Υποσημειώσεις

Το τρίτο μ

Christina Parascha — Sun, 11 Jan 2026 13:02:05 +0000

όλες οι λέξεις ξοδεύτηκαν
στα προηγούμενα δύο
τις καταβρόχθισαν
χωρίς να τις μασήσουν
σάλιο δεν έμεινε για εσένα

για εσένα
που τις άξιζες περισσότερο
κι από το γάμα και το λάμδα
κι απ’ όλα τα γράμματα
που δεν έμαθα ποτέ

σε παίδεψα
γιατί με παίδεψαν
αμαρτίαι τότε παιδεύουσι τώρα
με ακολουθείς μ
έρχεσαι, ξανάρχεσαι
πας να αλλάξεις το τέλος
μα αυτό πάντα ίδιο –

κοφτερό
πικρό
ασφυκτικό

σε τσαλάκωσα·
σε έγραψα με μολύβι
να μπορώ να σε σβήνω
σε στρίμωξα στην πίσω σελίδα
να μην πιάνεις χώρο
να έχω όλο το άσπρο δικό μου

ό,τι μπορούσα έκανα
να μην αφήσεις ίχνη
με κεφαλαία δε σε έγραψα ποτέ
να μη σε δουν και ρωτήσουν
να μη σε δω
κι οφείλω να απαντήσω

ήσουν λίγο για εμένα μ
καθαρό, αγνό, ανόθευτο
αφοπλιστικό
κρίνα κουβαλούσες
και κλαδί ελιάς
βάρη που δεν έμαθα να σηκώνω

ήσουν πολύ για εμένα μ
την κέρδισα·
τη φυγή σου

The post Το τρίτο μ appeared first on Υποσημειώσεις.

Ωδή στη θνητότητα

Christina Parascha — Wed, 07 Jan 2026 16:33:15 +0000

σήμερα βρήκα λίγη ποίηση·
στην κατά τα άλλα εντελώς αντιποιητική ζωή μου

The post Ωδή στη θνητότητα appeared first on Υποσημειώσεις.

Από την πίσω πόρτα

Christina Parascha — Wed, 17 Sep 2025 19:19:29 +0000

να φεύγεις σαν τον κλέφτη
εσύ που κάποτε έμπαινες
σαν βασιλιάς

χαλιά σου έστρωναν
γυάλιζαν τους πολυελαίους
έβγαζαν από το σκρίνιο
τις πορσελάνες τις καλές
σε δοξάζαν σα θεό
σαν εικόνισμα θαυματουργό
σε προσκυνούσαν
ήσουν εσύ – κανένας άλλος

απότομα σε άλλαξαν
υποκατάστατο να γεμίσει το κενό
δε μοιάζει με εσένα
τίποτα δε μοιάζει σε εσένα
ούτε μπορεί να σου αντισταθεί
εσύ το αυθεντικό
το μοναδικό
το αναντικατάστατο

και τώρα εσύ
σκιά που νυχοπατά
από την πίσω πόρτα

The post Από την πίσω πόρτα appeared first on Υποσημειώσεις.

Αυτοκινητόδρομος 62

Christina Parascha — Sun, 22 Jun 2025 16:40:41 +0000

Τόσα χρόνια μετά, θα έλεγε κανείς πως έγινε ένα απ’ αυτά που αγαπάμε να μισούμε. Χρόνια αναρωτιόμουν πότε θα τελειώσει αυτή η Οδύσσεια. Πότε θα φτάσω στο νησί. Να βρω ένα τσούρμο μνηστήρες, να διαλέξω τον πιο κορδωτό, να μας πετάξουν ρύζι. Κι εγώ, να αποτινάξω επιτέλους την κατάρα. Για τον πρώτο καιρό δε θυμάμαι πολλά – ήταν περισσότερη η πικρία απ’ τη μοναξιά. Κάποτε θα ξεκολλήσει από πάνω μου, σκεφτόμουν. Είχε αρχίσει να μοιάζει με αρρώστια. Με λέπρα που σου τρώει το κορμί. Έτσι πέρασαν δέκα χρόνια. Κάποτε άρχισα να το λέω σχεδόν με περηφάνια. Δέκα χρόνια μόνη. Αποκλείεται, μου λέγαν. Κι όμως, απαντούσα. Γούσταρα που σόκαρα. Πια δεν ξέρω αν ήταν πεπρωμένο, όπως κάποτε ήθελα να πιστεύω. Η μοναξιά, μην τη βλέπεις έτσι, έχει κάτι εθιστικό. Κάτι θελκτικό. Δεν πονάει. Δεν εκπλήσσει. Δεν απογοητεύει. Η μοναξιά είναι πάντα εκεί όταν τη ζητήσεις. Ξέρεις όλα της τα πρόσωπα. Μπορείς να της μιλήσεις. Να της πιάσεις το χέρι. Να φάτε, να πιείτε, να πείτε ιστορίες για τα παλιά. Τη μοναξιά μπορείς να την εμπιστευτείς. Κι έτσι, αφού την πολέμησα σκληρά, με βρήκε σχεδόν να την αποζητώ. Κανείς θα έλεγε, να μη ζω δίχως αυτήν. Βρίσκομαι σε δίπολο είπε η Ψ. Δίπολο το ονόμασα εγώ δηλαδή, γιατί μου άρεσε η λέξη. Ίσως και να με περιγράφει· όπως το ανάμεσα, το μεταξύ, το μπορεί. Σε κάθε περίπτωση, Ambivalenz το ονόμασε αυτή. Αμφιταλάντευση. Ένας πόλεμος. Ανάμεσα στο γνώριμο και στο άγνωστο. Αυτό που μπορεί να μην έρθει στην ώρα του. Αυτό που δε θα είναι όπως το περίμενες. Θα αφήσει άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, νερά στο μπάνιο, απότιστα λουλούδια στο μπαλκόνι. Θα είναι ασυνεπές. Θα απαιτεί υποχωρήσεις. Είσαι σε πόλεμο, μου είπε. Μπορείς να πάρεις ξανά το ποδήλατο. Να κάτσεις μόνη στο μπροστινό θρανίο. Ή να τα κάνεις όλα αλλιώς. Τι θέμα σήμερα. Δεν έχω στ’ αλήθεια να γράψω τίποτα. Η μοναξιά είναι σύμμαχος. Η μοναξιά είναι εχθρός. Δε νιώθω μόνη. Νιώθω μόνη. Σαν εκείνο το Τζόσουα Τρι, στον αυτοκινητόδρομο 62, πέρα από την Κοιλάδα του Θανάτου. Ανάμεσα στη Νεβάδα και την Καλιφόρνια. Στη μέση του τίποτα, να με κοιτά ατάραχο. Κι εγώ δίπλα του, να μοιάζω μικρή.

The post Αυτοκινητόδρομος 62 appeared first on Υποσημειώσεις.

Αποξένωση

Christina Parascha — Mon, 09 Jun 2025 20:07:57 +0000

αναρωτιέμαι
αν φεύγει ποτέ
αυτό το λίγο
το δικό μου
των άλλων·
μια διαρκής έλλειψη
που γδέρνει

στο λεωφορείο απέναντι
ένας άντρας
σε καροτσάκι
τον κοιτάζω και η λύπη
μοιάζει πολυτέλεια
παρ’ όλα αυτά
τα μάτια μονίμως υγρά
ο κόμπος
μόνιμος κάτοικος του λαιμού
οι περαστικοί ξένοι
κι εγώ ξένη ανάμεσά τους

από τις ηλιόλουστες μέρες
λείπει ένας ήλιος
κι ένας λόγος
να ξαπλώσουν στο γρασίδι
να κοιτούν τον ουρανό
— δίχως γιατί
λείπει ακόμη μια παλάμη
κι αυτός ο χτύπος ο διπλός
η μουσική ακούγεται υπόκωφα
τα βήματα ασυγχρόνιστα

πότε θα πάψει
η αγωνία;

The post Αποξένωση appeared first on Υποσημειώσεις.

Το τελευταίο αχ

Christina Parascha — Fri, 18 Nov 2022 19:51:00 +0000

Η καρδιά μου πονάει. Δεν πονάει όπως στα τόσα τραγούδια που έχουν γραφτεί. Δεν έχει σπάσει σε χίλια κομμάτια. Ούτε είναι μαύρη. Η καρδιά μου είναι κόκκινη και ζωντανή. Φουσκώνει έντονα και ρουφάει αέρα πολύ. Ύστερα τον βγάζει, λίγο πιο έντονα από ότι άλλες καρδιές. Η καρδιά μου είναι ζωντανή. Μα πονάει. Όπως πονάει κανείς όταν πέσει από το ποδήλατο ή όπως όταν χτυπήσει το μικρό του δάχτυλο στη γωνία του κρεβατιού. Άλλωτε νιώθω να την σφίγγει ένας σπάγγος, όπως σφίγγουμε την γαλοπούλα ετοιμάζοντας το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Άλλοτε σα να τυλίγεται με μια σακούλα και να μην μπορεί να βρει άνοιγμα. Άλλες φορές πονάει όπως πονάει κανείς όταν τον παρατήσουν μόνο. Πονάει πάντως διαρκώς. Κάθε τικ είναι ένα αχ και κάθε τακ μια σιωπηλή αποδοχή των όσων υπάρχουν και όσων λείπουν. Είναι στιγμές που νιώθει κάποιος να την παίρνει στα χέρια του. Να την χαιδεύει, να της βάζει κάποιο βάλσαμο στις πληγές, να την χαϊδεύει, να την ζεσταίνει. Κι ύστερα πάλι γρήγορα να την αφήνει. Ίσως ο ήχος είναι πολύ δυνατός σκέφτομαι, πολύ αγωνιώδης για κάποιον που θέλει μια ήρεμη συναναστροφή. Ίσως το βάλσαμο του τελειώνει, ίσως δεν θέλει να το ξοδέψει όλο. Ίσως θέλει να πάρει κάποιος τη δικιά του την καρδιά στα χέρια. Να την αγκαλιάσει, να την κανακέψει. Να της δώσει προσοχή. Ίσως να θέλει μια διαφορετική καρδιά. Λιγότερο γδαρμένη. Πιο λαμπερή. Που το τικ τακ της έχει καλύτερο ρυθμό. Πιο μελωδικό, πιο ήρεμο. Ίσως η δικιά μου καρδιά να θυμίζει πεδίο μάχης. Δεν θα το αρνηθώ. Θυμίζει. Μα αυτό σημαίνει πως είναι ακόμα ζωντανή. Αυτό σημαίνει ότι νίκησε.

The post Το τελευταίο αχ appeared first on Υποσημειώσεις.

Ένα ακόμα περιστέρι

Christina Parascha — Sun, 20 Mar 2022 14:53:00 +0000

Αυτό το περιστέρι δε θα φτάσει
Θα το κλειδώσω στο κλουβί
Θα του ξεριζώσω το φτερό
Θα το κρατήσω φυλακισμένο
σαν αυτό το κρίμα που πάντα μένει
Να γρατζουνάει τον λαιμό
σαν κιμωλία σε μαυροπίνακα

Αυτό το περιστέρι δε θα φτάσει
Δε θα σου πει πως σε πόθησα
Όσο ποτέ δεν πίστεψα πως θα μπορούσα
Χωρίς να ταιριάζει
Χωρίς να έχει σημασία αν ταιριάζει
Κι ίσως, ίσως αν ήξερες τη σημασία αυτού
Ίσως να με άφηνες να σε ποθώ
Ίσως ακόμα και να το ζητούσες

Ίσως και πάλι όχι
Ίσως γελούσες σαρκαστικά
Με την ευαλωτότητά μου
Με την καρδιά μου που σπάει κάθε λίγο
Με κάθε εσύ
Που λυγίζει έτσι εύκολα
με όποιο χέρι την ακουμπήσει
Έστω και τόσο δα
Έστω και με γάντι

Ίσως πάλι μια μέρα γυρίσω το κλειδί
Ίσως σε αφήσω να με λυπηθείς
Ίσως είμαι για λύπηση
Όσο ίσως είσαι κι εσύ
Για όλα αυτά τα χέρια που τρέμεις
ν’ αγγίξουν τη δικιά σου
Με γάντια
ή χωρίς

The post Ένα ακόμα περιστέρι appeared first on Υποσημειώσεις.

Weltschmerz

Christina Parascha — Tue, 31 Aug 2021 22:23:43 +0000

Ένας παράξενος πόνος προσγειώθηκε
προχθές ξανά πάνω στο στήθος μου
παρέα με τις στάχτες
που έπεφταν στα μαλλιά μου
από τον ουρανό
Είναι οξύς, διαρκής και
απερίγραπτος
Να έβρισκα λέξεις
να τον εξηγήσω
Στους τόσους ειδικούς
που έχω πάει κατά καιρούς

Να ήξερα
πως περιγράφεται ο πόνος
που νιώθεις όταν βλέπεις
Δέντρα να καίγονται
Καρολάιν να στραγγαλίζονται
Τοίχους να φωνάζουν ‘καμία μόνη’
Μεροκαματιάρηδες να σκάβουν μες στο λιοπύρι
Ένα απλωμένο χέρι κάθε πρωί ανελλιπώς
στην υπόγεια διάβαση της Νέας Φιλοθέης
Ωκεανούς να πλημμυρίζουν πλαστικά
Σύννεφα να μπουκώνουν από CO2
Τη ζωή να νικιέται

Πως περιγράφεται ο πόνος
Όσων ακόμα προσπαθούν να μας πείσουν
Πως η αγάπη, είναι αγάπη
Πως δεν υπάρχει νορμάλ
μόνο διαφορετικό
Δικαστές παντού, που ξέρουν το σωστό
Χτυπάνε σφυριά
Βγαίνουνε χατζάρες
Κόβονται κεφάλια
Το γυναικείο σώμα ένοχο
με κάθε ευκαιρία
Σεξισμός, πατριαρχία, ρατσιμός
Αγαπημένο τρίπτυχο
τόσο δικό μου
όσο και της χώρας του φωτός
Ελευθερίες να αρπάζονται
μέσα από τα χέρια σου σα νεογέννητα
(Ήρθε ξανά ο Ηρώδης;)

Πες μου γιατρέ
πως περιγράφεται ο πόνος
Όσων σε καρέκλες νοσοκομείων κάθονται
με γροθιές ακουμπησμένες στο μέτωπο
Των γονιών που μένουν χωρίς παιδιά
Των παιδιών που μένουν χωρίς γονείς
Των τόσων που μένουν
σε ένα πετάρισμα των βλεφάρων
χωρίς πόδια ή χέρια ή μάτια
Πως εξηγείς σε κάποιον
πως δε θα μπορέσει να δει ξανά
το ηλιοβασίλεμα
Και
Πως περιγράφεται το ηλιοβασίλεμα
Δεν ξέρεις
Ούτε εγώ

Δεν ξέρω πως να εξηγήσω
τον πόνο που νιώθω
για όλο το άδικο του κόσμου
Που είναι τόσο βαρύ και τόσο πολύ
που με λυγίζει
και με πονά
Ακόμα περισσότερο
κι από την αδιαφορία σου

The post Weltschmerz appeared first on Υποσημειώσεις.

Δύο χιλιάδες είκοσι

Christina Parascha — Sun, 10 Jan 2021 19:18:39 +0000

κυλάει, τρέχει, παρασέρνει
πάντα προς μία κατεύθυνση
λέει όχι, πάλι όχι, ξανά όχι
τόσα όχι που σε φουσκώσαν
σαν μπουρί
που μπουμπουνίζει από ασφυξία
στριμώχνει, σπάζει, κολλάει
χρόνος, ο μέγας γιατρός!
μα, αέρας πουθενά
να σβήσει κακούς υπολογιζμούς
τα ζήτα που μπήκανε στη θέση των σίγμα
μια φωτιά που αγωνιά
μια ψυχή που σιγοκαίει
τα όσα σκαλώσαν στον λαιμό σου
σαν αγκίστρια
σπρώχνει, ξεβολεύει, ζουλάει
σου πετάει μέρες σαν αποφάγια
σου ρίχνει ώρες από τον γκρεμό
σε
τρομάζει, πονάει, λυγίζει
κι άλλο, κι άλλο, και λίγο ακόμα

δύο χιλιάδες εικοσιένα
χρόνος είναι
δεν αλλάζει

The post Δύο χιλιάδες είκοσι appeared first on Υποσημειώσεις.

Μια θάλασσα ψάρια

Christina Parascha — Mon, 14 Sep 2020 14:18:02 +0000

οι αυγές βρίσκουν
το στέρνο της κομπιασμένο
δύχτια και βράχια γίνονται ένα
μια αιωνιότητα να τα ξεμπλέξεις δαύτα
οι ψαράδες έχουν την υπομονή
συχνά σκίζονται
πρέπει να τα μπαλώσουν
άλλες σκόρπιες ώρες εκεί
υπομονή και δώσ’του η σακοράφα
παράπονο κανένα
τι λείπει
έχουν μια θάλασσα
κι ένα τηγάνι ψάρια
βουτηγμένα στη ρίγανη

μα, εσύ δεν είσαι ψαράς
τα σαγόνια σου πιατίνια
τρέμεις
το ξέρεις, όχι εμάς
τον πήχη που έστησες
το παιδικό σου δάχτυλο
να σε δείχνει
το πολυφορεμένο μέλλον
που, επίσης ξέρεις, δεν υπάρχει
αύριο μπορεί να σε σιδερώνει
μια νταλίκα
το ασταθές σου παρόν
το βαθύ και άβολο
που δε συγχωρεί λάθη
τα ήρθαν, έρχονται, θα έρθουν
ή ίσως μονάχα
την αδυναμία σου να γίνεις ένας

The post Μια θάλασσα ψάρια appeared first on Υποσημειώσεις.