Κι έρχονται κάτι απογεύματα, κάτι βράδια, κάτι πρωινά. ‘Έρχονται κάτι στιγμές που στέκεσαι.
Κοιτάς αφηρημένα έξω από το παράθυρο και ρωτάς τι λείπει.
Επιβλητικά. Ανυπόμονα. Περιμένεις.
Κάθε ερώτηση, περιμένει να απαντηθεί. Κάθε ερώτηση έχει μια απάντηση.
Σε τούτη όμως υπάρχουν δύο.
Όχι απαντήσεις, αλλά εκδοχές. Και οι δύο με αρνητικό πρόσημο.
Η πρώτη είναι να απαντήσεις αμέσως. Σου λείπει κάτι, το ξέρεις, υποφέρεις.
Έχεις όμως την ευκαιρία να προσπαθήσεις να κερδίσεις. Να κερδίσεις αυτό που σου λείπει.
Να νικήσεις.
Η άλλη εκδοχή είναι αυτή του χάους.
Δεν απαντάς. Δεν ξέρεις τι να απαντήσεις. Έχεις τα πάντα και συγχρόνως τίποτα.
Όλα είναι στη θέση τους. Στη ζωή σου υπάρχει μια τάξη.
Ξαφνικά βρίσκεσαι να μισείς την τάξη. Να μισείς τα συμβατικά που τόσο επιθυμούσες.
Να σιχαίνεσαι όλα αυτά για τα οποία κάποτε ευχήθηκες. Να σου προκαλούν αηδία αυτά που έχεις. Να μην αντέχεις τους άνθρωπους που συναναστρέφεσαι. Να μην αντέχεις αυτό που είσαι.
Έρχονται κάτι απογεύματα, κάτι πρωινά, κάτι βράδια.
Το διάλειμμα τελειώνει. Η ερώτησή σου έχει μείνει αναπάντητη.
Εύχεσαι στο επόμενο διάλειμμα να κοιτάς από άλλο παράθυρο. Και η ερώτηση να είναι άλλη.
Πιο εύκολη.
Να σιχαίνεσαι όλα αυτά για τα οποία κάποτε ευχήθηκες…. Ναι αυτές οι στιγμές.. αυτέΣ!
ωραία ανάρτηση!
καταρχάς τέλεια επιλογή τραγουδιου :))
όσο για το ποστ… ήθελα ν γράψω κάτι σχετικό κι εγώ αυτές τις μέρες!
φαίνεται ότι πάντα κάτι μας λείπει :/ κ το γρασίδι του γείτονα είναι πάντα πιο πράσινο!! έχουμε κάτι κ ζητάμε κάτι άλλο, που όταν το αποκτήσουμε θα αναζητάμε το ρηγούμενο κατι!! δεν ξερω αν οφείλεται σε απληστία ή στο ότι ποτέ δεν αναρωτιόμαστε τι πραγματικά θα θέλαμε(από φόβο;)…
Σαν να περιγράφεις τις σκέψεις μου με έναν τόσο υπέροχο τρόπο…Πολύ ωραίο κείμενο..Δυστυχώς έτσι είναι η ζωή, και τα σοβαρότερα διλήμματα δεν έχουν λύση..
Καλό μεσημέρι=)
ξαναπροσπαθείς. ξαναονειρεύεσαι.
και ξανά και ξανά.
και αλλάζεις όσα δε σ'αρέσουν.
ξανά.
μέχρι να βρεις αυτό που σε ικανοποιεί πλήρως.
ίσως μέχρι να το βαρεθείς.
και να το αλλάξεις πάλι.
η ζωή είναι δημιουργία.
δε χρειάζεται να είναι συγκεκριμένη… μια αιώνια αλλαγή.
κι αυτή είναι μια από τις ομορφιές της.
πολύ ωραία ανάρτηση
φιλί:)
πολυ ωραιο κειμενο…ερχονται κατι πρωινα που αναρωτιεσαι για ολο σου το ειναι, που δεν ξερεις τι μεχρι τωρα αξιζε και που θελεις να πας…
αχ σε καταλαβαινω!
εκεινα τα πρωινα τιποτα δε σε σωζει συνηθως:( εκτος απο εναν καλο φιλο…
χμ.. πιανω τον εαυτο μου τΟ κανει..
"η ζωη μου σε ταξη και η καρδια σε αταξια"