The post Το τρίτο μ appeared first on Υποσημειώσεις.

σήμερα βρήκα λίγη ποίηση·
στην κατά τα άλλα εντελώς αντιποιητική ζωή μου

The post Ωδή στη θνητότητα appeared first on Υποσημειώσεις.

Παρατηρώ το χρόνο. Περνάει. Όταν άνοιξα το μπλογκ, ήταν 2009. Θυμάμαι τον αδερφό μου, να μου λέει με στόμφο «Κάνε κανένα μπλογκ, ίσως μάθεις τίποτα χρήσιμο». Χρήσιμο, για εκείνον, ήταν μόνο ό,τι είχε να κάνει με κώδικα. Όποιος δεν έκανε κάτι σχετικό, ήταν χαζός. Οπότε χαζή εγώ, με τις πολιτικές μου επιστήμες, χαζοί και όλοι της θεωρητικής. Ειρωνεία της τύχης, έμαθα κάτι πράγματι χρήσιμο· πώς να γράφω για να ανασαίνω. Κι αυτό που τελικά μου κερδίζει το ψωμί – και μάλιστα ένα ψωμί μπαμπάτσικο, θα έλεγε κανείς. Το 2009 ήταν κουλ να έχεις μπλογκ. Όποιος είχε μπλογκ ήταν κουλ, ή όποιος ήταν κουλ είχε μπλογκ. Σήμερα μάλλον το αντίθετο· παρωχημένο, σχεδόν γραφικό. Μα εγώ, μέσα στις (μάλλον επί τούτου) αποτυχημένες μου προσπάθειες να είμαι «μέσα», θα μείνω εκτός. Θα αντισταθώ στη μάστιγα των καιρών, στην ορμή της εικόνας, του ήχου, της κίνησης, του γρήγορου, του πρόχειρου. Θα μείνω πιστή στις λέξεις. Σε εκείνες που θέλουν χρόνο, ησυχία, που δεν αποκρυπτογραφούνται με μια μηχανική κίνηση του αντίχειρα. Θα μείνω πιστή στις λέξεις — στην απέραντη ομορφιά και στο απύθμενο βάθος τους, που μπορούν να τις φτάσουν, μόνο όσοι έχουν μάθει να κρατάνε την αναπνοή τους.

Δεκαεφτά χρόνια πριν. Ήταν η χρονιά που νόμιζα πως ξεκινούσε η ευτυχία. Δεν ξεκίνησε. Ήταν σαν να περιμένεις αστερόσκονη και να ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Πόσο αφελές βέβαια, να περιμένει κανείς να ρίξει αστερόσκονη. Και να φανταστείς, μόνο με Disney δεν μεγάλωσα. Δεκαεφτά χρόνια. Άγρια. Έγδαραν. Έτσουξαν. Έβαψαν τα πάντα στο χρώμα της λύπης. Δεκατρία χρόνια από τότε που άκουσα για πρώτη φορά τα κόκκαλά μου να κάνουν κρακ από το κρύο. Εφτά από τότε που ο χρόνος έγινε εχθρός. Πέντε από τότε που η υπέρθλιψη υψηλής λειτουργικότητας ανέβηκε στο πρώτο σκαλί του βάθρου. Ίσως, έξι. Ίσως, παραπάνω. Δεν έμαθα να μετρώ στη θεωρητική. Τρία από τότε που πρωτοκάθισα στην γκρι καρέκλα της Όστερστρασε. (Δεν πίστεψα ποτέ ότι θα φτάναμε τόσο μακριά.) Ένας χρόνος και τρεις μήνες από τότε που σε γνώρισα. Έξι μήνες από τότε που σε άφησα. Τρεις από τότε που σε είδα για τελευταία φορά. Μηδέν χρόνια, μήνες, μέρες, από το σήμερα.

Κάθομαι στο ξύλινο μακρόστενο τραπέζι της τραπεζαρίας, που έφτιαξε ο Στέφαν εν μέσω πανδημίας. Ακούω Μανώλη Φάμελλο. Μια νοσταλγία για οτιδήποτε παλιό. Κοιτώ παλιές φωτογραφίες. Είμαστε παιδιά. Πώς καταφέραμε εκείνη την τραγωδία; Υπεραστικό λεωφορείο. Ένα βίντεο στο σταθμό της Λάρισας. Απογευματινός ήλιος. Το κεφάλι σου ανάμεσα στα χέρια μου. Τα μάτια σου κλειστά. Νιώθω απέραντα μόνη. Κάθε φορά που κάποιος φεύγει, παίρνει μαζί του ό,τι γεννήθηκε από το μαζί. Κάθε φορά που κάποιος φεύγει, πεθαίνει το μαζί. Και με αυτό, κάτι και από εμένα. Γι’ αυτό τώρα, θα κρατήσω παρέα στον εαυτό μου. Θα συνεχίσω να νιώθω χαμένη, θα διαβάζω Χέρμαν Έσσε, θα πλέκω ιστορίες για το μέλλον – καταστροφές, ποτέ happy endings. Θα κολυμπώ στα δάκρυά μου, και πάντα θα πνίγομαι. Θα μου λείπει ο πρώην μου – ο τελευταίος πρώην μου – που ακόμα και το δικαίωμα να αποκαλεστεί πρώην του στέρεισα, αφού επέμενα οχτώ μήνες ότι δεν έχουμε σχέση (όποιος έπαθε Βερολινίτιδα, ας σηκώσει το χέρι). Και, θα ελπίζω, ότι κάποτε θα μεγαλώσω.

The post Αγαπημένο μου WordPress #4 appeared first on Υποσημειώσεις.

χαλιά σου έστρωναν
γυάλιζαν τους πολυελαίους
έβγαζαν από το σκρίνιο
τις πορσελάνες τις καλές
σε δοξάζαν σα θεό
σαν εικόνισμα θαυματουργό
σε προσκυνούσαν
ήσουν εσύ – κανένας άλλος

απότομα σε άλλαξαν
υποκατάστατο να γεμίσει το κενό
δε μοιάζει με εσένα
τίποτα δε μοιάζει σε εσένα
ούτε μπορεί να σου αντισταθεί
εσύ το αυθεντικό
το μοναδικό
το αναντικατάστατο

και τώρα εσύ
σκιά που νυχοπατά
από την πίσω πόρτα

The post Από την πίσω πόρτα appeared first on Υποσημειώσεις.

Η ζωή μοιάζει να μη σταμάτησε ποτέ. Μπήκα στο βιβλιοπωλείο της Ειρήνης· έμαθα αργότερα πως μετράει ήδη είκοσι ένα χρόνια. Ένα αγόρι, γύρω στα δώδεκα, διάλεγε στυλό. Δύο· ένα χρυσό κι ένα μπλε. Η κ. Ειρήνη τα σημείωσε στο τεφτέρι. Ένα αγόρι γύρω στα δώδεκα, διαλέγει στυλό. Δύο, ένα χρυσό κι ένα μπλε. Η κ. Ειρήνη τα γράφει στο τεφτέρι. Έπειτα μπαίνει ένας κύριος. Βγάζει μόνος του μια φωτοτυπία και αρχίζει να δείχνει φωτογραφίες της νεογέννητης κόρης του. Παραπονιέται για τις σούζες που κάνουν τα μηχανάκια στην Αναλήψεως – κωλιές τις ονόμασε. Δεν τους αφήνουν να κοιμηθούν, είπε. Μια μέρα αναγκάστηκε να καλέσει την αστυνομία. “Τι θέλετε να κάνουμε” απάντησαν. Το κράτος πάντα μας παρέχει ό,τι χρειαζόμαστε. Μετά μπαίνει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Ο άντρας ζητάει ένα μπλάνκο Pelican – “από τα καλά” και δύο διαλυτικά. Κόστισαν όλα μαζί τρία ευρώ. Οι δύο γυναίκες μίλησαν για αρκετή ώρα για μια παντελόνα που την πήραν παρόμοια. Η μία κόστισε 7,90, η άλλη 18 ευρώ. Η φτηνότερη, αναφέρθηκε πως έβγαλε μπιμπίκια στο πίσω μέρος – μα δεν πειράζει, θα πεταχτεί με το τέλος του καλοκαιριού. Είναι για μία σεζόν αυτά. Η ηλικιωμένη κυρία λέει πως ήταν γυμνάστρια. Η καρδιά μου χτύπησε. Με ρώτησαν τι σπούδασα και με συμβούλεψαν να δώσω για τη σχολή Εφετών. “Δεν είναι τόσο δύσκολα όσο λένε”, είπαν. Ο κώλος της κόρης τους έβγαλε βέβαια σπυράκια, από το διάβασμα, όπως είπε, μα τα κατάφερε.

Η φυγή έχει, νομίζω, πάντα γεύση πικρή. Δεν έχει σημασία με τι θα τη συνοδεύσεις. Ίσως, φεύγεις να ξεφύγεις. Ίσως, προς το φως. Το σίγουρο είναι ότι φεύγεις. Κι αν φεύγεις, σημαίνει, ότι κάπου, κάποτε υπήρξες. Ότι για λίγο ή για πολύ, αυτό το κάπου ήτανε κομμάτι σου, δέρμα σου. Μπορεί να ξεράθηκε, να πέφτει πιο εύκολα. Ή μπορεί να είναι ακόμα νωπό. Να το τραβάς και να φαίνεται από μέσα το κόκκινο φρέσκο κρέας. Η φυγή μοιάζει με δυο κάτι που ξεκολλάνε.· όπως η φλούδα από το ροδάκινο, η παρανυχίδα από το δάχτυλο, το γραμματόσημο από τον φάκελο. Δεν έχει σημασία αν η κόλλα ήταν στιγμής ή σάλιο. (Πόσο αστείο, που οι ισχυρότερες κόλλες λέγονται “στιγμής”.) Έναν ακόμα Αύγουστο, μια φυγή από το πουθενά για το πουθενά. Στην πτήση τέλειωσα ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Ο διπλανός μου δεν είπε κουβέντα. Το Κεδρόδασος θα λάμπει στην αιωνιότητά του. Δεν ξέρω αν φέτος θα το δω. Ή αν θα το δούμε μαζί. Μα, κι αν το δούμε, δε θα είναι όπως πέρυσι. Τίποτα δεν είναι όπως ήταν, καθώς τίποτα δεν επαναλαμβάνεται. Κι αυτό μικρή μου, δε θα έπρεπε να σε κάνει να δακρύζεις.

The post Αύγουστος σε επανάληψη appeared first on Υποσημειώσεις.

The post Αυτοκινητόδρομος 62 appeared first on Υποσημειώσεις.

στο λεωφορείο απέναντι
ένας άντρας
σε καροτσάκι
τον κοιτάζω και η λύπη
μοιάζει πολυτέλεια
παρ’ όλα αυτά
τα μάτια μονίμως υγρά
ο κόμπος
μόνιμος κάτοικος του λαιμού
οι περαστικοί ξένοι
κι εγώ ξένη ανάμεσά τους

από τις ηλιόλουστες μέρες
λείπει ένας ήλιος
κι ένας λόγος
να ξαπλώσουν στο γρασίδι
να κοιτούν τον ουρανό
— δίχως γιατί
λείπει ακόμη μια παλάμη
κι αυτός ο χτύπος ο διπλός
η μουσική ακούγεται υπόκωφα
τα βήματα ασυγχρόνιστα

πότε θα πάψει
η αγωνία;

The post Αποξένωση appeared first on Υποσημειώσεις.

The post Μεσημεριανό appeared first on Υποσημειώσεις.

Είχα υποσχεθεί την επόμενη φορά που θα γράψω να με βρεις αλλαγμένη. Απαλλαγμένη από όσα με κυνηγάνε, με πνίγουνε και με τρώνε. Θα είχα αποτινάξει από πάνω μου τις όποιες διαγνώσεις, θα κουνούσα το εξιτήριο σαν σημαία λευκή ή νικητήρια, μικρή σημασία έχει, θα καυχιόμουν ότι έχω αναρρώσει. Την επόμενη φορά που θα έγραφα, θα ήταν όλα στη θέση τους. Το χαμένο νόημα, η απούσα αγάπη, οι μπλεγμένες λέξεις. Θα είχα σταματήσει να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου, τα πολυπαιγμένα μελοδράματα και τις συννεφιασμένες Κυριακές. Ο λόγος μου θα είχε ακονιστεί, θα έγραφα για τα υψηλά, τα σημαντικά, τα αξιοσημείωτα. Την επόμενη φορά που θα έγραφα, θα είχα – επιτέλους – κάτι να πω. Αν θεωρήσουμε βέβαια ότι έχουμε ποτέ κάτι να πούμε και δεν είναι η ανάγκη έκφρασης, μια ανάγκη πρωταρχικά αυτοϊκανοποίησης. Ικανοποίησης δηλαδή του εγώ μας και της ματαιοδοξίας μας. Μια ανάγκη πρωτίστως για προσοχή. Και, δευτερευόντως, για την ελπίδα να νιώσουμε λιγότερο μόνοι.

Κάπως έτσι πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια. Κάπως έτσι κατάλαβα, πως αν περιμένω αυτή τη στιγμή, μάλλον δε θα ξαναγράψω ποτέ. Θα πεθάνω περιμένοντας κι εσύ θα μείνεις εδώ ερημωμένο, θα πηγαίνει τζάμπα και η συνδρομή που πληρώνω κάθε χρόνο για το domain, κι εσένα ολόκληρο φυσικά. Κάπως έτσι, αποφάσισα να τολμήσω να πληκτρολογήσω ξανά. Όχι, να γράψω – να πληκτρολογήσω. Να σταματήσω να στοιβάζω τις λέξεις μου κλειδωμένες σε σελίδες, να ανοίξω το πορτάκι του μυαλού μου, να τις αφήσω ελεύθερες, γυμνές. Να μπορούν όλοι να τις αγγίξουν, να τις μυρίσουν, να τις κοιτάξουν, να τις ακούσουν, να τις παρεξηγήσουν. Να σταθώ απέναντί τους, σε αυτές, τις εκτεθειμένες λέξεις, που έφτασα να φοβάμαι. Οι εκτεθειμένες λέξεις, μπορούν να σε εκθέσουν. Άλλη ματαιοδοξία βέβαια και αυτή – να μην εκτεθείς. Να μην αμαυρωθεί το όνομά σου. Το όνομά σου πρέπει να είναι δίπλα μόνο στα σπουδαία, στα θαυμαστά, στα αψεγάδιαστα, στα τέλεια.

Το κυνήγι για το τέλειο. Το κυνήγι αυτό με έβγαλε νοκ αουτ. Έμεινα στο πάτωμα μετά το δέκα. Είδα το χέρι του νικητή να σηκώνεται. Αρνήθηκα τη χειραψία. Αρνήθηκα πεισματικά να παραδεχθώ, να αποδεχθώ, να συμφωνήσω με την πραγματικότητα – πως δε θα είναι ποτέ όλα τακτοποιημένα. Θα τα βάζεις στη θέση τους και αυτά θα ξαναβγαίνουν. Θα πλησιάζει η αγάπη και θα στρίβει πάλι ησύχως. Το νόημα θα περνάει ξυστά, μα δε θα προλαβαίνεις να το πιάσεις. ‘Ισως, ήρθε ο καιρός να παραδεχθώ την ήττα μου, σε αυτόν τον στημένο αγώνα. Οι λέξεις δε θα καθίσουν ποτέ άψογα η μία δίπλα στην άλλη. Μάλλον, δε θα καταφέρω ποτέ να ξεφύγω από την ανυπόφορη ποιητική μου επανάληψη, όπως ακριβώς και η αείμνηστη Κική. Πιθανώς να μη βρω ποτέ κάτι σημαντικό να πω. Όσα γράφω θα συνεχίσουν να περιφέρονται γύρω από μια ζωή που πάντα φαντάζει παράξενη, αλλόκοτη, κοφτή· το χρόνο που κυλάει αμείλικτος· τις μέρες που μάχονται με την ύπαρξη μας. Ποίος μπορεί άλλωστε να μου στερήσει το δικαίωμα να μιλάω για τα ασήμαντα, σε έναν κόσμο που φτιάχθηκε ακριβώς και αποκλειστικά για αυτά;

The post Αγαπημένο μου WordPress #3 appeared first on Υποσημειώσεις.

The post Το τελευταίο αχ appeared first on Υποσημειώσεις.