που θα ήταν απίθανο να μην χάσει τις κοσμοθεωρίες της. Και αφηνόταν και πληγωνόταν και συγχωρούσε και εμπιστευόταν και ξανά και ξανά και ξανά.

–Οι άνθρωποι δεν είναι όντα άξια εμπιστοσύνης! φώναξε δυνατά και άρπαξε το ποτήρι με το κρασί απ’τα χέρια του. Το έριξε πάνω της. Λέρωσε το άσπρο φανελάκι της και το παντελόνι του. Έτρεμε ολόκληρη. Δεν τον ήθελε δίπλα της όχι πια. Δεν της άξιζε. Όχι ότι δεν ήταν όμορφος, και ψηλός και γοητευτικός. Μονάχα ένα ελάττωμα είχε. Δεν ήξερε να αγαπάει. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που ήξερε αυτή. Δεν ήθελε να την πάρει αγκαλιά, να της μιλήσει ψιθυριστά στ’αυτί, να την κάνει να γελάσει. Δεν ήθελε να την αγγίξει. Όχι πια. Είχε αηδιάσει. Κάθε τόσο και κάτι ακόμα να τον ρίξει ακόμα πιο χαμηλά στα μάτια της. Αλλά αυτό; Αυτό ήταν πολύ!

[Όταν τον είχε πρωτογνωρίσει. Ήθελε να τον αγκαλιάσει. Δεν την άφησε. Της φαινόταν το πιο αθώο πλάσμα που είχε γνωρίσει ποτέ στη ζωή της. Ντροπαλός και αγνός. Κοκκίνιζε όταν της μιλούσε. Ήταν ρομαντικός. Όχι φανερά, κάπου βαθιά μέσα του όμως ήταν. Κι αυτή το έβλεπε. Και χαμογελούσε. Και της χαμογελούσε κι αυτός. Και πόσο πολύ δεν ήθελε να τον πληγώσει. Ήταν ευαίσθητη κι αυτή, αλλά άλλες εποχές. Μαζί του όχι. Μαζί του ένιωθε αυτή επικίνδυνη κι αυτός που έγραφε “προσοχήν εύθραυστον”.]

Κι ύστερα συνέβη αυτό που δεν έπρεπε να συμβεί. 

Τον ερωτεύτηκε.

Και έπειτα διαλύθηκαν όλα.

Αυτό που περίμενε από καιρό έγινε, όχι κάτι καινούριο. Δεν της έκανε έκπληξη καν το γεγονός. Απλά δικαιώθηκε. Και μετά απ’ αυτό γινόταν όλο και πιο κακός. Και κατέρρεε μέσα της. Και θόλωνε η εικόνα του. Και ξεθώριαζε τόσο πολύ. Και άρχισε να χάνει τη θέση που είχε στην καρδιά της. Όχι τη θέση των συναισθημάτων. Τον αγαπούσε βαθιά. Τον αγαπούσε πριν ακόμα τον ερωτευτεί. Αλλά την θέση του ανθρώπου άξιου να κάνεις πολλά γι’αυτόν.

Και όμως πόσες φορές δε ζήτησε συγγνώμη για τα δικά της λάθη, και πόσες φορές δεν πήγε να τον βρει και πόσες φορές δεν έκατσε κάτω από την πόρτα του περιμένοντάς τον να της ανοίξει, και πόσα γράμματα δεν του έγραψε. Και πόσα δάκρυα… Μόνο και μόνο για να καταλάβει ότι δεν άξιζε. Τίποτα από όλα αυτά. Ούτε ο κόπος, ούτε ο χρόνος, ούτε καν οι στιγμές ευτυχίας. Αναρωτήθηκε βγάζοντας το άσπρο -κόκκινο πια- φανελάκι της. Τον ήξερε ποτέ; Ήταν αληθινό τίποτα από όλο αυτό που έζησαν; Ποιός ήταν τελικά; Ήταν αυτός που έζησε αυτή; Αυτός που γνώρισε αυτή; Με τα λάθη του και τα σωστά του; Ή μήπως ήταν αυτός ο άλλος; Αυτός που έμαθε εκείνο το απόγευμα;

-Θα έκανες ποτέ παράλληλη σχέση;

-Όχι.

– …

-Πιστεύεις ότι τα ‘χω με άλλη;
-Δεν πιστεύω τίποτα.
(πια).