Υποσημειώσεις

Μικρά αστικά δράματα

Christina Parascha — Sun, 17 Apr 2022 22:47:55 +0000

Πάντα της άρεσαν οι λέξεις από “ψ”. Ψυχή, ψάθα, ψωμί, ψαροκκόκολο, ψεγάδι, ψύχρα, ψύχωση, ψέμα, ψάχνω, ψηλά, ψιλά, ψυγείο, ψυχασθενής, ψυχαναλύω, ψυχολόγος, ψυχίατρος. Όπως της άρεσε να ξεκινάει από κάπου, για να καταλήγει κάπου αλλού. Ο ψυχίατρός της είναι ένας μελαχρινός νεαρός, λίγα χρόνια μεγαλύτερος της. Ένας μετρίου αναστήματος άνθρωπος, με λεπτά δάχτυλα και πολύ κακές στυλιστικές επιλογές. Κάποιος αδιάφορος σε κάθε άλλη περίπτωση περαστικός, που θα έβρισκε την ηρεμία του σχεδόν ενοχλητική. Σε κάθε άλλη περίπτωση. Τον ψυχίατρό της τον έχει δει ακριβώς δυο φορές, από μια ώρα την κάθε φορά.

– Αναρωτιέστε ποτέ γιατί ζείτε ακόμα;
– Γιατί ζω – χωρίς ακόμα. Συνέχεια. Εσείς όχι; Δεν αναρωτιούνται όλοι; Δεν είναι μια καθημερινή, επί μονίμου βάσεως σκέψη που τριβελίζει το μυαλό όλων; Γιατί υπάρχουμε; Δεν είναι ξεκάθαρη η ματαιότητα των πάντων; Όχι, όχι δεν σχεδιάζω κάποια επικείμενη αυτοκτονία, δε θέλω να σας τρομάξω. Είναι όμως φορές που καθώς βλέπω το μετρό να έρχεται, σκέφτομαι τι θα γινόταν αν άρχιζα να τρέχω καταπάνω του; Ή τι θα γινόταν, αν απλά χυνόμουν στο κενό, όπως χύνεται κανείς στο κρεβάτι μετά από μια εξαντλητική μέρα; Άλλοτε, όταν βρίσκομαι σε κάποιο ύψος, σκέφτομαι, τι θα γινόταν αν; Μα, αυτό το σκέφτονται νομίζω όλοι. Τι, όχι; Δεν σκέφτονται όλοι τα διαφορετικά σενάρια τέλους; Τις διαφορετικές εκβάσεις;
– Πρακτικώς αδύνατο. Οι εκβάσεις για οτιδήποτε, είναι ακριβώς άπειρες.

Τα βράδια καθώς ξαπλώνει, αναρωτιέται αν θα γίνει ποτέ καλά. Καλά. Τι σημαίνει καλά; Όνειρα δεν βλέπει, για να πιστέψει σε αυτά. Αν κι ο άλλος o ψυχίατρος, είπε πως αυτό δε γίνεται. Όχι ο νεαρός, ο άλλος, ο δήθεν μεγάλος και τρανός, που βαρέθηκε τους τρελούς και πατάει διαγραφή μετά από κάθε συνεδρία. Κάθε φορά που θα τον δεις θα πρέπει να συστηθείτε από την αρχή, σα να έχει αμνησία. Ποιοι είστε, γιατί σας χορηγήθηκε αγωγή, ποια συμπτώματα θέλετε να αντιμετωπίσετε. Βουλιάζει εκεί στην μεγάλη του πολυθρόνα, κάθε απόγευμα, χαϊδεύοντας την κοιλάρα του, μαζεύοντας ογδοντάευρα και χαμένο χρόνο. Αυτός λοιπόν, είπε πως όλοι βλέπουν όνειρα. Είπε κι άλλα, μα δεν τα θυμάται. Πάτησε κι αυτή ντιλίτ, για να είναι πάτσι. Όνειρα δεν βλέπει, για να πιστέψει σε αυτά. Ή θα είναι τόσο ανιαρά που τα ξεχνάει πριν ξυπνήσει. Προχθές όμως, είδε. Είδε αυτόν, τον αδιάφορο νεαρό με τα λεπτά δάχτυλα.

– Η ζωή είναι μια διαρκής τραγωδία κυρία Π. Ο εγκέφαλός μας είναι φτιαγμένος για να μας λέει ψέματα. Την αλήθεια δε θα μπορούσαμε να την αντέξουμε. Είναι πολύ φρικαλέα για να την αντέξουμε. – Ο δικός μου εγκέφαλος γιατί δεν είναι όπως των άλλων; Γιατί δεν σταματά έστω για λίγο, να βλέπει το τίποτα του κόσμου. Να ακούει παράσιτα. Να προσέχει μουτζούρες. Ξύπνημα, καφές, μέικ απ, μίτινγκς, ντίνερ, σεξ, οργασμοί, βραβεία, γιορτές, επέτειοι, διακοπές, κόπος, κορυφές, ανακαλύψεις, προσπάθεια, αγωνία, γέννες, μπαλόνια, τούρτες, κεριά, πτυχία, στέφανα, δικηγόροι, λουλούδια, βουτιές, καλοκαίρια, αγγίγματα, αναμονές, μεσάνυχτα, τραγούδια, κλάμματα, τέσσερις, νεκροφόρα, νεκροταφείο, χώμα.
– Μικρά αστικά δράματα κυρία Π. Σύμφωνα με την επιστήμη, σας χρειάζετε λίγο ψέμα. Μα αφού βρίσκεται σε έλλειψη, ας ψάξουμε για σεροτονίνη.

The post Μικρά αστικά δράματα appeared first on Υποσημειώσεις.

Αγόρια με πλάτες

Christina Parascha — Thu, 01 Nov 2018 12:56:00 +0000

Όλα τα αγόρια της,
μετά από εκείνο το αγόρι της, υποσχέθηκε να είναι όμορφα. Να μην υπάρχει αμφιβολία στην αντικειμενικότητα και τη μέτρηση του κάλλους. Στην σκάλα του ενός μέχρι το δέκα, όφειλαν να παίρνουν έντεκα. Τα απαιτούμενα κριτήρια είχαν ως ακολούθως. Mύτη ίσια και αρμονική να δένει με το μέτωπο. Φρύδια καλοσχηματισμένα, ίσως και έντονα, να κρύβουν τρικυμία μα και μυστήριο. Μάτια μπλε, πράσινα ή γκρι – όλα τα άλλα χρώματα απορρίπτονταν. Χείλη σαρκώδη, με λεπτό περίγραμμα σα ζωγραφισμένο με λαδομπογιά. Δόντια άσπρα, μεγάλα, δυνατά, σαρκοβόρα. Μαλλιά στις αποχρώσεις του φθινοπώρου και ύψος, α,· το ύψος ήταν μια ιστορία από μόνο του. Το τέλειο ύψος κατέληξε πως ήταν ακριβώς το 1,89. Και έπειτα κορμί. Αυτό έπρεπε να είναι υγιές, αθλητικό, αψεγάδιαστο. Σώμα δεμένο, να τονίζεται σε κάθε κίνηση ο ανάλογος μυς. Δελτοειδής, μείζων θωρακικός, ραχιαίος, γλουτός, μηριαίος, προσαγωγός, γαστροκνήμιος. Η μεγαλύτερη όμως σημασία δινόταν στον άνω κορμό. Ο υποψήφιος έπρεπε να έχει ώμους τεράστιους, να χωρείς μέσα, να καλύπτουν, να προστατεύουν. Στήθος σαν πανοπλία και κοιλιακούς να παίζεις τρίλιζα. Φυσικά δε δινόταν λιγότερη προσοχή στα πνευματικά χαρακτηριστικά. Οι υποψήφιοι έπρεπε να έχουν ένα απαράμιλλο επίπεδο πνευματικής μόρφωσης. Πολυτεχνικές σχολές, ιατρικές επιστήμες, οτιδήποτε με κύρος και πολλά μόρια περνούσαν. Χιούμορ, αυτό είχε πέσει πλέον κάτω κάτω στις απαιτήσεις. Ποιος θέλει έναν κλόουν για εραστή άλλωστε; Ποίηση, τέχνη, λογοτεχνία, όσο κι αν τα ποθούσε ήξερε πως έπρεπε να παραιτηθεί από τέτοιου είδους προσδοκίες. Δεν μπορούσε να τα έχει όλα. Έφταναν οι μύες.

Όλα τα αγόρια της, μετά από εκείνο το αγόρι της, έμοιαζαν με αγάλματα που σμιλέφθηκαν κατά παραγγελία στα μέτρα που επιθυμούσε η κυρία. Να μπορούν να την κάνουν να ιδρώνει, να βογκάει, να αποδίδουν όπως της άξιζε. Και το έκαναν. Κατάφερναν να της δίνουν την ευχαρίστηση που ποτέ δεν της έδωσε εκείνος. Να της ικανοποιούν τις επιθυμίες, τα θέλω, τα ταμπού. Όλα ήταν εφικτά. Η απελευθέρωση κινούσε τα πάντα. Κι όλα θα ήταν όπως έπρεπε, αν εξαιρέσουμε βέβαια το μοναδικό πρόβλημα με τα αγάλματα· πως είναι κρύα. Τα αγάλματα είναι για θαυμασμό, μόνο ακούνε, πίσω δε σου μιλάνε και η καρδιά τους είναι από μάρμαρο κι αυτή. Από αισθήματα δεν ξέρουν, ούτε από βασικούς τρόπους – αυτό άλλωστε δεν ήταν στα προαπαιτούμενα. Κάνουν ό,τι τους αρέσει, γιατί άλλωστε μπορούν. Ευχαριστούν πολλά κορίτσια, γιατί κρίμα να περιορίσουν όσα μπορούν να προσφέρουν μόνο σε ένα αχ. Θέλεις; Θέλω. Γρήγορα και αποτελεσματικά. Χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει και βάθος. Ό,τι ήταν αυτά γι’αυτήν, ήταν κι αυτή γι’αυτά. Ένα καλό κομμάτι. Ίσως λίγο παράξενη και δύσκολη για τα γούστα τους, μα αυτός ο κώλος, γι’αυτόν τα ανεχόταν όλα.

Όλα τα αγόρια της, μετά από εκείνο το αγόρι, δεν ήξεραν τι θα πει αγάπη. Όπως βέβαια δεν ήξερε ούτε εκείνο. Μα, κάπως παράξενα, κάπως θλιβερά, δεν την πείραζε πια. Δεν την έψαχνε πια. Σημασία είχαν μόνο οι πλάτες και ο όρκος της. Αν είναι να κλαις για κάτι, ας είναι για την ομορφιά.

The post Αγόρια με πλάτες appeared first on Υποσημειώσεις.

Για μιαν Ελένη

Christina Parascha — Sun, 04 Sep 2016 22:50:00 +0000

Την πρώτη φορά που την είδα φορούσε ένα μπλέ φόρεμα ως το γόνατο, σε γραμμή άλφα. Είχε ένα χαμόγελο μάλλον αθώο και ίσως το βρήκα κάπως βαρετό. Θες από τη γλώσσα που εύκολα σε εκείνα τα μέρη δε μιλιότανε, θες από ανάγκη η ερώτηση ήτανε απλή και κοφτή. Το ίδιο απλή και κοφτή η απάντηση. Φυσικά κανείς δε γνώριζε τότε, τη σημαντικότητα αυτής της τυχαίας ανταλλαγής λέξεων. Η άγνοια άλλωστε του κάθε τι που αρχίζει, η άγνοια είναι που ορίζει όλους τους ενθουσιασμούς της γης, η άγνοια και τις απογοητεύσεις.

Το όνομά της μάλλον συνηθισμένο. Σπούδασε τέχνες σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού, φημίζεται για την ικανότητά της να καταφέρνει να ομιλεί για ανούσια, με ανούσιους – κάτι που προσωπικά το βρίσκω ακόμα μεγαλύτερη τέχνη. Έχει δυο μακρυά λεπτά πόδια και σκούρα μαλλιά. Έντονα φρύδια και μάτια συχνά κουρασμένα ή λυπημένα. Σε άβολες ή απαιτητικές καταστάσεις, το αριστερό της χέρι παίζει πάντα με τα μαλλιά της. Δεν ξέρει πολλά από πολιτική ή γεωγραφία, χάνει στις λεκτικές διαμάχες και πολλές φορές οι σκέψεις της είναι τόσο μπερδεμένες, που με κανέναν Μίτο, καμιάς Αριάδνης δεν βρίσκει ή βρίσκεις άκρη. Η Ελένη κανείς εύκολα θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν έχει κάτι τόσο μοναδικό, εκτός από την κλισέ μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου.

Τότε εγώ νομίζω θα γελούσα ειρωνικά, γιατί, τι κρίμα να μην ξέρει πως η Ελένη είναι πολύ πιο πάνω από τις μικρότητες των περισσότερων κλισέ μοναδικών ανθρώπων. Πως προσπερνάει, όσα εμείς δεν καταφέραμε ποτέ· βάζει πάνω από ηλίθιους εγωισμούς και καταγραφές του μεγέθους της προσπάθειας για μια σχέση, την αξία αυτής. Δίνει, χωρίς να περιμένει να πάρει πίσω και αδιαφορεί για το δικό της εγώ, προς χάρην της δικής σου ευχαρίστησης. Η Ελένη θα πέσει σε παγωμένο ποταμό μες στον χειμώνα, θα πάει στις πέντε το ξημέρωμα μαζί σου για ποδήλατο, θα χορέψει ταγκό – χωρίς να ξέρει η ίδια ταγκό – χωρίς να νοιάζεται αν εσύ ξέρεις ταγκό, επειδή απλά ταιριάζει. Θα κουβαλήσει από τη μία άκρη της πόλης ως την άλλη ένα τυχαίο γραφείο, απλά επειδή το ζήτησες, θα πει συγγνώμη και θα ξαναπεί συγγνώμη μέχρι να πιστέψεις πως το εννοεί· θα κάνει το τέλος να μοιάζει με αρχή, απλά επειδή είναι ικανή να το κάνει.

Ελένη. Όνομα κάπως συνηθισμένο. Δυο μακρυά λεπτά πόδια και σκούρα μαλλιά. Έντονα φρύδια και μάτια συχνά κουρασμένα ή λυπημένα. Σε άβολες ή απαιτητικές καταστάσεις, το αριστερό της χέρι παίζει πάντα με τα μαλλιά της. Δεν ξέρει πολλά από πολιτική ή γεωγραφία, χάνει στις λεκτικές διαμάχες και πολλές φορές οι σκέψεις της είναι τόσο μπερδεμένες, που με κανέναν Μίτο, καμιάς Αριάδνης δεν βρίσκει ή βρίσκεις άκρη. Η Ελένη κανείς εύκολα θα μπορούσε να πει πως είναι μια συνηθισμένη Ελένη. Κανείς εύκολα σε μια τυχαία αναφορά στο πρόσωπό της, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το αόριστο άρθρο. Τότε εγώ νομίζω θα γελούσα ειρωνικά, γιατί, τι κρίμα να μην ξέρει πως το μόνο άθρο που της ταιριάζει είναι το οριστικό.

The post Για μιαν Ελένη appeared first on Υποσημειώσεις.

Έναν χρόνο και δύο μήνες μετά

Christina Parascha — Wed, 29 Jun 2016 17:19:00 +0000

δεν ήρθε για ζάχαρη, μα για ό,τι ακριβώς είχε να του δώσει – κάτι πικραμύγδαλα ξεχασμένα στο ψυγείο. πυροτέχνημα δεν άστραψε κανένα, μονάχα για λίγο εκείνο το βλέμμα που ήξερε ν’ αναγνωρίζει μόνο αυτή. λουλούδια δεν έφερε. ένα τζιν εντ τόνικ σε ποτήρι μιας χρήσης κι ένα χτυποκάρδι ενός απογεύματος.

δεν ήρθε λάθος ώρα. ήρθε η ώρα ακριβώς, να διασκεδάσει το χρόνο της αναμονής μέχρι το επόμενο αεροδρόμιο. και τούτη τη φορά δεν την πείραξε το πλαστικό. ίσως γιατί διψούσε, ίσως γιατί κι αυτό το χνούδι στη ραχοκοκαλιά της έπρεπε κάποτε κάποιος να το χαιδέψει.

ίσως γιατί καμιά φορά
θέλεις να ξαπλώσεις μονάχα
να αφήσεις τη θάλασσα
να έρχεται καταπάνω σου
κι ας σου χαλά(σ)ει
τα κάστρα που έφτιαξες
με τόσο κόπο
και
τόση αφέλεια

The post Έναν χρόνο και δύο μήνες μετά appeared first on Υποσημειώσεις.

Τα βουνά της κυρίας Ευτυχίας

Christina Parascha — Sat, 14 May 2016 12:00:00 +0000

“Τότε επληρώθη το ρηθέν διά Ιερεμίου του προφήτου, λέγοντος, “Και έλαβον τα τριάκοντα αργύρια, την τιμήν του εκτιμηθέντος, τον οποίον εξετίμησαν από των υιών Ισραήλ, και έδωκαν αυτά εις τον αγρόν του κεραμέως, καθώς μοι παρήγγειλεν ο Κύριος.”

Δεν κατάλαβα πότε και πως, μα κάποτε τιτλοφορήθηκα ως βασίλισσα του δράματος. Κόπος κανένας, ήμουν καλή, είπαν. Δεν αντιστάθηκα, όποιου είδους στέμμα άλλωστε, πάντοτε λαμπερό και δύσκολα το απαρνιέσαι. Στη γλώσσα ήμουν επίσης καλή, αυτό το αντιλήφθηκα αργότερα. Σαν το καλοσκέφθηκα βέβαια, θυμήθηκα πως στο συντατικό των αρχαίων ελληνικών ποτέ δεν ακολούθησα κανόνες, μα πάντα έπαιρνα το μεγαλύτερο βαθμό της τάξης στο άγνωστο. Ζήλεια θυμάμαι οι συμμαθήτριες, σημασία εγώ. Από τον συνδυασμό των δύο, είπαν πως τα καταφέρνω καλά με τις λέξεις – χαζομάρες λέω εγώ, μα πάλι, δάφνες, άρα καλοδεχούμενες.

Τις προάλλες το λοιπόν μου ανατέθη η αποστολή να γράψω μια ιστορία. Μια στορία δίχως αγόρια, δάκρυα, αιματηρές συγκρούσεις, άδοξο τέλος. Όφειλε να έχει τρία κορίτσια που γελούσαν ασταμάτητα, πολλά δέντρα, κάτι βουνά που μοιάζαν σαν να κατακάθησαν από τα χρόνια, ένα μοναστήρι, μια μοναχή που έβλεπε πέρα από τα μάτια, έναν ταξιτζή που δεν έβλεπε πίσω από τα γέλια, μια χούφτα λεωφορεία που δεν έφταναν ποτέ στην ώρα τους, δύο ζαχαροπλαστεία, μια ξακουστή πουτίγκα και ένα σουβλατζίδικο που πουλούσε καλαμαράκια και μπιφτέκια λαχανικών.

Ως μετρ του δράματος και ενάντια σε κάθε είδους όριο, σκάλωσα. Ποτέ δεν τα πήγα καλά με τους δοσμένους τίτλους, μοιάζουν με τις εκθέσεις που μας έβαζε η κυρία κάθε Σεπτέμβριο, “Να περιγράψετε πως περάσατε τις διακοπές σας”. Δεν ήθελα να περιγράψω τις διακοπές μου, ήθελα να πω απλά: ήταν όμορφα! Αρχική σκέψη της αδυναμίας μου να δημιουργήσω ιστορία με τα ανωτέρω δοσμένα στοιχεία, ήταν το ενδεχόμενο μειωμένο ενδιαφέρον του αναγνώστη και το γλυκανάλατο περιεχόμενο. Έπειτα σκέφτηκα πως ίσως αιτία να είναι τα γελαστά κορίτσια, που δεν μπορεί παρά να είναι πάντα όμορφα και κατ’ επέκτασιν, πως ίσως τελικά τα όμορφα είναι ανθρωπίνως αδύνατον να συλληθούν με λέξεις. Ίσως τότε κατάλαβα την ανίκανότητά μας να αντικατοπτρίσουμε αψεγάδιαστη την ομορφιά. Ίσως πάλι τη δική μου μονάχα. Νομίζω ο Ελύτης τα είχε καταφέρει αρκετά καλά.

Δεν ξέρω τελικά αν επληρώθη το ρητό του κατά Ματθαίο Ευαγγέλιον, ούτε τι απέγινε η αρχική πρόθεσή μου να πάρει τροπή σταυρικής θυσίας αυτή η ιστορία. Ξέρω κι είναι αρκετό, πως ένα ρητό που διάβασα παλιά – και αμφέβαλλα σφόδρα για την εγκυρότητά του – για κάποια μεγαλοκυρία που λέγεται Ευτυχία, εκπληρώθηκε έναν Απρίλιο, 2016 χρόνια μετά Χριστόν και ήμουν παρούσα.

[…] «Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της, αυτό είναι ευτυχία.»

The post Τα βουνά της κυρίας Ευτυχίας appeared first on Υποσημειώσεις.

Βλέπε χάσταγκ

Christina Parascha — Fri, 06 May 2016 00:29:00 +0000

δεν είναι το κρίμα που δεν ακούστηκαν μερικά βογκητά, παράταιρα θα ήταν άλλωστε καθόλου του στυλ μου. είναι το γαμώτο του κάτι δικού μου, που νόμισα πως είχα και έχασα. δεν με ενδιέφερε να μείνω για πολύ. δεν χρειαζόμουν εσένα, χρειαζόμουν μόνο τον ώμο σου, να φανταστώ για λίγο πως είναι ο ώμος κάποιου άλλου. δεν θα πήγαινα βαθύτερα, εκεί προς το τικ τακ. νο ίντερεστ ατ ολ. το κρεβάτι σου δε θα μύριζε αργότερα το άρωμά μου, δε θα έβρισκες τρίχες μου στα σεντόνια σου, ούτε το πρωί την λακούβα μου στον καναπέ. θα τα έπαιρνα μαζί μου, γιατί δεν ήθελα να τα αφήσω. δεν είναι το κρίμα, είναι το γαμώτο. για το μήνυμα που ήρθε προχθές στον Α. από κάποια που του έλεγε πως είναι ερωτευμένη μαζί του και στην ερώτησή μου πως νιώθει, χάιδεψε επιδεικτικά τους όρχεις του. είναι το γαμώτο αυτό, καθώς και όλα τα γαμώτο για όσα έχω γράψει εγώ κατά καιρούς, των οποίων οι αναγνώστες τους θα έκαναν το ίδιο. είναι το γαμώτο και ο κόμπος στην κοιλιά μετά από κάθε απογούτευση. μα πιο πολύ είναι που νόμισα ότι τέλειωσα με τις απογοητεύσεις

The post Βλέπε χάσταγκ appeared first on Υποσημειώσεις.

Κυματοθραύστης

Christina Parascha — Tue, 03 May 2016 02:00:00 +0000

[ γεια σου, όπως αντίο]

αν

μία αλήθεια υπάρχει καθολική
στο ανάμεσα του εγώ από το εσύ
είναι η δεδομένη άφιξη
εκείνου του πρωινού όπου το εγώ

ή το εσύ θα ξυπνήσει ευχόμενο να
ξυπνούσε αλλού από όπου ξύπνησε

σημείωμα στο κομοδίνο
μακρόσυρτος ήχος πόρτας
που κλείνει κρυφά
φαίνοντα αντάξια κι αρκετά προς
αποφυγήν υγρών βλεφαρίδων και
ενοχλητικών ερωτηματικών

αν

μία αλήθεια υπάρχει καθολική

είναι πως αν κάτι σε δένει

με τον άλλον
αυτόν με το κεφαλαίο άλφα
μα κι αυτόν με το μικρό

είναι το απολύτως τίποτα

αν

καμία αλήθεια από τις ανωτέρω

δεν είναι καθολική
είναι η παρακάτω που λέει πως

το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει σιγουριά

και την συμπλήρωσες νομίζω εσύ
το τελευταίο μας αδιάφορο βράδυ
τίποτα δεν είναι κρίμα, κρίμα δεν υπάρχει
εδηλώθη με στόμφο

[ κρίμα, το επιρρηματικό ]

κι ας μοιάζουν όλα

με κορδόνι μπερδεμένο κι άλυτο

κορδόνι από μπετό είναι

που σπάνε πάνω τα κύματα

ο κόμπος σας

τυχαίο γεγονός πως για λίγο

σκάτε από την ίδια πλευρά

άγνωσται οι βουλαί του Αιόλου

κάποτε φυσάει δυνατότερα

κάποιος περνάει απέναντι

τίποτα δεν είναι κρίμα

και καμιά αγάπη ανιδιοτελής

ακατάλυτη κι ακατάσχετη

έλεγα ίσως αυτή

της μητέρας για το παιδί

μα πάλι θα γελάστηκα

η δικιά μου ένα πρωινό

με ονόμασε τέρας

The post Κυματοθραύστης appeared first on Υποσημειώσεις.

Μια λεμονιά ανθίζει

Christina Parascha — Sun, 27 Mar 2016 22:02:00 +0000

πως μοιάζουν οι δέκα βαθμοί Κελσίου δεν ενθυμούμαι πια, αν δεν είναι μείον θα’ναι ένας, δύο, άντε τρεις. με φειδώ όλα, γιατί όχι κι η ζεστασιά. ζεστασιά – αγκαλιά κάποτε συνώνυμα, πια ιδέα δεν έχω από αυτά τα γραμματικά. ίσως πρέπει ν’ ανοίξω λεξικό πάει καιρός και οι λέξεις μ’ εγκατέλειψαν όπως μ’ εγκατέλειψαν τα γράμματα. ψέμματα· τα γράμματά μου με εγκατέλειψαν, τα υπόλοιπα ποσώς με ενδιαφέρουν. πάντα εγωκεντρική ήμουν το γνωρίζω δα, θα με αφορούσε μονάχα ό,τι κινούταν γύρω μου κι όχι σε τροχιά ακτίνας μεγαλύτερη των 20 μέτρων. το λοιπόν, εν μέσω πανικών και κατακλυσμών συνεχίζω τις βόλτες στη φούσκα μου. πάντα με εξίταραν τα σενάρια και οι εκδοχές τι / θα / γινόταν / αν. αν δεν έφευγα μπορεί να μην έχανα το πρώτο μ, ούτε να με άφηναν οι λέξεις. το Παγκράτι θ’άνθιζε πάντα το μήνα Φεβρουάριο. οι τυρόπιτες της πλάτείας με την κόκκινη πιπεριά θα αποτελούσαν καθημερινό πειρασμό ή βάσσανο, το ίδιο και οι πάστες της Τούλας. βάσσανο γιατί βρίσκομαι σε μόνιμη δίατα, άρα θα όφειλα να είμαι ευγνώμων που λείπουν μα λες καμιά φορά, τελοσπάντων πόση πια δίαιτα; έρχεται κάποια στιγμή το κορμί και επαναστατεί ξεχνιέται η πείνα; η δίψα; η επιθυμία;

και να, ήθελα βασικά να πω, πως ξύπνησα προχθές το πρωί και σκέφτηκα ‘κάποτε βγάζει κρύο και μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ’ κι έτσι θα τέλειωνα αυτό το (α)συναρμολόγημα γιατί μόνο η απόγνωση ικανοποιεί τον αναγνώστη, μα τούτη την φορά ποσώς με ενδιαφέρει ο αναγνώστης κι η ικανοποίησή του θα προτιμήσω αυτήν της αλήθειας. γιατί η αλήθεια λέει, αν δεν έφευγα δεν θα συναντούσα ποτέ το δεύτερο μ ούτε τόσα άλλα καινούρια γράμματα και λέξεις η γλώσσα μου δεν θα ήξερε από άλλες γεύσεις ούτε τα χέρια μου τι μπορούν να αγγίξουν δεν θα μάθαινα ποτέ πως η πραγματικότητα μπορεί να ξεπεράσει κάθε σενάριο ούτε ποτέ πως η αγαπημένη μου λέξη είναι:

Vorfreude

άνοιξε λεξικό

έχεις καιρό να το κάνεις

The post Μια λεμονιά ανθίζει appeared first on Υποσημειώσεις.

Lunch break

Christina Parascha — Sat, 30 Jan 2016 21:19:00 +0000

Η δουλειά μου δεν αρέσει. Είναι πιεστική και δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον – τουλάχιστον για το δικό μου το μυαλό, που σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα των άλλων, δουλεύει πιο περίπλοκα από το συνηθισμένο. Ταυτόχρονα και πάντα πάλι με άξονα την λογική, ποτέ δεν παραπονέθηκα για το περιβάλλον ή τις απολαβές. Γραφεία που ανεβοκαταβαίνουν, μπάλες φουσκωτές αντί για καθίσματα, καρέκλες μασάζ, εκπτώσεις σε γυμναστήρια, σε επιλεγμένα καταστήματα, γκαλά και πάρτυ και φώτα και λάμψη και φαγητό κυρίως φαγητό. Φαγητό δίχως όριο. Δεν έχω φάει περισσότερο στη ζωή μου από αυτούς τους 10 μήνες εργασίας. Κρουασάν και κορν φλέικς και καφετιέρες και τοστιέρες και βαφλιέρες και μπουφές ιταλικός και μπουφές ταϋλενδέζικος και ποπ κορν και παγωτά και chocolate Monday και chocolate Friday – γιατί στάθηκε αδύνατο να αποφασίσουν αν αρμόζει καλύτερα να αρχίζει ή να τελειώνει η εβδομάδα με σοκολάτα.Μα εμένα τίποτα από όλα αυτά δεν με ενθουσιάζει τόσο, όσο η ώρα του μεσημεριανού. Όχι, όχι για το φαγητό, μα για εκείνο το μπαλκόνι απέναντι. Κάθομαι πάντα στην ίδια θέση, έχω πιάτο τη λίμνη όλη, τον ήλιο – όποτε βγει – και τη βροχή. Κοιτάω το χιόνι, τον ουρανό, τους περαστικούς, μα πιο πολύ κοιτάω το μπαλκόνι του τρίτου ορόφου, στην άλλη μεριά του δρόμου. Πάντα κάποιος θα καπνίζει. Εδώ στη Γερμανία οι άνθρωποι ακολουθούν τους κανόνες. Ποτέ και κανείς δεν θα καπνίσει σε εσωτερικό χώρο ακόμα και στους -10° Κελσίου, θα βγει στο μπαλκόνι. Εναλλάσονται οι άνθρωποι στο μπαλκόνι, άλλοτε ένας, άλλοτε τρεις, ψηλοί, μέτριου αναστήματος, διαφορετικής ηλικίας, μα πάντα τους κοιτώ με αμείωτο ενδιαφέρον και πόθο. Γνωστό πως αγαπώ τις υπερβολές, μα δεν θα υπερέβαλλα αν παρομοίαζα τούτον τον πόθο, όπως αυτόν του ναυγαού για τη στεριά. Αυτοί δεν φαίνεται να δίνουν σημασία, παρά να είναι αφοσιωμένοι στην νικοτίνη τους. Μα είμαι σχεδόν σίγουρη πως ανάμεσα στις βαθιές τζούρες, τα χνώτα και τις κοφτές κουβέντες ρίχνουν κι αυτοί κλεφτιές ματιές στη δική μας τραπεζαρία. Ή ίσως σε κάποιο άλλο μπαλκόνι, στο δικό τους “απέναντι”, με τον ίδιο πόθο που κοιτάω εγώ το δικό τους.

Γιατί, πάντα, το σπίτι του γείτονα θα είναι καλύτερο από το δικό μας και το γρασίδι στην άλλη μεριά του φράχτη θα είναι πιο πράσινο και η Ελλαδα δεν θα είναι ποτέ τόσο καλή όσο το εξωτερικό και το εξωτερικό ποτέ τόσο καλό όσο η Ελλάδα και η ιστορία πάντα θα τελειώνει νωρίς ή δεν θα έχει αρκετά καλό τέλος ή η μουσική υπόκρουση θα είναι λάθος. Και πάντα θα κοιτάμε αυτό το κάτι που λείπει, μα που όταν θα έρθει θα μας κάνει ευτυχισμένους, μα που όταν έρχεται, γυρίζουμε το βλέμμα και κοιτάμε κάτι άλλο που λείπει μα που όταν έρθει θα μας κάνει ευτυχισμένους κι όλα αυτά με μια τόσο απόλυτη σιγουριά που μόνο μας κάνει να φαινόμαστε λίγο ακόμα πιο καρικατούρες του Αρκά, όταν όσα λείπουν αργά ή γρήγορα έρχονται και η ευτυχία συνεχίζει να μοιάζει με πεταλούδα που ποτέ δεν καταφέραμε να πιάσουμε ή να αγγίξουμε. Και συνεχίζουμε να ξοδεύουμε την ζωή μας κοιτώντας απέναντι μπαλκόνια, φράχτες, χώρες, άλλες ζωές, ξεχνώντας πως ό,τι έχουμε είναι μόνο το τώρα. Ξεχνώντας πως “το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να μας συμβεί είναι αυτό που μας συμβαίνει κάθε στιγμή, γιατί οτιδήποτε άλλο, δεν υπάρχει καν.”

The post Lunch break appeared first on Υποσημειώσεις.

Μουράνο

Christina Parascha — Thu, 10 Dec 2015 00:10:00 +0000

Προχθές έχασα τα σκουλαρίκια που μου είχε φέρει δώρο η αδερφή μου η Στέλλα, από τη Σιένα. Τα σκουλαρίκια αυτά δεν ήταν κάποια απλά σκουλαρίκια, μα σκουλαρίκια με μεγάλη ιστορία κι ως γνωστόν όσο πιο μεγάλη η ιστορία, τόσο πιο δυνατά ακούγεται το κρακ, εκεί κάτω απ’ το στήθος. Το ένα το είχα χάσει στο σπίτι του Μάρκους, την τελευταία φορά που τον είδα. Έμεινα με το άλλο, να το κοιτώ, να μου υπενθυμίζει πως κάποια πράγματα έχουν φτιαχτεί για να πηγαίνουν μαζί και χώρια λόγο ύπαρξης δεν έχουν. Ήταν αμέτρητα μεγάλη η θλίψη μου, μα δύο μήνες μετά, έλαβα ένα γράμμα. Ήταν από την Στέλλα κι είχε μέσα ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. Ίδια. Πως, τι, ας μείνει μυστήριο. Μα τώρα πια είχα 3 ίδια σκουλαρίκια και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά.

Προχθές, το Σάββατο, βγήκα έξω και ήπια πολύ. Ήμουν όμορφα ντυμένη και φορούσα τα σκουλαρίκια μου. Το Σάββατο ήπια πολύ, πάρα πολύ. Η επομένη ήταν από τις μέρες που ξυπνάς μεσημέρι με κενά μνήμης και μελανιές αγνώστου προέλευσης. Δεν μου αρέσει να πίνω (κάποτε το αγόρι μου, που τότε δεν το αποκαλούσα αγόρι μου, μα γκόμενό μου είχε πει πως δεν του αρέσω όταν πίνω, ούτε με συμπαθεί, τώρα καταλαβαίνω· ούτε εγώ με συμπαθώ) – αλλά κι αυτή είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία, κάποιας άλλης φοράς. Το Σάββατο αυτό, έχασα τα σκουλαρίκια μου. Και τα δύο. Δεν ήταν αμέτρητη η θλίψη μου, μα αβάσταχτη. Ξέρετε η θλίψη πολλαπλασιάζεται όταν χάνεις κάτι που έχεις χάσει ήδη στο παρελθόν. Είναι ένα να χάνεις κάτι, μα κάτι εντελώς άλλο να κερδίζεις ό,τι έχασες κι ύστερα να σου το παίρνουν πίσω. Τότε το κρακ ακούγεται εκκωφαντικό.

Έμεινα πάλι με ένα σκουλαρίκι. Να το κοιτώ και να αναρωτιέμαι γιατί ακόμα θλίβομαι με μια τέτοιες ιστορίες, αφού δεν είναι άλλες παρά η ζωή. Να το κοιτώ και να καταλήγω πως ίσως ακόμα να θλίβομαι με τέτοιες ιστορίες, γιατί δεν είναι άλλες παρά η ζωή. Απαράλλαχτη η ζωή. Πάντα κάτι θα λείπει, πάντα κάτι θα περισσεύει.

(Σταμάτα τα αστεία σύμπαν, έχουμε βαρεθεί να κλαίμε, από τα γέλια.)

https://youtu.be/eWXNg7lKK68

The post Μουράνο appeared first on Υποσημειώσεις.