Υποσημειώσεις https://www.yposimeioseis.com Λέξεις και έλξεις που παράπεσαν Sat, 25 Apr 2026 14:58:00 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.9.4 Το τρίτο μ https://www.yposimeioseis.com/to-trito-m/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=to-trito-m https://www.yposimeioseis.com/to-trito-m/#comments Sun, 11 Jan 2026 13:02:05 +0000 https://www.yposimeioseis.com/?p=3890 όλες οι λέξεις ξοδεύτηκανστα προηγούμενα δύοτις καταβρόχθισανχωρίς να τις μασήσουνσάλιο δεν έμεινε για εσένα για εσέναπου τις άξιζες περισσότεροκι από το γάμα και το λάμδα κι απ’ όλα τα γράμματαπου δεν έμαθα ποτέ σε παίδεψαγιατί με παίδεψαναμαρτίαι τότε παιδεύουσι τώραμε

The post Το τρίτο μ appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> όλες οι λέξεις ξοδεύτηκαν
στα προηγούμενα δύο
τις καταβρόχθισαν
χωρίς να τις μασήσουν
σάλιο δεν έμεινε για εσένα

για εσένα
που τις άξιζες περισσότερο
κι από το γάμα και το λάμδα
κι απ’ όλα τα γράμματα
που δεν έμαθα ποτέ

σε παίδεψα
γιατί με παίδεψαν
αμαρτίαι τότε παιδεύουσι τώρα
με ακολουθείς μ
έρχεσαι, ξανάρχεσαι
πας να αλλάξεις το τέλος
μα αυτό πάντα ίδιο –

κοφτερό
πικρό
ασφυκτικό

σε τσαλάκωσα·
σε έγραψα με μολύβι
να μπορώ να σε σβήνω
σε στρίμωξα στην πίσω σελίδα
να μην πιάνεις χώρο
να έχω όλο το άσπρο δικό μου

ό,τι μπορούσα έκανα
να μην αφήσεις ίχνη
με κεφαλαία δε σε έγραψα ποτέ
να μη σε δουν και ρωτήσουν
να μη σε δω
κι οφείλω να απαντήσω

ήσουν λίγο για εμένα μ
καθαρό, αγνό, ανόθευτο
αφοπλιστικό
κρίνα κουβαλούσες
και κλαδί ελιάς
βάρη που δεν έμαθα να σηκώνω

ήσουν πολύ για εμένα μ
την κέρδισα·
τη φυγή σου


The post Το τρίτο μ appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/to-trito-m/feed/ 2 Μεσημεριανό https://www.yposimeioseis.com/mesimeriano/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=mesimeriano https://www.yposimeioseis.com/mesimeriano/#respond Sat, 24 May 2025 19:41:13 +0000 https://www.yposimeioseis.com/?p=3813 Κάθομαι έξω, από την πίσω μεριά του κτιρίου της δουλειάς. Ο ήλιος καίει. Άφησα τα παγκάκια και μετακινήθηκα στο κυκλικό πεζούλι, που του κάνουν ίσκιο δύο δέντρα. Σκέφτομαι, χρόνια μετά, αν τύχει να διαβάζω αυτές τις γραμμές, θα θυμάμαι για

The post Μεσημεριανό appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> Κάθομαι έξω, από την πίσω μεριά του κτιρίου της δουλειάς. Ο ήλιος καίει. Άφησα τα παγκάκια και μετακινήθηκα στο κυκλικό πεζούλι, που του κάνουν ίσκιο δύο δέντρα. Σκέφτομαι, χρόνια μετά, αν τύχει να διαβάζω αυτές τις γραμμές, θα θυμάμαι για τι μιλούσα; Θα είμαι εδώ να το βλέπω ακόμα; Θα είναι όλα αλλιώς ή θα είμαι εγώ αλλού; Θα έχω ξεχάσει τι υπήρξε; Θα έχει σβήσει ο εγκέφαλος μου, αυτές τις μικρές ανεπαίσθητες λεπτομέρειες της καθημερινότητας; Ο ήλιος συνεχίζει να καίει. Έχει κάτι το παρήγορο. Θυμάμαι εκείνη τη μέρα, στα σκαλάκια μπροστά από το λιμάνι. Είχες ακουμπήσει το κεφάλι σου στους μηρούς μου και σου χάιδευα τα μαλλιά. Μείναμε εκεί έξι ώρες – ίσως και παραπάνω. Δεν ήθελες να φύγουμε. Ήθελες να κλειδώσεις τη στιγμή. Να κλειδωθείς μέσα της. Όπως, στο Κεδρόδασος. Είχες πει πως ήθελες να σταματήσει ο χρόνος. Θα σου αρκούσε να μείνεις εκεί, έτσι – αυτό θα ήταν για σένα ευτυχία. Ήξερες να την αναγνωρίζεις στα μικρά, στα απλά, σε ό,τι είχες. Ήξερες να αρκείσαι, να καταλαβαίνεις πότε αυτό που έχεις, είναι αρκετό. Σε αντίθεση από εμένα. Εγώ, πάντα το κάτι άλλο, το παραπέρα, το δίπλα από εδώ, αυτό που δεν είναι εδώ. Όπως τώρα. Ο ήλιος καίει. Ένα ελαφρύ αεράκι περνάει πάνω από τα χέρια μου. Τα σύννεφα σέρνονται αργά, σχεδόν χορεύουν. Από μια χαραμάδα βλέπω λίγο νερό. Παντού γύρω μου νερό. Δεν είναι θάλασσα, μα είναι νερό της θάλασσας. Ξέρω πως θα σου άρεσε εδώ. Αυτό που δεν ξέρω, είναι αν θα μου άρεσε εμένα να ήσουν εδώ. Γιατί αν ήσουν εδώ, δε θα έλειπες. Κι αφού δε θα έλειπες πως θα μπορούσα να σε διψάσω, να σε πεινάσω, να γίνεις το όλον μου – όπως τώρα, που λείπεις;

The post Μεσημεριανό appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/mesimeriano/feed/ 0 Λάθος χτύπος https://www.yposimeioseis.com/lathos-xtipos/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=lathos-xtipos https://www.yposimeioseis.com/lathos-xtipos/#respond Sat, 04 Dec 2021 19:35:52 +0000 https://www.yposimeioseis.com/?p=3679 Ξεχασμένη και κρυμμένη, εκεί ανάμεσα στους θώρακες, καταπιεσμένη από το μυαλό και τον φόβο να μην σπάσει ξανά, υπάρχει. Νόμισες πως γλίτωσες. Τέλειωσαν οι χτύποι. Σταμάτησε το μοτέρ. Χάλασε το μαραφέτι. Έκανες λάθος. Έρχεται μια μέρα αρχίζει να μπουμπουνίζει. Ξεκινάει

The post Λάθος χτύπος appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> Ξεχασμένη και κρυμμένη, εκεί ανάμεσα στους θώρακες, καταπιεσμένη από το μυαλό και τον φόβο να μην σπάσει ξανά, υπάρχει. Νόμισες πως γλίτωσες. Τέλειωσαν οι χτύποι. Σταμάτησε το μοτέρ. Χάλασε το μαραφέτι. Έκανες λάθος. Έρχεται μια μέρα αρχίζει να μπουμπουνίζει. Ξεκινάει ένα τρελό στριφογύρισμα. Γίνονται εκρήξεις. Τσιμπιές εδώ. Μαχαιριές εκεί. Αδυνατείς να δώσεις κατεύθυνση. Αδυνατεί να υπακούσει. Ο παραλογισμός ξεκινά και φέρνει κάτι από το τότε. Το ατόφιο τότε. Πριν την φιμώσεις, την ζουλήξεις, την παρατήσεις έρμαιο στα χέρια τους. Πριν την τσαλαπατήσουν, την τεντώσουν σαν σφεντόνα, την πετάξουν στον τοίχο σαν χλαπάτσα. Ένας παραλογισμός που όμοιός του δεν υπήρξε.

Να μπορούσα να σε αγγίξω. Για λίγο. Ξανά. Να κοιτάξω τα μάτια σου. Να ακουμπήσω τα χείλη μου στα δάχτυλά σου. Να τα γλύψω ένα προς ένα. Να μετρήσω όλους τους πόρους του δέρματός σου. Κάθε μικρή ή μεγάλη ζωγραφιά πάνω του. Να αγκαλιάσω ό,τι υπάρχει. Να αγκαλιάσω ό,τι λείπει. Ίσως περισσότερο αυτό που λείπει. Ένα ρυάκι ιδρώτα σχηματίζεται στο κενό ανάμεσα στο στήθος μου. Υγρές παλάμες. Μούσκεμα το χνούδι της λεκάνης μου. Αυτή αρχίζει να χτυπάει ακανόνιστα. Ακουμπάς το χέρι σου πάνω της. Με ρωτάς γιατί. Δεν δίνω απάντηση. Ούτε αυτή τη φορά. Προσπαθώ να στριμώξω τη γλώσσα μου πίσω από τα μπροστινά δόντια, μην και ξεφύγει αυτό, το τόσο λάθος. Σ’ αγαπ-όλο πάω να το ξεστομίσω κι όλο τρέχω από πίσω με μια απόχη να το χώσω πάλι μέσα. Το σ’ αγαπώ τρομάζει. Το σ’ αγαπώ έχει απαιτήσεις. Το σ’αγαπώ απαιτεί εξηγήσεις. Το σ’αγαπώ περιμένει ένα κι εγώ.

Ξεχασμένη και κρυμμένη, εκεί ανάμεσα στους θώρακες, καταπιεσμένη από το μυαλό και την ανάγκη να μην σπάσει ξανά, υπάρχει και χτυπάει. Για σένα. Δεν ξέρω γιατί. Ούτε για πόσο. Αν είσαι αλήθεια. Ή αίσθηση. Ξέρω πως δεν θα ήθελα, στο λέω, τίποτα άλλο, από το να σε αγγίξω. Για λίγο. Ξανά. Να ψιθυρίσω το όνομά σου. Να το κάνω δικό μου. Αυτό το όνομα που τόσο μου μοιάζει. Που αιώνια ζητάει, ποτέ δεν βρίσκει. Να εξερευνήσω με τη γλώσσα μου, κάθε σου κρυφή επιθυμία. Το στόμα μου να γευτεί το άρωμά σου. Το στομάχι μου να χορτάσει τα ζουμιά σου. Να ονειρευτούμε μόνο για το επόμενο λεπτό. Να λιώσουμε από ηδονή. Να βάλω σάλιο στις πληγές σου. Να δαγκώσεις τους φόβους μου. Να κρυφτούμε στο κύμα. Να μου χαρίσεις ένα κατσίκι. Να κάνω την άμμο κουβέρτα σου. Να τινάξουμε ελιές. Να γίνω η γυναίκα που θες. Να ξεχάσω τη ματαίωση. Να νομίσω πως είμαι Θεός. Πως ορίζω τον κόσμο. Πως ζω αιώνια. Να μπορούσα, θα ήθελα, να σε κάνω να θέλεις. Να με αγγίξεις. Για λίγο. Ξανά.

Στον Ο.
(που μου έδειξε, έστω άθελά του, πως η καρδιά μου δουλεύει ακόμα)

The post Λάθος χτύπος appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/lathos-xtipos/feed/ 0 Μια γωνιά https://www.yposimeioseis.com/mia-gonia/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=mia-gonia https://www.yposimeioseis.com/mia-gonia/#respond Fri, 26 Jun 2020 22:34:00 +0000 https://www.yposimeioseis.com/?p=3424 το τετράγωνο έκλεισε όπως άνοιξε με εσέναεσένα που τόσο βαθιά σφηνώθηκες στο πετσί μου που δεν μπορεί καμιά τανάλια να σε ξεριζώσει κανένας γερανός να σε ξεσκάψει καμιά κατεδάφιση να σε διαλύσει κανένας σεισμός να σε συντρίψει κανένα τσουνάμι να

The post Μια γωνιά appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> το τετράγωνο έκλεισε
όπως άνοιξε
με εσένα
εσένα
που τόσο βαθιά
σφηνώθηκες
στο πετσί μου
που δεν μπορεί
καμιά τανάλια
να σε ξεριζώσει
κανένας γερανός
να σε ξεσκάψει
καμιά κατεδάφιση
να σε διαλύσει
κανένας σεισμός
να σε συντρίψει
κανένα τσουνάμι
να σε πνίξει
κανένας χαλασμός
του κόσμου
να σε εξαφανίσει
θα είσαι μάλλον
πάντα εκεί
κι ίσως
να είναι εντάξει
ίσως επιτρέπεται
να σε αφήσω
να πιάνεις
για πάντα
λίγο μέρος
στο στήθος
μια μικρή γωνιά
για μια μεγάλη
ίσως αγάπη

alles gute

The post Μια γωνιά appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/mia-gonia/feed/ 0 Σάββατο βράδυ στο Κρόιτσμπεργκ https://www.yposimeioseis.com/savvato-vradi-sto-kreuzberg/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=savvato-vradi-sto-kreuzberg https://www.yposimeioseis.com/savvato-vradi-sto-kreuzberg/#respond Thu, 23 Apr 2020 16:30:33 +0000 https://www.yposimeioseis.com/?p=3402 Η καρδιά είναι χωρισμένη σε δυο όψεις δυο επιφάνειες Ας τις πούμε πάνω και κάτω Η πάνω, ψυχρή, ήρεμη Εσύ η πλευρά που καίει Φλόγες φωνές ζαλίζομαι θόρυβος Η καρδιά μου καίγεται η καρδιά Και δε θα της δώσεις νερό

The post Σάββατο βράδυ στο Κρόιτσμπεργκ appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> Η καρδιά είναι χωρισμένη
σε δυο όψεις
δυο επιφάνειες
Ας τις πούμε πάνω και κάτω
Η πάνω, ψυχρή, ήρεμη
Εσύ
η πλευρά που καίει
Φλόγες
φωνές
ζαλίζομαι
θόρυβος
Η καρδιά μου καίγεται
η καρδιά
Και δε θα της δώσεις νερό

Γύρω μου ιστορίες
θα ήθελα να τις περιγράψω
θα ήθελα να τις καταγράψω
αδυνατώ
Απεναντί κάποιοι αρχάριοι
μόλις φτάσαν
δυο τρεις μήνες
Οκτώβριο πιθανότατα
μεταπτυχιακό;
μπορεί και προπτυχιακό
Δεν ξέρουν τι τους περιμένει
ποια κόλαση

Στην αρχή θα ενθουσιαστούν
ο τόπος που γέννησε το ό,τι-θέλω
μετά θα νιώσουν κάπως χαμένοι
το μέσα τους να τρώει το έξω τους
Κάποτε ίσως καταλάβουν
δεν είναι πόλη ελευθερίας αυτή
είναι πόλη σκλάβος της εικόνας της
Της ποσότητας
όχι της εγγύτητας
Της ταχύτητας
όχι της στοργικότητας

Δίπλα μου ένα ακορντεόν
η πόλη αυτή είναι τα πάντα
Όχι δεν θα πω ψέματα
δεν θέλω να κλέψω από
την ομορφιά της
Όμως, θα φύγω
Έτσι να μην ξανανιώσω
το τρέμω τέτοιο νιώσιμο
Δεν αντέχω να κομπιάζω
να μουδιάζω
να πεθαίνω

Μη μου καις άλλο την καρδιά

[Νοέμβριος 2019]

The post Σάββατο βράδυ στο Κρόιτσμπεργκ appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/savvato-vradi-sto-kreuzberg/feed/ 0 Garbicz Festival https://www.yposimeioseis.com/garbicz-festival/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=garbicz-festival https://www.yposimeioseis.com/garbicz-festival/#respond Sun, 25 Aug 2019 20:44:17 +0000 https://www.yposimeioseis.com/?p=3108 μην τους βλέπεις όλους σαν μύγες, είπε. δεν τους βλέπω σαν μύγες είπα, σαν σκαθάρια τους βλέπω. με σκαλίζουν, με ρουφάνε. και έπειτα φεύγουν παραζαλισμένοι. ασφυκτιώ. ο λαιμός μου κόκκινες φλύκταινες. αέρας πουθενά. γιατί κανείς δεν έμεινε. γιατί κανείς δεν

The post Garbicz Festival appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> μην τους βλέπεις όλους σαν μύγες, είπε. δεν τους βλέπω σαν μύγες είπα, σαν σκαθάρια τους βλέπω. με σκαλίζουν, με ρουφάνε. και έπειτα φεύγουν παραζαλισμένοι. ασφυκτιώ. ο λαιμός μου κόκκινες φλύκταινες. αέρας πουθενά. γιατί κανείς δεν έμεινε. γιατί κανείς δεν πάλεψε. γιατί κανείς δεν θέλησε. γιατί κανείς. γιατί εγώ δεν κατάλαβα. γιατί το γκρι. γιατί το.

ο ουρανός δεν ήταν μαύρος. δεν είχε κρύο. παντού λαμπάκια. φώτα να αναβοσβήνουν. έμοιαζε να είμαστε ανάμεσα στο διάστημα και στον παράδεισο. καθρεφτάκια παντού. καλαμάκια και άσπρη πούδρα. ευφορία. σε έβλεπα. δεν ήσουν εκεί. νόμισα θα κατάφερνα να γυρίσω το χρόνο πίσω σκέφτηκα. ο χρόνος είναι ο μόνος που δε γυρνά. λίγη ακόμα ευφορία. να γελάσουμε. να ξεχάσουμε. μπήκα σε ένα τούνελ. σε ένα λαβύρινθο. έμοιαζε με τη ζωή μου. δεν μπορούσα να βγω. τα πόδια μου περέλυσαν. κάποια χέρια με έπιασαν. ήταν στυβαρά με χοντρά δάχτυλα. με κρατούσαν. με τραβούσαν προς τα έξω. δεν θέλω να πεθάνω φώναζα. δεν θέλω να πεθάνω. δεν θα πεθάνεις άκουγα φωνές να μου λένε. έμεινα πεσμένη για ώρες στο πάτωμα. έμοιαζαν με αιώνες. ο εγκέφαλος μου έμοιαζε με ανακατεμένο γιαούρτι. με χυμένο χειλό. τι έγινε ρώταγα. δεν μπορούσα να μιλήσω. έπρεπε να είμασταν μαζί σκεφτόμουνα. το όνειρο αυτό ήταν για δυο. το ένα δεν τα καταφέρνει. κι άλλη μύγα. κι άλλο σκαθάρι. η φωτιά έκαιγε. ένα κορίτσι από τη Ρουμανία. πρέπει να ηρεμήσεις έλεγε. πρέπει να αφεθείς. το αγόρι της ήταν από την Αργεντινή, γνωρίστηκαν στην Κοπενχάγη. δεν ήθελε στην αρχή, φοβότανε. μη φοβάσαι πήγε και την βρήκε κλαίγοντας. ας το δοκιμάσουμε. δώσε μας μια ευκαιρία, το θέλεις, το ξέρεις. από τότε γίνανε ένα. ποιος κλαίει στις μέρες μας. ποιός που γνώρισα έχυσε ένα δάκρυ. ένα αγόρι από την Πολωνία με αγκάλιασε. θα έρθει είπε. θα έρθει. θα έρθει. η φωτιά έκαιγε. το μέσα μου φλεγόταν. ευφορία. φώτα. τότεμ. έλατα. άστρα. ένας παράδεισος χωρίς αγγέλους.

η μουσική σταμάτησε. οι σκηνές μαζεύτηκαν. οι υπνόσακοι έγιναν ρολό. σε έβλεπα. δεν ήσουν εκεί. το παραμύθι τέλειωσε. εσύ εξαφανίστηκες. στην μυθοποίηση μπήκε μπροστά το από.

 

The post Garbicz Festival appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/garbicz-festival/feed/ 0 Ντεζαβού https://www.yposimeioseis.com/dejavu/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=dejavu https://www.yposimeioseis.com/dejavu/#respond Fri, 20 Jul 2018 22:06:00 +0000 https://www.yposimeioseis.com/2018/07/20/blog-pos-5/ δε σε μισώ, μα μισώ τη δύναμη που έχεις πάνω μου. μισώ που μπορείς να με κουνήσεις με το μικρό σου δαχτυλάκι σαν το πιόνι, που κόβεται η ανάσα μου στα δύο κάθε φορά που σε αντικρύζω και που μοιάζει

The post Ντεζαβού appeared first on Υποσημειώσεις.

]]>
δε σε μισώ, μα μισώ τη δύναμη που έχεις πάνω μου. μισώ που μπορείς να με κουνήσεις με το μικρό σου δαχτυλάκι σαν το πιόνι, που κόβεται η ανάσα μου στα δύο κάθε φορά που σε αντικρύζω και που μοιάζει να ρουφάς όλο το οξυγόνο κάθε φορά που βρίσκεσαι δίπλα μου. μισώ που έχουν περάσει 32 μήνες και 14 μέρες και περιφέρεσαι ακόμα γύρω μου, μισώ τα τανκ τοπσ που φοράς και τις ριγωτές παντόφλες κολυμβητηρίου· τον αέρα με τον οποίο περπατάς στους διαδρόμους του γραφείου, την αδιαφορία και το μηδενικό ενδιαφέρον σου. μισώ τη φωνή σου, το βήχα σου, τον επαγγελματισμό σου, τη δήθεν σοβαρότητά σου, το χώρο που πιάνεις στο μυαλό μου, στις αφηγήσεις μου, στο παρόν μου. μισώ το αλμυρό νερό που τρέχει από τα μάτια μου ακόμα, μα πιο πολύ μισώ που εσύ δε μισείς τίποτα.

The post Ντεζαβού appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/dejavu/feed/ 0 Συμπτωματικά https://www.yposimeioseis.com/symptomatika/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=symptomatika https://www.yposimeioseis.com/symptomatika/#comments Fri, 25 May 2018 20:45:00 +0000 https://www.yposimeioseis.com/2018/05/25/blog-post_26/ αδιανόητη φαντασίαη ζωήασύλληπτη ειρωνίαη τύχη οι δυο μαζίπαιχνίδιπου δεν καταλαβαίνουμετους κανόνες του    

The post Συμπτωματικά appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> αδιανόητη φαντασία
η ζωή
ασύλληπτη ειρωνία
η τύχη

οι δυο μαζί
παιχνίδι
που δεν καταλαβαίνουμε
τους κανόνες του

 

 

The post Συμπτωματικά appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/symptomatika/feed/ 1 Το περίπου https://www.yposimeioseis.com/to-peripou/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=to-peripou https://www.yposimeioseis.com/to-peripou/#comments Tue, 06 Feb 2018 23:15:00 +0000 https://www.yposimeioseis.com/2018/02/06/blog-pos-6/ Μία από τις τυραννίες της εδώ και τεσσάρων χρόνων και κάτι ζωής μου, το περίπου. Το δεν ξέρω, το μπορεί και το ίσως. Τίποτα γενναίο, θρασύ, τίποτα με στόμφο. Παρά μονάχα μια μαλακότητα, μια μειλιχιότητα, σχεδόν αδυναμία ή ασθενικότητα. Κανένα

The post Το περίπου appeared first on Υποσημειώσεις.

]]>

Μία από τις τυραννίες της εδώ και τεσσάρων χρόνων και κάτι ζωής μου, το περίπου. Το δεν ξέρω, το μπορεί και το ίσως. Τίποτα γενναίο, θρασύ, τίποτα με στόμφο. Παρά μονάχα μια μαλακότητα, μια μειλιχιότητα, σχεδόν αδυναμία ή ασθενικότητα. Κανένα ξεκάθαρο όχι, κανένα ξεκάθαρο ναι, μα μονάχα θα δούμε. Ή μάλλον, ούτε αυτό. Δεν θα δούμε εμείς (ενεργητική φωνή), μα θα δείξει (παθητική). Θα εξαρτηθεί. Από τον καιρό, τους βοριάδες, τα μελτέμια, την πλευρά που θα ξυπνήσουμε το πρωί. Τελευταία συναναστροφή σαν εραστές ήταν. Μου είπες ευχαριστώ. Ευχαριστώ για τα κότσια να ξεγυμνωθώ, να αδειάσω μπροστά σου τα όσα κρατούσα τσουβαλιασμένα μέσα μου τόσο καιρό “ήτανε τιμή μου η δημιουργία αυτού του οφερτού συναισθημάτων που σου προκάλεσα” συνέχισες. Έκλαψα πολύ, ένιωσα μαχαίρια να γδέρνουν το μέσα μου, πάλι, ένιωσα αδικία, ευχήθηκα να μην σε είχα γνωρίσει ποτέ.

Χρόνια μετά με βρήκαν να επιπλέω σε μια θάλασσα μετριότητας. Χρόνια μετά σκέφτομαι, η μόνη σωστή απάντηση τότε ήταν “εγώ ευχαριστώ”. Ευχαριστώ που υπήρξες, που άγγιξες χορδή, που προκάλεσες σεισμό, που ξύπνησες ηφαίστειο. Ευχαριστώ για όλα τα πρωινά γεμάτα γιασεμιά και ζουμπούλια, για όλα τα βράδια που έμεινα ξάγρυπνη μετρώντας τα λεπτά μέχρι να σε ξαναδώ. Για όλα τα βήματα που έκανα χωρίς να σέρνω τα πόδια μου, μα χορεύοντας, πετώντας αφού ερχόμουνα σε εσένα. Σ’ευχαριστώ για τον κόμπο στο λαιμό μήνες ατελείωτους, για όλα τα μαξιλάρια που έβρεξα και όλα τα αυτιά που κούρασα με την κοινότυπη ιστορία μου. Σε ευχαριστώ. Για ό,τι δεν μου έδωσες πίσω. Για όσα ξεκάθαρα “όχι” μου είπες. Και για όσα ξεκάθαρα “ας είναι” είπα εγώ. Χρόνια μετά, πεινάω, διψάω, εκλιπαρώ για λίγο έρωτα νομίζω το λένε, συναίσθημα, μα δεν το βρίσκω πουθενά. Δε νιώθω. Περνάνε οι μέρες από πάνω μου σα νταλίκες και οι μήνες και οι άντρες και τα αγγίγματα κι εγώ ξαπλωμένη σαν αστακός στην αμμουδιά, ανέμελα ξαπλωμένη να με καίει ο ήλιος. Υπάρχει λέει μια αρρώστια που ο ασθενής δεν νιώθει άγγιγμα πουθενά. Μπορούν να τον χτυπάνε με σφυριά στα γόνατα, μπορούν να του κόβουν το δέρμα με ξυράφια, μπορούν να τον γδέρνουνε όπως τα τομάρια στα βυρσοδεψια μα αυτός χαμπάρι.

Και περιμένω τη στιγμή που θα μοιάσει με τη δική μας, περιμένω την καρδιά μου να ξεσκουριάσει, να κουρδιστεί επιτέλους μετά από τόσες στροφές που το έχω κάνει αυτό το μαραφέτι. Μα περιμένω πια σαν αυτούς που κουράστηκαν να περιμένουν. Κάπως έτσι, το σεξ έγινε καραμέλα για τον βήχα, κομπολόι να περνάμε την ώρα μας, φαστ φουντ για την λιγούρα της στιγμής. Τις προάλλες, ξαπλωμένη δίπλα σε κάποιον νεαρό, με σμιλεμένο σαν του Άδωνη κορμί, πρόσωπο αγγελικό και χρυσά γυαλιά, γύρισα προς τα δεξιά το κεφάλι, άπλωσα το χέρι μου και μετρώντας ένα ένα τα πλευρά του είπα “Θέλω να ερωτευτώ. Θέλω να ερωτευτώ τόσο απελπισμένα.” Τις προάλλες ξαπλωμένη δίπλα σε έναν νεαρό και αφού είχαμε τελειώσει με τις καραμέλες για τον βήχα, το κομπολόι για να περνάει η ώρα και το φαστ φουντ για την λιγούρα της στιγμής, ξεροκατάπια και γύρισα το κεφάλι προς τα αριστερά αυτή τη φορά. Τα υγρά μάτια απαγορεύονται. Σκέφτηκα, πόσο θα ήθελα να σου πω ευχαριστώ. Ευχαριστώ που μου χάρισες, έστω για όσο, την ευτυχία να είμαι ερωτευμένη με τον άνθρωπο δίπλα μου στο κρεβάτι.

The post Το περίπου appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/to-peripou/feed/ 2 Φωτογραφία στον τοίχο https://www.yposimeioseis.com/fotografia-ston-toixo/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=fotografia-ston-toixo https://www.yposimeioseis.com/fotografia-ston-toixo/#comments Sun, 26 Nov 2017 22:17:00 +0000 https://www.yposimeioseis.com/2017/11/26/blog-post_27-2/ Πάνε βδομάδες που λέω να την κατεβάσω, μα αν κάνουμε κάτι καλύτερα σε αυτή τη μικρή και βιαστική ζωή, είναι να αναβάλλουμε. ‘Οσα έχουμε τη σιγουριά πως θα κάνουμε αύριο – χωρίς να περνάει από το μυαλό μας πως μπορεί

The post Φωτογραφία στον τοίχο appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> Πάνε βδομάδες που λέω να την κατεβάσω, μα αν κάνουμε κάτι καλύτερα σε αυτή τη μικρή και βιαστική ζωή, είναι να αναβάλλουμε. ‘Οσα έχουμε τη σιγουριά πως θα κάνουμε αύριο – χωρίς να περνάει από το μυαλό μας πως μπορεί να μην είναι εκεί να μας περιμένουν, όσα  μας θυμίζουν τα λάθη μας, όσα μας θυμίζουν τα σωστά μας, που πάλι δεν είναι εδώ.

Αν ξέραμε, αν μια μικρή ιδέα είχαμε πόσο θα κλάψουμε μια μέρα το παρόν μας, θα το προσέχαμε λιγάκι παραπάνω. Μου είπες όχι άλλο κι έφυγες. Άρχισα να νιώθω, δεν θέλω να πληγωθώ. Το είδες το μαχαίρι και φοβήθηκες, δεν ήξερες ότι πάντα, τελευταία πάντα στιγμή, το γυρνάω προς το μέρος μου. Χίλια. Μετρημένα χίλια. (Γιατί πρέπει να είναι Αύγουστος όταν έρχεται κατακλυσμός δεν το κατάλαβα ποτέ. Τι φταίει ο μήνας ο κακόμοιρος και μόνο ιστορίες που κανείς δεν θέλει να ακούσει έχει να πει.) Ήταν μεσημέρι προς απόγευμα. Έξω από τον κεντρικό σταθμό. Να μην χρειαστεί να βάλω φαντασία, όταν μια μέρα αποφασίσω να κάνω τη ζωή μου ταινία. Με κοίταξες στα μάτια και μου είπες, άργησες. Η ζωή δεν περιμένει κανέναν. Χίλια μαχαίρια. Μετρημένα χίλια. Ταυτόχρονα όλα μου μπήχτηκαν στην κοιλιά. Δεν σε υπολόγισα καλά, όφειλα ξέρεις.

Έφτασε Νοέμβρης κι ακόμα κρέμεσαι στον τοίχο απέναντι από την πόρτα, να χαιρετάς όταν μπαίνω, να χαιρετάς όταν βγαίνω. Είσαι παιδί είπα, θα νιώθω λίγη εννοούσα. Είσαι βαρετός είπα, δεν με πληγώνεις ήθελα να πω. Με θες πολύ είπα, πως να το χειριστώ το τόσο αναλογίστηκα. Ξέρω μονάχα από λίγο. Αυτό έμαθα, αυτό συνήθισα. Σύνδρομο της Στοκχόλμης το λένε διάβασα, ο όμηρος να αγαπάει τον απαγωγέα του. Κι έτσι έμαθα κι εγώ να αγαπώ όσους με είχανε κλεισμένη σε κλουβί, όσους με κράταγαν κοντά τους με ψίχουλα. Έκλαψα σαν μωρό παιδί. Όπως τότε που ήμουν εικοσιδύο. Μα, νόμιζα είχα μεγαλώσει. Νόμιζα ήξερα να παίζω. Νόμιζα είχα σημαδεμένα τα χαρτιά. Δάκρυσες κι εσύ. Δεν ξέρω αν  ήταν για την ταινία κι αυτό. Μια μπλε καρδιά, το τελευταίο σου μήνυμα. Μπλε είναι το χρώμα της ελπίδας μου είχες πει.

Σήμερα μας ξεκρεμάω. Είμαστε χαρούμενοι, όμορφοι και ερωτευμένοι, δεν ξέρω αν αντέχεται τόσο ψέμα σε ένα δωμάτιο. Σήμερα μας ξεκρεμάω. Είμαστε χαρούμενοι, όμορφοι και ερωτευμένοι, ίσως να μην αντέχεται τόση αλήθεια σε ένα δωμάτιο. Ήθελα να σου μάθω να εμπιστεύεσαι, είπες. Υπάρχουν και αξίζουν. Δεν ξέρω τι κατάφερα. Συγγνώμη. Ελπίζω μια μέρα να με συγχωρέσεις.

 

The post Φωτογραφία στον τοίχο appeared first on Υποσημειώσεις.

]]> https://www.yposimeioseis.com/fotografia-ston-toixo/feed/ 5