Ποτέ δε μου άρεσαν οι Κυριακές. Όλες τους σχεδόν είχαν μια δόση πικρίας. Άσχημη γεύση, αλμυρή, στυφή κι απροδιόριστη μαζί. Άλλες Κυριακές αδιάφορες, άλλες κρύες, άλλες απλώς μελαγχολικές. Αν μου έλεγε κάποιος να βάλω μια ταμπέλα σ’αυτή τη μέρα, αυτή
Θα ‘θελα να ‘μουνα εκείστη στριμωγμένη Κυριακήτων καλεσμένων της μαμάς σουξεγλιστρούσες από το σαλόνι, πήγαινες μέσα μόνηκαι ο ουρανός έπαιζε άλλη μουσική Θα ‘θελα να ‘μουνα εκείστου auditorium τη σιωπήκάτω απ’ το βλέμμα του μαέστρουξεγλιστρούσες απ’ το χάδι του

στον ελεύθερό μου χρόνο αλλάζω όνομα στο μπλογκ δεν έχει άλλες θολές ιστορίες μας τελείωσαν όπως τελείωσε το εγώ το εσύ και η άσκοπη ονοματολογία ενός τίποτα που εκ παραδρομής είχε το όνομα του κάτι

Υπέροχο..ΚΑΙ αυτό. Καλό σου βράδυ.
πολυυυυ ωραίο αυτό που είπες πολυ΄!!! αξίζει 😉
Όμορφο!! =)
Πολύ όμορφο, αληθινό και αισιόδοξο…
Μ'αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις.
Καλό σου βράδυ…