Christina Parascha

Να μη φοβάσαι.

Να τρέχεις και να φωνάζεις δυνατά.

Να χαμογελάς χωρίς λόγο.

Να παίρνεις απροσδόκητες αγκαλιές.

Να κάνεις απροσδόκητες αγκαλιές.

Να του ψιθυρίζεις κάτι στο αυτί.

Να παίζεις μαξιλαροπόλεμο.

Να μασάς big bubble και να κάνεις φούσκες.

Να πηγαίνεις στην ακρογιαλιά παρέα με ένα βιβλίο.

Να κάνεις πικ νικ κάτω από ένα δέντρο, μέσα στην πόλη.

Να μοιράζεσαι το kinder bueno σου.

Να χαρίζεις αγαπημένα σου πράγματα, σε αγαπημένους σου ανθρώπους.

Να κάνεις κάποιον χαρούμενο, μόνο με ένα χαμόγελό σου.

Να βλέπεις 5 ταινίες στη σειρά, τρώγοντας δρακουλίνια και Haribo.

Να σου έρχεται ένα μήνυμα ακριβώς τη στιγμή που το χρειαζόσουν.

Να είναι Άνοιξη.

Να αγαπάς.

Και να σε αγαπούν.

Να νυχτώνει και να μη σου λείπει τίποτα.

Αυτό είναι ευτυχία.

 

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές —
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.