Η πόλη του τότε είναι ανθισμένη. Τα δέντρα και οι θάμνοι έχουν κάθε λογής λουλούδια. Σήμερα περπάτησα και τα είδα· πασχαλιές, μια κίτρινη τριανταφυλλιά, ένα δέντρο με έντονα ροζ μπουμπούκια, που δεν ξέρω πως λέγεται. Πήγα ως τον Ρόδον. Πήρα ένα κωκάκι, ένα σουδάκι, ένα κορνεδάκι κι ένα καρυδάτο, πάντα σε σακουλάκι, κι ας επέμενε η κοπέλα να μου τα βάλει σε κουτί — για να μην λερωθώ, είπε. Δεν τα λαχταρούσα όπως παλιά. Από τότε που ήρθα, κάτι σα να μου έκοψε την όρεξη. Ήθελα όμως την παρέα τους, να αναπολήσω το τότε. Εκείνο το τότε, που τώρα μοιάζει να μην ήταν τόσο άσχημο τελικά. Τα Πάσχα με τις αδερφές δεν θα ξανάρθουν. Το Ρόδον το ανακαίνισαν· «ήταν καιρός», είπε η κοπέλα. «Καμιά φορά δεν είναι κακό να μένει κάτι όπως είναι», είπα εγώ. Τα έφαγα όλα, το ένα μετά το άλλο, καθώς σκεφτόμουνα τις θερμίδες και τη ζάχαρη. Παλιά δεν με απασχολούσαν αυτά. Τα δόντια μου αντέχουν ακόμα· το είπε χθες και ο οδοντίατρος. Λίγη τερηδόνα που με ανησυχούσε, δεν είναι τίποτα, είπε. Μπορεί να μείνει έτσι άλλα ογδόντα χρόνια. «Τα δόντια σου είναι για φωτογραφία», είπε και με έδιωξε. Ένιωσα μια παράξενη θλίψη που έφυγα έτσι· περίμενα πως θα χρειαζόμουν κάτι, ίσως ένα σφράγισμα. Με διώχνει ακόμα και ο οδοντίατρος, σκέφτηκα.

Θα ήθελα να μείνω λίγες μέρες ακόμη. Να μην κάνω τίποτα. Να μην μου ζητείται τίποτα. Άρχισαν να πέφτουν κάποιες σταγόνες. Από το παρκάκι βρέθηκα στα σκαλάκια ενός παλιού σπιτιού. Η βροχή που δεν ξεκίνησε ποτέ, σταμάτησε. Είναι Μεγάλη Τετάρτη. Πέρυσι κάποιος με δόξαζε σαν Θεό· εγώ τον σταύρωνα, τον στόλιζα στεφάνια από ερωτηματικά και αμφιβολίες. Η πόλη του τότε δεν με αναγνωρίζει πια. Οι Μεγάλες Εβδομάδες εκείνες δεν θα έρθουν ξανά. Είναι βαρύ και άδικο να μην ξέρεις πότε είναι η τελευταία φορά. Η βροχή ξεκίνησε. Μυρίζει βρεγμένο χώμα. Βροχή, βρεγμένο, βρεγμένος, βροχερός, βροχοσταλίδες, αδιάβροχο, ξεβρέχω, αναβροχιά.

The post Μεγάλη Εβδομάδα appeared first on Υποσημειώσεις.

Παρατηρώ το χρόνο. Περνάει. Όταν άνοιξα το μπλογκ, ήταν 2009. Θυμάμαι τον αδερφό μου, να μου λέει με στόμφο «Κάνε κανένα μπλογκ, ίσως μάθεις τίποτα χρήσιμο». Χρήσιμο, για εκείνον, ήταν μόνο ό,τι είχε να κάνει με κώδικα. Όποιος δεν έκανε κάτι σχετικό, ήταν χαζός. Οπότε χαζή εγώ, με τις πολιτικές μου επιστήμες, χαζοί και όλοι της θεωρητικής. Ειρωνεία της τύχης, έμαθα κάτι πράγματι χρήσιμο· πώς να γράφω για να ανασαίνω. Κι αυτό που τελικά μου κερδίζει το ψωμί – και μάλιστα ένα ψωμί μπαμπάτσικο, θα έλεγε κανείς. Το 2009 ήταν κουλ να έχεις μπλογκ. Όποιος είχε μπλογκ ήταν κουλ, ή όποιος ήταν κουλ είχε μπλογκ. Σήμερα μάλλον το αντίθετο· παρωχημένο, σχεδόν γραφικό. Μα εγώ, μέσα στις (μάλλον επί τούτου) αποτυχημένες μου προσπάθειες να είμαι «μέσα», θα μείνω εκτός. Θα αντισταθώ στη μάστιγα των καιρών, στην ορμή της εικόνας, του ήχου, της κίνησης, του γρήγορου, του πρόχειρου. Θα μείνω πιστή στις λέξεις. Σε εκείνες που θέλουν χρόνο, ησυχία, που δεν αποκρυπτογραφούνται με μια μηχανική κίνηση του αντίχειρα. Θα μείνω πιστή στις λέξεις — στην απέραντη ομορφιά και στο απύθμενο βάθος τους, που μπορούν να τις φτάσουν, μόνο όσοι έχουν μάθει να κρατάνε την αναπνοή τους.

Δεκαεφτά χρόνια πριν. Ήταν η χρονιά που νόμιζα πως ξεκινούσε η ευτυχία. Δεν ξεκίνησε. Ήταν σαν να περιμένεις αστερόσκονη και να ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Πόσο αφελές βέβαια, να περιμένει κανείς να ρίξει αστερόσκονη. Και να φανταστείς, μόνο με Disney δεν μεγάλωσα. Δεκαεφτά χρόνια. Άγρια. Έγδαραν. Έτσουξαν. Έβαψαν τα πάντα στο χρώμα της λύπης. Δεκατρία χρόνια από τότε που άκουσα για πρώτη φορά τα κόκκαλά μου να κάνουν κρακ από το κρύο. Εφτά από τότε που ο χρόνος έγινε εχθρός. Πέντε από τότε που η υπέρθλιψη υψηλής λειτουργικότητας ανέβηκε στο πρώτο σκαλί του βάθρου. Ίσως, έξι. Ίσως, παραπάνω. Δεν έμαθα να μετρώ στη θεωρητική. Τρία από τότε που πρωτοκάθισα στην γκρι καρέκλα της Όστερστρασε. (Δεν πίστεψα ποτέ ότι θα φτάναμε τόσο μακριά.) Ένας χρόνος και τρεις μήνες από τότε που σε γνώρισα. Έξι μήνες από τότε που σε άφησα. Τρεις από τότε που σε είδα για τελευταία φορά. Μηδέν χρόνια, μήνες, μέρες, από το σήμερα.

Κάθομαι στο ξύλινο μακρόστενο τραπέζι της τραπεζαρίας, που έφτιαξε ο Στέφαν εν μέσω πανδημίας. Ακούω Μανώλη Φάμελλο. Μια νοσταλγία για οτιδήποτε παλιό. Κοιτώ παλιές φωτογραφίες. Είμαστε παιδιά. Πώς καταφέραμε εκείνη την τραγωδία; Υπεραστικό λεωφορείο. Ένα βίντεο στο σταθμό της Λάρισας. Απογευματινός ήλιος. Το κεφάλι σου ανάμεσα στα χέρια μου. Τα μάτια σου κλειστά. Νιώθω απέραντα μόνη. Κάθε φορά που κάποιος φεύγει, παίρνει μαζί του ό,τι γεννήθηκε από το μαζί. Κάθε φορά που κάποιος φεύγει, πεθαίνει το μαζί. Και με αυτό, κάτι και από εμένα. Γι’ αυτό τώρα, θα κρατήσω παρέα στον εαυτό μου. Θα συνεχίσω να νιώθω χαμένη, θα διαβάζω Χέρμαν Έσσε, θα πλέκω ιστορίες για το μέλλον – καταστροφές, ποτέ happy endings. Θα κολυμπώ στα δάκρυά μου, και πάντα θα πνίγομαι. Θα μου λείπει ο πρώην μου – ο τελευταίος πρώην μου – που ακόμα και το δικαίωμα να αποκαλεστεί πρώην του στέρεισα, αφού επέμενα οχτώ μήνες ότι δεν έχουμε σχέση (όποιος έπαθε Βερολινίτιδα, ας σηκώσει το χέρι). Και, θα ελπίζω, ότι κάποτε θα μεγαλώσω.

The post Αγαπημένο μου WordPress #4 appeared first on Υποσημειώσεις.

Η ζωή μοιάζει να μη σταμάτησε ποτέ. Μπήκα στο βιβλιοπωλείο της Ειρήνης· έμαθα αργότερα πως μετράει ήδη είκοσι ένα χρόνια. Ένα αγόρι, γύρω στα δώδεκα, διάλεγε στυλό. Δύο· ένα χρυσό κι ένα μπλε. Η κ. Ειρήνη τα σημείωσε στο τεφτέρι. Ένα αγόρι γύρω στα δώδεκα, διαλέγει στυλό. Δύο, ένα χρυσό κι ένα μπλε. Η κ. Ειρήνη τα γράφει στο τεφτέρι. Έπειτα μπαίνει ένας κύριος. Βγάζει μόνος του μια φωτοτυπία και αρχίζει να δείχνει φωτογραφίες της νεογέννητης κόρης του. Παραπονιέται για τις σούζες που κάνουν τα μηχανάκια στην Αναλήψεως – κωλιές τις ονόμασε. Δεν τους αφήνουν να κοιμηθούν, είπε. Μια μέρα αναγκάστηκε να καλέσει την αστυνομία. “Τι θέλετε να κάνουμε” απάντησαν. Το κράτος πάντα μας παρέχει ό,τι χρειαζόμαστε. Μετά μπαίνει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Ο άντρας ζητάει ένα μπλάνκο Pelican – “από τα καλά” και δύο διαλυτικά. Κόστισαν όλα μαζί τρία ευρώ. Οι δύο γυναίκες μίλησαν για αρκετή ώρα για μια παντελόνα που την πήραν παρόμοια. Η μία κόστισε 7,90, η άλλη 18 ευρώ. Η φτηνότερη, αναφέρθηκε πως έβγαλε μπιμπίκια στο πίσω μέρος – μα δεν πειράζει, θα πεταχτεί με το τέλος του καλοκαιριού. Είναι για μία σεζόν αυτά. Η ηλικιωμένη κυρία λέει πως ήταν γυμνάστρια. Η καρδιά μου χτύπησε. Με ρώτησαν τι σπούδασα και με συμβούλεψαν να δώσω για τη σχολή Εφετών. “Δεν είναι τόσο δύσκολα όσο λένε”, είπαν. Ο κώλος της κόρης τους έβγαλε βέβαια σπυράκια, από το διάβασμα, όπως είπε, μα τα κατάφερε.

Η φυγή έχει, νομίζω, πάντα γεύση πικρή. Δεν έχει σημασία με τι θα τη συνοδεύσεις. Ίσως, φεύγεις να ξεφύγεις. Ίσως, προς το φως. Το σίγουρο είναι ότι φεύγεις. Κι αν φεύγεις, σημαίνει, ότι κάπου, κάποτε υπήρξες. Ότι για λίγο ή για πολύ, αυτό το κάπου ήτανε κομμάτι σου, δέρμα σου. Μπορεί να ξεράθηκε, να πέφτει πιο εύκολα. Ή μπορεί να είναι ακόμα νωπό. Να το τραβάς και να φαίνεται από μέσα το κόκκινο φρέσκο κρέας. Η φυγή μοιάζει με δυο κάτι που ξεκολλάνε.· όπως η φλούδα από το ροδάκινο, η παρανυχίδα από το δάχτυλο, το γραμματόσημο από τον φάκελο. Δεν έχει σημασία αν η κόλλα ήταν στιγμής ή σάλιο. (Πόσο αστείο, που οι ισχυρότερες κόλλες λέγονται “στιγμής”.) Έναν ακόμα Αύγουστο, μια φυγή από το πουθενά για το πουθενά. Στην πτήση τέλειωσα ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Ο διπλανός μου δεν είπε κουβέντα. Το Κεδρόδασος θα λάμπει στην αιωνιότητά του. Δεν ξέρω αν φέτος θα το δω. Ή αν θα το δούμε μαζί. Μα, κι αν το δούμε, δε θα είναι όπως πέρυσι. Τίποτα δεν είναι όπως ήταν, καθώς τίποτα δεν επαναλαμβάνεται. Κι αυτό μικρή μου, δε θα έπρεπε να σε κάνει να δακρύζεις.

The post Αύγουστος σε επανάληψη appeared first on Υποσημειώσεις.

Το Α. με παραλύει. Με κυριεύει. Ορίζει τη διαθεσή μου, τα λόγια μου, τις πράξεις μου, το σώμα μου. Μπαίνει από παντού. Βρίσκεται στο στήθος μου, στα πόδια μου, στην κοιλιά μου, στα ακροδάχτυλά μου. Βρίσκεται στον αέρα που αναπνέω, στο νερό που πίνω, στα χέρια που ακουμπάω, στα κορμιά που αγκαλιάζω. Βρίσκεται παντού γύρω μου και μέσα μου. Κάνει τις μασέλες μου να κλείνουν σα τανάλιες και να τρίζουν σαν ξεχαρβαλωμένα τζάμια. Κάθε τόσο σαν ένα μικρό ηλεκτροσόκ κι άλλη μια δόση απλώνεται στα κύτταρά μου. Το Α. δεν με αφήνει να φάω. Νιώθω διαρκώς την κοιλιά μου να ανακατεύται σαν αυτές τις χριστουγεννιάτικες γυάλινες μπάλες, που μόλις τις κουνήσεις αρχίζει να αιωρείται το χιόνι μέσα τους. Έτσι κάθε φορά που προσπαθώ να ανοίξω το ψυγείο, αρχίζουν να χορεύουν όλα μέσα μου. Σα χιονονιφάδες χωρίς σκοπό. Όπως το ανοίγω, έτσι το ξανακλείνω. Συχνά μένω νηστική όλη την ημέρα ή και ημέρες. 

Είναι βασανιστικό να ζεις μαζί με το Α. Δεν σε προειδοποιεί για τίποτα. Δεν ξέρεις πως θα ξυπνήσεις το πρωί. Δεν ξέρεις αν θα είσαι εσύ ή θα είσαι εσύ μαζί με το Α. Δεν ξέρεις αν θα σε αφήσει να σηκωθείς από το κρεβάτι, αν θα καταφέρεις να πας στη δουλειά ή θα εύχεσαι να δουλεύεις από το σπίτι – που αποδείχτηκε σωτήριο (χίλια δόξα στον κορωνοϊό) για τις ημέρες επιδείνωσης. Το Α. μου βαραίνει τα βλέφαρα. Κάνει τα χέρια μου να ιδρώνουν. Τις πράσινες φλέβες μου να πρήζονται. Με ζαλίζει. Με κάνει να παραπατάω. Μου φέρνει τόση αναγούλα, όση αναγούλα δεν μου έφεραν 32 χρόνια ζωής μαζί. Το Α. ήρθε για να μείνει κι αλήθεια δεν ξέρω πως, πως να το κάνω να φύγει. Αφού μου έχει ρουφήξει ό,τι ενέργεια μου είχε απομείνει και με έχει κάνει ανήμπορη να αντιδράσω στις ορέξεις του.

The post Μικρά ηλεκτροσόκ appeared first on Υποσημειώσεις.

Θα του κάνεις παρατήρηση, που άφησε πάλι νερά στο μπάνιο. Θα της κάνεις παρατήρηση, που πάλι αργεί. Θα σκεφτείς ότι θα ήθελες να σε καταλαβαίνει λίγο περισσότερο. Μα έχεις φτάσει ήδη 30. Δεν υπάρχει καιρός. Το μάνιουαλ λέει πως ήρθε η ώρα να ντυθείς νυφούλα. Θα περάσεις από τη μαμά. Θα πάρεις το ταπεράκι. Θα αρχίσει να λέει πάλι τα δικά της. Ποιος την ακούει κι αυτήν. Στη δουλειά θα συζητήσετε για τον αγώνα της Άρσεναλ, θα πιείτε ακόμη μια κούπα καφέ, θα σχολιάσετε κάποιο ωραίο μουνί. Ώρα για σχόλασμα. Θα ήθελες τόσο πολύ ένα ποτό, αλλά ποιος ακούει τη γκρίνια της. Το βράδυ θα διαφωνήσετε για το αν είναι η σειρά σου να βγάλεις τον σκύλο βόλτα. Θα δείτε νετφλιξ στον καναπέ. Θα πέσετε για ύπνο, χωρίς σεξ. Αυτό είναι για τους ερωτευμένους. Εσείς δεν είστε.

Θα δώσετε φιλί για καληνύχτα. Θα σκεφτείς πως τον αγαπάς και πως είσαι τυχερή που τον βρήκες. Θα σκεφτεί πόσο θα ήθελε να πηδήξει επιτέλους. Την κοιλίτσα του που όλο μεγαλώνει, την φαλάκρα του και την μάνα του που ρωτάει πότε θα δει εγγόνια. Καλά είμαστε εδώ θα πει και θα γυρίσει πλευρό. Το Σάββατο θα πάτε για καφέ με την παρέα που έχεις από το σχολείο. Ή θα βγάλετε βόλτα τον μικρό. Για μια στιγμή, πριν σηκωθείς, θα σκεφτείς πόσο θα ήθελες να ξυπνούσες στο Παρίσι, στο Λονδίνο ή στη Νέα Υόρκη. Θα γελάσεις με τον εαυτό σου που πάλι ονειροπολεί. Η παρέα σας περιμένει. Ο μικρός κλαίει. Την Κυριακή θα πάρετε ντελίβερι από το σουβλατζίδικο της γειτονιάς. Όπως και κάθε άλλη Κυριακή. Έγκυος ξανά. Κουμπάροι τώρα. Νύχια. Κομμωτήριο. Μια μπύρα που και που. Μπάλα με τους φίλους του στο κάθε φέξει. Ένα ταξίδι στα Καλάβρυτα.

Όλα θα συνεχίσουν να κυλάνε, χωρίς εκπλήξεις. Ο χρόνος, οι μέρες, οι δείκτες. Θα συνεχίσουν να κυλάνε για όλους. Εκτός από αυτούς που θα αποφασίσουν να πέσουν από κάποιο μπαλκόνι. Ή αυτούς που θα ακούσουν στιγμιαία έναν μακρόσυρτο ήχο σε κάποια εντατική. Αυτούς που θα βρεθούν κάτω από κάποιες ρόδες. Ή αυτούς που ο θυμός κάποιων άλλων θα είναι πολύ μεγάλος, για να τους αφήσει να συνεχίσουν να αναπνέουν. Για αυτούς θα υπάρξει ένα ξαφνικό στοπ. Δε θα δουν τη συνέχεια. Για όλους τους υπόλοιπους υπάρχει. Για εσένα. Για εμένα. Υπάρχει ακόμα. Μια συνέχεια που μπορούμε γράψουμε, εμείς. Μια συνέχεια που μπορούμε να αλλάξουμε, εμείς. Εσύ. Εγώ. Ο καθένας τη δικιά του.

The post Το sunk cost fallacy και το 2022 appeared first on Υποσημειώσεις.

Πως μιλάς έτσι θα μου πεις; Επανάληψη μήτηρ μαθήσεως θα σου πω. Γιατί το δίχως άλλος κάποιος διαγωνισμός γαμωσταυρίσματος πρέπει να παίζεται εδώ – μαζί με την καθολική αντικατάσταση κάθε προσφώνησης, με το γνωστό μαλάκα. Έπειτα, οι άδειες. Στην Ελλάδα αγαπημένο μου, για κάποιον λόγο που κανένας δεν μου έχει εξηγήσει οι εταιρείες κλείνουνε λέει τον Αύγουστο κι αυτό σημαίνει ότι σε αναγκάζουνε να πάρεις μια άδεια που δεν έχεις ζητήσει. Πιο φαστιστικό σύστημα από αυτό δεν έχω ματακούσει. Επίσης κλείνουνε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Οπότε ξαφνικά μένεις χωρίς άδεια. Τέλειο; Και πάμε στις απεργίες. Αυτές συνεχίζουν ακάθακτα να λαμβάνουν χώρα κάθε περίπου συνέχεια, όπως τις άφησα το 2010, χωρίς να απασχολούν τους απεργούς, ούτε και το κράτος φυσικά, τα υπόλοιπα κάποια εκατομμύρια ανθρώπων που προσπαθούν να φτάσουν επιτυχώς σε κάποιον προορισμό. Όλα όπως το 2010, με τη μόνη διαφορά ότι υπάρχει το ίντερνετ. Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, γιατί εδώ, Ελλάδα. Η εποχή του ντιτζιταλαιζέισιον άργησε μια μέρ… δεκαετία εντ κάουντινγκ. Ανακύκλωση. Ισότητα φύλων. Ινκλούζιον. Κοινωνικό κράτος. Σεβασμός. Ευγένεια. Ελευθερία έκφρασης. Ελευθερία σεξουαλικότητας.

Κάπως έτσι, φτάσαμε στους δέκα μήνες. Δέκα μήνες που προσπαθώ να ενταχθώ, να συνηθίσω, να καταλάβω, να νιώσω σπίτι μου, να πιστέψω ότι είμαι σπίτι μου, να νιώσω ικανοποιημένη, να μην ζητάω άλλα, να βολευτώ, να το βουλώσω. Χωρίς να τα καταφέρνω. Όσο κι αν κοιτάω γύρω μου, δε βλέπω μέλλον. Δε βλέπω αύριο. Δε με βλέπω εδώ. Δε με φαντάζομαι εδώ. Ακριβώς την ίδια στιγμή, που είμαι παντού. Είμαι. Εδώ. Τώρα. Μέσα σε αυτή τη σουρεάλ πραγματικότητα, στη δυσκολία κατάποσης, εύρεσης νοήματος, μέσα σε όλα όσα με κάνουν να νιώθω ξένη, νιώθω εντάξει. Νιώθω ίσως πιο εντάξει, από όσο ένιωσα τα τελευταία οχτώ χρόνια. Η ζωή μου δεν είναι ένας διαρκής αγώνας. Δεν παλεύω κάθε μέρα να αποδείξω κάτι. Τα πρωινά ο δυνατός ήλιος τρυπώνει κάτω από το πάπλωμα. Ο πόθος μου χαμογελά, κάθε φορά που του δροσίζω τα φύλλα. Οι Matisse πίνακες μου με καλημερίζουν. Η Κηφισσίας λιώνει τα παπούτσια μου σε χιλιόμετρα. Ο coach Bennett μου κρατά συντροφιά. Κάπως έτσι, τα υπόλοιπα μοιάζουν να έχουν μικρότερη σημασία. Οι τρύπες στα πεζοδρόμια. Οι ανηφορικοί δρόμοι. Ο ωχαδελφισμός. Τα σεξιστικά αστεία. Οι μισθοί ανέκδοτα. Το καυσαέριο. Η ανύπαρκτη εταιρική κουλτούρα. Μοιάζουν να έχουν μικρότερη σημασία. Σημασία έχει που έκανα ειρήνη. Που έμαθα να μην προσπαθώ να αλλάξω τη ζωή. Που όταν κοιτάω στον καθρέφτη, έμαθα να μου μιλάω ευγενικά και να με συγχωρώ, όπως θα έκανα με κάποιον που αγαπάω.

The post Αγαπημένο μου WordPress #2 appeared first on Υποσημειώσεις.

The post Προσδοκίες appeared first on Υποσημειώσεις.

Βλάστηση

Ήρθες αργά. (Ξανα)έμαθα να ζω μόνη. Δεν ήταν δύσκολο, το ομολογώ. Αν έμαθα καλά κάτι στα χρόνια που αναπνέω πάνω στη γη, είναι να είμαι εκεί όταν με χρειάζομαι. Όταν κανείς άλλος δεν είναι. Κι εσύ δεν ήσουν. Και σε χρειάστηκα. Ξέρεις πίστεψα σε εμάς. Εσύ όμως όχι. Είμαι εγώ αυτή που λέει αντίο. Δεν την έμαθα ποτέ καλά αυτή τη λέξη.  Πως γράφεται; Πως προφέρεται; Ή πως τολμά να την σκεφτεί κανείς; Μα για δες τώρα, όπως μου την πέταξες, στην πετάω πίσω. Το γήπεδό μου δεν χωράει αμφιβολίες. Εσείς μπορεί  να κάνετε ίδιες κινήσεις, όμως εγώ άλλαξα παιχνίδι. Οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους. Οι δεύτερες ευκαιρίες τελείωσαν. Αντίο.

Ωρίμανση

Στο είχα πει αγάπη μου. Οι εποχές αλλάζουν. Τα φύλλα πέφτουν. Δες πως γυμνώνεται η φύση. Το βασίλειο κοιμάται. Καμιά φορά πεθαίνει. Άλλαξα δέρμα. Το εγώ που ήξερες, το άφησα πίσω. Σύρθηκα σε βάλτους, αγκάθια, βόθρους, μα δεν είμαι πια ίδια. Δεν τρέχω όταν με φωνάζουν. Δεν με πουλάω σε τιμή ευκαιρίας. Ο κόσμος μου δεν αδειάζει επειδή φεύγεις εσύ, ο προηγούμενος ή  ο επόμενος. Ο κόσμος μου είναι γεμάτος. Ο καθρέφτης μου περήφανος. Κι εγώ μοιάζω με κάποια, εκείνη, που ακόμα κλαίει, μα μεγαλώνει. Ήρθε η εποχή της ωρίμανσης. 

The post Συγκομιδή appeared first on Υποσημειώσεις.

Λοιπόν έφτασε ο καιρός να ενημερωθεί ο λαός, πως τα πράγματα έχουν αλλιώς. Οι άνθρωποι του εξωτερικού, εκτός του ότι συχνά ζουν σε χώρες που κρυώνουν, συχνά δεν το διάλεξαν κιόλας. Ήταν μια ατόπου επαγωγής λύση που δεν τους άφηνε περιθώρια. Εμένα για παράδειγμα ήρθε η μεγάλη και ες εκ τούτου σοφή αδερφή μου μια μέρα και είπε “θα πας στο εξωτερικό, στην Ελλάδα δεν έχεις μέλλον” και κάπως έτσι κοφτά και σύντομα πάρθηκε η απόφαση. Τα χρόνια που είμαι εδώ με μεγάλωσαν. Νομίζω δεν υπάρχει τίποτα πια που να φοβάμαι. Νιώθω, χωρίς καμία υπερβολή και ασέβια στη βαρύτητα της δήλωσης, ότι τα έχω ζήσει όλα. Μαζί με το μεγάλωμα βέβαια ήρθε και το σακάτεμα. Και εκεί έμαθα πως στη ζωή υπάρχουν πάντα δύο βασικές επιλογές. Να συνεχίσεις ή να σταματήσεις. Κάποιες φορές η πρώτη γίνεται αυτόματα. Αλλές όμως είναι ξεκάθαρη η συνειδητοποίηση πως μπορείς και απλά να μην.

Το στέρνο μου πονάει αδιάκοπα. Μήνες τώρα. Ο κόμπος ανεβαίνει από την κοιλιά, στο θώρακα, στο λαιμό και φτάνει στα μάτια. Θέλω να κλάψω, όχι από στεναχώρια, όχι από παράπονο, όχι από καπρίτσιο. Θέλω να κλάψω από πραγματική απελπισία. Θέλω να γεμίσω μια δεξαμενή με τα δάκρυά μου, να αδειάσω θέλω, μήπως και σταματήσουν να θολώνουν τα μάτια μου κάθε δεύτερο λεπτό. Δεν είναι ο πρώην γκόμενος μου, τον κλαψαμε εκείνον πέρασε η σειρά του, ούτε ο σχεδόν μου γκόμενος, ούτε η αγάπη που ακόμα να φανεί, ούτε ο ήλιος που λείπει, ούτε η γιαγιά μου που πέθανε, ούτε η οικογενειακή ευτυχία που δεν έζησα, ούτε τα σχέδια που δεν μου βγήκαν. Δεν είναι ούτε η απελπισία που νιώθει κάποιος όταν κουράζεται πια να κολυμπάει, ενώ βρίσκεται στη μέση του ωκεανού. Είναι η απελπισία που νιώθει κάποιος όταν δεν βλέπει τη στεριά. Ακόμα χειρότερα, αυτή η απελπισία που νιώθει κάποιος όταν δεν είδε ποτέ του στεριά. Κρυώνω και μουδιάζω, αγαπημένο μου. Και πόσο θα ήθελα να μη συνεχίσω, αν δεν ήμουν τόσο καταναγκαστική, να μην αφήνω τον εαυτό μου να κάνει ούτε αυτό.

The post Αγαπημένο μου WordPress appeared first on Υποσημειώσεις.

Παρ’ όλα αυτά, αυτή τη φορά θέλω να πάρω κόλλα άσπρη. Να βάλω βιβλία και περιπάτους δίπλα στον Ρήνο. Ανθρώπους γελαστούς και κάπου κάπου ένα ποτήρι κρασί, κατευθείαν από τους αμπελώνες. Να έχει καθαρό ουρανό και η ζωή να μη μοιάζει διαρκώς ξένη. Εκδρομές και μια φύση που θα με κοιτά χωρίς να με κάνει να δακρύζω. Αγάπη μονάχα δεν ξέρω αν θέλω. Την ήθελα σίγουρα για χρόνια. Την περίμενα, άλλοτε υπομονετικά, άλλοτε ανυπόμονα, άλλοτε διασκεδάζοντάς το, άλλοτε με ολίγην απελπισία. Δεχόμουν κάθε δυσκολία και κάθε εμπόδιο, σχεδόν με χαρά, γνωρίζοντας πως κάπου υπάρχει κι εγώ θα την βρω. Όσα την καθυστερούσαν έκαναν πιο δυνατή την ικανοποίηση του ερχομού της και απολαυστικότερη. Κι είναι αλήθεια, πως το γνωρίζω ακόμα -δεν το πιστεύω- το γνωρίζω. Μεγάλωσα όμως και δεν πάω πια πρώτη, έμαθα πως εκτός από τις απλές προτάσεις, υπάρχουν και οι σύνθετες. Κι έτσι δίπλα στο “αγάπη υπάρχει” μπήκε ένα κόμμα, προστέθηκε “ίσως όχι για όλους”. Κι είναι αλήθεια κι αυτό, πως νιώθω σαν μια βελόνα να μπήγεται στον οισοφάγο μου, γράφοντας αυτές τις λέξεις, μα, δεν μπορώ πια να σε δω. Δεν μπορώ να φανταστώ τη μορφή σου, ούτε πως μοιάζει να αγαπιέται κανείς.

Παύω λοιπόν να κάνω τον ειδικό περί αγάπης. Θα το αφήσω γι’αυτούς που ξέρουν, αυτούς που έμαθαν, αυτούς που είχαν την τύχη, για όσους ρίξαν τα τείχη, για όσους συγχώρεσαν, για όσους νίκησαν την αμφιβολία, για όσους ξεχάσαν, για όσους αποφάσισαν να μην βλέπουν τους πάντες σαν εχθρούς, για όσους σταμάτησαν να κοιτάνε διαρκώς πίσω από τον ώμο τους, για όσους βάλαν τσιρότα στις γρατζουνιές τους και έπαψαν να τις ξύνουν, για όσους χτύπησαν την πόρτα και δεύτερη φορά, για όσους δεν τους ένοιαξε να προφυλάξουν το εγώ τους, για όσους είδαν πως οι μάσκες κρύβουν συχνά από πίσω πληγές, για όσους είχαν την υπομονή να προσπαθήσουν τις γιατρέψουν, για όσους είχαν το χρόνο να ακούσουν ιστορίες λυπημένες και την όρεξη να φτιάξουν μαζί ένα τέλος καλό, για όσους άνοιξαν την αγκαλιά τους και δεν περίμεναν να μπουν οι ίδιοι σε μία, για όλους όσους κάτι κατάλαβαν καλύτερα από εμένα. Σηκώνω το ποτήρι σε όλους αυτούς. Εγώ αποσύρομαι.

The post I think I’ll pass this time appeared first on Υποσημειώσεις.