Η πόλη του τότε είναι ανθισμένη. Τα δέντρα και οι θάμνοι έχουν κάθε λογής λουλούδια. Σήμερα περπάτησα και τα είδα· πασχαλιές, μια κίτρινη τριανταφυλλιά, ένα δέντρο με έντονα ροζ μπουμπούκια, που δεν ξέρω πως λέγεται. Πήγα ως τον Ρόδον. Πήρα ένα κωκάκι, ένα σουδάκι, ένα κορνεδάκι κι ένα καρυδάτο, πάντα σε σακουλάκι, κι ας επέμενε η κοπέλα να μου τα βάλει σε κουτί — για να μην λερωθώ, είπε. Δεν τα λαχταρούσα όπως παλιά. Από τότε που ήρθα, κάτι σα να μου έκοψε την όρεξη. Ήθελα όμως την παρέα τους, να αναπολήσω το τότε. Εκείνο το τότε, που τώρα μοιάζει να μην ήταν τόσο άσχημο τελικά. Τα Πάσχα με τις αδερφές δεν θα ξανάρθουν. Το Ρόδον το ανακαίνισαν· «ήταν καιρός», είπε η κοπέλα. «Καμιά φορά δεν είναι κακό να μένει κάτι όπως είναι», είπα εγώ. Τα έφαγα όλα, το ένα μετά το άλλο, καθώς σκεφτόμουνα τις θερμίδες και τη ζάχαρη. Παλιά δεν με απασχολούσαν αυτά. Τα δόντια μου αντέχουν ακόμα· το είπε χθες και ο οδοντίατρος. Λίγη τερηδόνα που με ανησυχούσε, δεν είναι τίποτα, είπε. Μπορεί να μείνει έτσι άλλα ογδόντα χρόνια. «Τα δόντια σου είναι για φωτογραφία», είπε και με έδιωξε. Ένιωσα μια παράξενη θλίψη που έφυγα έτσι· περίμενα πως θα χρειαζόμουν κάτι, ίσως ένα σφράγισμα. Με διώχνει ακόμα και ο οδοντίατρος, σκέφτηκα.

Θα ήθελα να μείνω λίγες μέρες ακόμη. Να μην κάνω τίποτα. Να μην μου ζητείται τίποτα. Άρχισαν να πέφτουν κάποιες σταγόνες. Από το παρκάκι βρέθηκα στα σκαλάκια ενός παλιού σπιτιού. Η βροχή που δεν ξεκίνησε ποτέ, σταμάτησε. Είναι Μεγάλη Τετάρτη. Πέρυσι κάποιος με δόξαζε σαν Θεό· εγώ τον σταύρωνα, τον στόλιζα στεφάνια από ερωτηματικά και αμφιβολίες. Η πόλη του τότε δεν με αναγνωρίζει πια. Οι Μεγάλες Εβδομάδες εκείνες δεν θα έρθουν ξανά. Είναι βαρύ και άδικο να μην ξέρεις πότε είναι η τελευταία φορά. Η βροχή ξεκίνησε. Μυρίζει βρεγμένο χώμα. Βροχή, βρεγμένο, βρεγμένος, βροχερός, βροχοσταλίδες, αδιάβροχο, ξεβρέχω, αναβροχιά.

The post Μεγάλη Εβδομάδα appeared first on Υποσημειώσεις.

The post Μεσημεριανό appeared first on Υποσημειώσεις.

Πως μιλάς έτσι θα μου πεις; Επανάληψη μήτηρ μαθήσεως θα σου πω. Γιατί το δίχως άλλος κάποιος διαγωνισμός γαμωσταυρίσματος πρέπει να παίζεται εδώ – μαζί με την καθολική αντικατάσταση κάθε προσφώνησης, με το γνωστό μαλάκα. Έπειτα, οι άδειες. Στην Ελλάδα αγαπημένο μου, για κάποιον λόγο που κανένας δεν μου έχει εξηγήσει οι εταιρείες κλείνουνε λέει τον Αύγουστο κι αυτό σημαίνει ότι σε αναγκάζουνε να πάρεις μια άδεια που δεν έχεις ζητήσει. Πιο φαστιστικό σύστημα από αυτό δεν έχω ματακούσει. Επίσης κλείνουνε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Οπότε ξαφνικά μένεις χωρίς άδεια. Τέλειο; Και πάμε στις απεργίες. Αυτές συνεχίζουν ακάθακτα να λαμβάνουν χώρα κάθε περίπου συνέχεια, όπως τις άφησα το 2010, χωρίς να απασχολούν τους απεργούς, ούτε και το κράτος φυσικά, τα υπόλοιπα κάποια εκατομμύρια ανθρώπων που προσπαθούν να φτάσουν επιτυχώς σε κάποιον προορισμό. Όλα όπως το 2010, με τη μόνη διαφορά ότι υπάρχει το ίντερνετ. Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, γιατί εδώ, Ελλάδα. Η εποχή του ντιτζιταλαιζέισιον άργησε μια μέρ… δεκαετία εντ κάουντινγκ. Ανακύκλωση. Ισότητα φύλων. Ινκλούζιον. Κοινωνικό κράτος. Σεβασμός. Ευγένεια. Ελευθερία έκφρασης. Ελευθερία σεξουαλικότητας.

Κάπως έτσι, φτάσαμε στους δέκα μήνες. Δέκα μήνες που προσπαθώ να ενταχθώ, να συνηθίσω, να καταλάβω, να νιώσω σπίτι μου, να πιστέψω ότι είμαι σπίτι μου, να νιώσω ικανοποιημένη, να μην ζητάω άλλα, να βολευτώ, να το βουλώσω. Χωρίς να τα καταφέρνω. Όσο κι αν κοιτάω γύρω μου, δε βλέπω μέλλον. Δε βλέπω αύριο. Δε με βλέπω εδώ. Δε με φαντάζομαι εδώ. Ακριβώς την ίδια στιγμή, που είμαι παντού. Είμαι. Εδώ. Τώρα. Μέσα σε αυτή τη σουρεάλ πραγματικότητα, στη δυσκολία κατάποσης, εύρεσης νοήματος, μέσα σε όλα όσα με κάνουν να νιώθω ξένη, νιώθω εντάξει. Νιώθω ίσως πιο εντάξει, από όσο ένιωσα τα τελευταία οχτώ χρόνια. Η ζωή μου δεν είναι ένας διαρκής αγώνας. Δεν παλεύω κάθε μέρα να αποδείξω κάτι. Τα πρωινά ο δυνατός ήλιος τρυπώνει κάτω από το πάπλωμα. Ο πόθος μου χαμογελά, κάθε φορά που του δροσίζω τα φύλλα. Οι Matisse πίνακες μου με καλημερίζουν. Η Κηφισσίας λιώνει τα παπούτσια μου σε χιλιόμετρα. Ο coach Bennett μου κρατά συντροφιά. Κάπως έτσι, τα υπόλοιπα μοιάζουν να έχουν μικρότερη σημασία. Οι τρύπες στα πεζοδρόμια. Οι ανηφορικοί δρόμοι. Ο ωχαδελφισμός. Τα σεξιστικά αστεία. Οι μισθοί ανέκδοτα. Το καυσαέριο. Η ανύπαρκτη εταιρική κουλτούρα. Μοιάζουν να έχουν μικρότερη σημασία. Σημασία έχει που έκανα ειρήνη. Που έμαθα να μην προσπαθώ να αλλάξω τη ζωή. Που όταν κοιτάω στον καθρέφτη, έμαθα να μου μιλάω ευγενικά και να με συγχωρώ, όπως θα έκανα με κάποιον που αγαπάω.

The post Αγαπημένο μου WordPress #2 appeared first on Υποσημειώσεις.

Να μπορούσα να σε αγγίξω. Για λίγο. Ξανά. Να κοιτάξω τα μάτια σου. Να ακουμπήσω τα χείλη μου στα δάχτυλά σου. Να τα γλύψω ένα προς ένα. Να μετρήσω όλους τους πόρους του δέρματός σου. Κάθε μικρή ή μεγάλη ζωγραφιά πάνω του. Να αγκαλιάσω ό,τι υπάρχει. Να αγκαλιάσω ό,τι λείπει. Ίσως περισσότερο αυτό που λείπει. Ένα ρυάκι ιδρώτα σχηματίζεται στο κενό ανάμεσα στο στήθος μου. Υγρές παλάμες. Μούσκεμα το χνούδι της λεκάνης μου. Αυτή αρχίζει να χτυπάει ακανόνιστα. Ακουμπάς το χέρι σου πάνω της. Με ρωτάς γιατί. Δεν δίνω απάντηση. Ούτε αυτή τη φορά. Προσπαθώ να στριμώξω τη γλώσσα μου πίσω από τα μπροστινά δόντια, μην και ξεφύγει αυτό, το τόσο λάθος. Σ’ αγαπ-όλο πάω να το ξεστομίσω κι όλο τρέχω από πίσω με μια απόχη να το χώσω πάλι μέσα. Το σ’ αγαπώ τρομάζει. Το σ’ αγαπώ έχει απαιτήσεις. Το σ’αγαπώ απαιτεί εξηγήσεις. Το σ’αγαπώ περιμένει ένα κι εγώ.

Ξεχασμένη και κρυμμένη, εκεί ανάμεσα στους θώρακες, καταπιεσμένη από το μυαλό και την ανάγκη να μην σπάσει ξανά, υπάρχει και χτυπάει. Για σένα. Δεν ξέρω γιατί. Ούτε για πόσο. Αν είσαι αλήθεια. Ή αίσθηση. Ξέρω πως δεν θα ήθελα, στο λέω, τίποτα άλλο, από το να σε αγγίξω. Για λίγο. Ξανά. Να ψιθυρίσω το όνομά σου. Να το κάνω δικό μου. Αυτό το όνομα που τόσο μου μοιάζει. Που αιώνια ζητάει, ποτέ δεν βρίσκει. Να εξερευνήσω με τη γλώσσα μου, κάθε σου κρυφή επιθυμία. Το στόμα μου να γευτεί το άρωμά σου. Το στομάχι μου να χορτάσει τα ζουμιά σου. Να ονειρευτούμε μόνο για το επόμενο λεπτό. Να λιώσουμε από ηδονή. Να βάλω σάλιο στις πληγές σου. Να δαγκώσεις τους φόβους μου. Να κρυφτούμε στο κύμα. Να μου χαρίσεις ένα κατσίκι. Να κάνω την άμμο κουβέρτα σου. Να τινάξουμε ελιές. Να γίνω η γυναίκα που θες. Να ξεχάσω τη ματαίωση. Να νομίσω πως είμαι Θεός. Πως ορίζω τον κόσμο. Πως ζω αιώνια. Να μπορούσα, θα ήθελα, να σε κάνω να θέλεις. Να με αγγίξεις. Για λίγο. Ξανά.

Στον Ο.
(που μου έδειξε, έστω άθελά του, πως η καρδιά μου δουλεύει ακόμα)

The post Λάθος χτύπος appeared first on Υποσημειώσεις.

Νιώθεις χαρούμενη. Είσαι χαρούμενη. Ήθελα να το γράψω, για να θυμάσαι την επόμενη φορά που θα αναρωτηθείς. Πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμουν χαρούμενη; Ήταν σήμερα. Ήταν χθες. Την προηγούμενη εβδομάδα. Και τον προηγούμενο μήνα. Τα πράγματα είναι όπως πρέπει. Πρέπει όπως είναι. Τα αγαπάς. Έτσι. Όχι διαφορετικά. Όχι όπως θα μπορούσαν. Γιατί δε θα μπορούσαν. Πες μου ξανά, όσα έλεγες χθες. Πες μου.

Νιώθω να θέλω να γελάω. Συνέχεια. Νιώθω να θέλω να χαμογελάω. Συνέχεια. Νιώθω να θέλω να κολυμπάω στα σύννεφα. Να χορεύω. Και να πετάω. Να αγαπάω. Να εμπιστεύομαι. Να αγκαλιάζω. Και να συγχωρώ. Να ξαναρχίζω. Να μην τα παρατάω. Να ανακαλύπτω. Να ενθουσιάζομαι. Και να δακρύζω. Να ανατριχιάζω. Να πετάνε μέσα μου πεταλούδες. Να αναστατώνομαι. Να φοβάμαι. Να μην θέλω. Και να θέλω. Να φιλάω. Να γλύφω. Να δαγκώνω. Να πίνω. Να τελειώνω. Να αρχίζω. Να κουρνιάζω. Να ζεσταίνομαι. Να ιδρώνω. Να αγαπιέμαι. Να θαυμάζω. Να μαθαίνω. Να νιώθω. Να φοβάμαι. Να μη με νοιάζει πια. Και να ευχαριστώ τη ζωή που μου φέρεται τόσο καλά. Πες μου, θέλω να σε ακούω.

The post Αλλάζοντας δέρμα appeared first on Υποσημειώσεις.

The post Κουράστηκα appeared first on Υποσημειώσεις.

Λοιπόν έφτασε ο καιρός να ενημερωθεί ο λαός, πως τα πράγματα έχουν αλλιώς. Οι άνθρωποι του εξωτερικού, εκτός του ότι συχνά ζουν σε χώρες που κρυώνουν, συχνά δεν το διάλεξαν κιόλας. Ήταν μια ατόπου επαγωγής λύση που δεν τους άφηνε περιθώρια. Εμένα για παράδειγμα ήρθε η μεγάλη και ες εκ τούτου σοφή αδερφή μου μια μέρα και είπε “θα πας στο εξωτερικό, στην Ελλάδα δεν έχεις μέλλον” και κάπως έτσι κοφτά και σύντομα πάρθηκε η απόφαση. Τα χρόνια που είμαι εδώ με μεγάλωσαν. Νομίζω δεν υπάρχει τίποτα πια που να φοβάμαι. Νιώθω, χωρίς καμία υπερβολή και ασέβια στη βαρύτητα της δήλωσης, ότι τα έχω ζήσει όλα. Μαζί με το μεγάλωμα βέβαια ήρθε και το σακάτεμα. Και εκεί έμαθα πως στη ζωή υπάρχουν πάντα δύο βασικές επιλογές. Να συνεχίσεις ή να σταματήσεις. Κάποιες φορές η πρώτη γίνεται αυτόματα. Αλλές όμως είναι ξεκάθαρη η συνειδητοποίηση πως μπορείς και απλά να μην.

Το στέρνο μου πονάει αδιάκοπα. Μήνες τώρα. Ο κόμπος ανεβαίνει από την κοιλιά, στο θώρακα, στο λαιμό και φτάνει στα μάτια. Θέλω να κλάψω, όχι από στεναχώρια, όχι από παράπονο, όχι από καπρίτσιο. Θέλω να κλάψω από πραγματική απελπισία. Θέλω να γεμίσω μια δεξαμενή με τα δάκρυά μου, να αδειάσω θέλω, μήπως και σταματήσουν να θολώνουν τα μάτια μου κάθε δεύτερο λεπτό. Δεν είναι ο πρώην γκόμενος μου, τον κλαψαμε εκείνον πέρασε η σειρά του, ούτε ο σχεδόν μου γκόμενος, ούτε η αγάπη που ακόμα να φανεί, ούτε ο ήλιος που λείπει, ούτε η γιαγιά μου που πέθανε, ούτε η οικογενειακή ευτυχία που δεν έζησα, ούτε τα σχέδια που δεν μου βγήκαν. Δεν είναι ούτε η απελπισία που νιώθει κάποιος όταν κουράζεται πια να κολυμπάει, ενώ βρίσκεται στη μέση του ωκεανού. Είναι η απελπισία που νιώθει κάποιος όταν δεν βλέπει τη στεριά. Ακόμα χειρότερα, αυτή η απελπισία που νιώθει κάποιος όταν δεν είδε ποτέ του στεριά. Κρυώνω και μουδιάζω, αγαπημένο μου. Και πόσο θα ήθελα να μη συνεχίσω, αν δεν ήμουν τόσο καταναγκαστική, να μην αφήνω τον εαυτό μου να κάνει ούτε αυτό.

The post Αγαπημένο μου WordPress appeared first on Υποσημειώσεις.

Παρ’ όλα αυτά, αυτή τη φορά θέλω να πάρω κόλλα άσπρη. Να βάλω βιβλία και περιπάτους δίπλα στον Ρήνο. Ανθρώπους γελαστούς και κάπου κάπου ένα ποτήρι κρασί, κατευθείαν από τους αμπελώνες. Να έχει καθαρό ουρανό και η ζωή να μη μοιάζει διαρκώς ξένη. Εκδρομές και μια φύση που θα με κοιτά χωρίς να με κάνει να δακρύζω. Αγάπη μονάχα δεν ξέρω αν θέλω. Την ήθελα σίγουρα για χρόνια. Την περίμενα, άλλοτε υπομονετικά, άλλοτε ανυπόμονα, άλλοτε διασκεδάζοντάς το, άλλοτε με ολίγην απελπισία. Δεχόμουν κάθε δυσκολία και κάθε εμπόδιο, σχεδόν με χαρά, γνωρίζοντας πως κάπου υπάρχει κι εγώ θα την βρω. Όσα την καθυστερούσαν έκαναν πιο δυνατή την ικανοποίηση του ερχομού της και απολαυστικότερη. Κι είναι αλήθεια, πως το γνωρίζω ακόμα -δεν το πιστεύω- το γνωρίζω. Μεγάλωσα όμως και δεν πάω πια πρώτη, έμαθα πως εκτός από τις απλές προτάσεις, υπάρχουν και οι σύνθετες. Κι έτσι δίπλα στο “αγάπη υπάρχει” μπήκε ένα κόμμα, προστέθηκε “ίσως όχι για όλους”. Κι είναι αλήθεια κι αυτό, πως νιώθω σαν μια βελόνα να μπήγεται στον οισοφάγο μου, γράφοντας αυτές τις λέξεις, μα, δεν μπορώ πια να σε δω. Δεν μπορώ να φανταστώ τη μορφή σου, ούτε πως μοιάζει να αγαπιέται κανείς.

Παύω λοιπόν να κάνω τον ειδικό περί αγάπης. Θα το αφήσω γι’αυτούς που ξέρουν, αυτούς που έμαθαν, αυτούς που είχαν την τύχη, για όσους ρίξαν τα τείχη, για όσους συγχώρεσαν, για όσους νίκησαν την αμφιβολία, για όσους ξεχάσαν, για όσους αποφάσισαν να μην βλέπουν τους πάντες σαν εχθρούς, για όσους σταμάτησαν να κοιτάνε διαρκώς πίσω από τον ώμο τους, για όσους βάλαν τσιρότα στις γρατζουνιές τους και έπαψαν να τις ξύνουν, για όσους χτύπησαν την πόρτα και δεύτερη φορά, για όσους δεν τους ένοιαξε να προφυλάξουν το εγώ τους, για όσους είδαν πως οι μάσκες κρύβουν συχνά από πίσω πληγές, για όσους είχαν την υπομονή να προσπαθήσουν τις γιατρέψουν, για όσους είχαν το χρόνο να ακούσουν ιστορίες λυπημένες και την όρεξη να φτιάξουν μαζί ένα τέλος καλό, για όσους άνοιξαν την αγκαλιά τους και δεν περίμεναν να μπουν οι ίδιοι σε μία, για όλους όσους κάτι κατάλαβαν καλύτερα από εμένα. Σηκώνω το ποτήρι σε όλους αυτούς. Εγώ αποσύρομαι.

The post I think I’ll pass this time appeared first on Υποσημειώσεις.

ο ουρανός δεν ήταν μαύρος. δεν είχε κρύο. παντού λαμπάκια. φώτα να αναβοσβήνουν. έμοιαζε να είμαστε ανάμεσα στο διάστημα και στον παράδεισο. καθρεφτάκια παντού. καλαμάκια και άσπρη πούδρα. ευφορία. σε έβλεπα. δεν ήσουν εκεί. νόμισα θα κατάφερνα να γυρίσω το χρόνο πίσω σκέφτηκα. ο χρόνος είναι ο μόνος που δε γυρνά. λίγη ακόμα ευφορία. να γελάσουμε. να ξεχάσουμε. μπήκα σε ένα τούνελ. σε ένα λαβύρινθο. έμοιαζε με τη ζωή μου. δεν μπορούσα να βγω. τα πόδια μου περέλυσαν. κάποια χέρια με έπιασαν. ήταν στυβαρά με χοντρά δάχτυλα. με κρατούσαν. με τραβούσαν προς τα έξω. δεν θέλω να πεθάνω φώναζα. δεν θέλω να πεθάνω. δεν θα πεθάνεις άκουγα φωνές να μου λένε. έμεινα πεσμένη για ώρες στο πάτωμα. έμοιαζαν με αιώνες. ο εγκέφαλος μου έμοιαζε με ανακατεμένο γιαούρτι. με χυμένο χειλό. τι έγινε ρώταγα. δεν μπορούσα να μιλήσω. έπρεπε να είμασταν μαζί σκεφτόμουνα. το όνειρο αυτό ήταν για δυο. το ένα δεν τα καταφέρνει. κι άλλη μύγα. κι άλλο σκαθάρι. η φωτιά έκαιγε. ένα κορίτσι από τη Ρουμανία. πρέπει να ηρεμήσεις έλεγε. πρέπει να αφεθείς. το αγόρι της ήταν από την Αργεντινή, γνωρίστηκαν στην Κοπενχάγη. δεν ήθελε στην αρχή, φοβότανε. μη φοβάσαι πήγε και την βρήκε κλαίγοντας. ας το δοκιμάσουμε. δώσε μας μια ευκαιρία, το θέλεις, το ξέρεις. από τότε γίνανε ένα. ποιος κλαίει στις μέρες μας. ποιός που γνώρισα έχυσε ένα δάκρυ. ένα αγόρι από την Πολωνία με αγκάλιασε. θα έρθει είπε. θα έρθει. θα έρθει. η φωτιά έκαιγε. το μέσα μου φλεγόταν. ευφορία. φώτα. τότεμ. έλατα. άστρα. ένας παράδεισος χωρίς αγγέλους.

η μουσική σταμάτησε. οι σκηνές μαζεύτηκαν. οι υπνόσακοι έγιναν ρολό. σε έβλεπα. δεν ήσουν εκεί. το παραμύθι τέλειωσε. εσύ εξαφανίστηκες. στην μυθοποίηση μπήκε μπροστά το από.

The post Garbicz Festival appeared first on Υποσημειώσεις.

The post Πανσινουσίτιδα appeared first on Υποσημειώσεις.