July 21, 2018

ντεζαβού

δεν μισώ εσένα, μα τη δύναμη που έχεις πάνω μου. μισώ που μπορείς να με κουνήσεις με το μικρό σου δαχτυλάκι σαν το πιόνι, που κόβεται η ανάσα μου στα δύο και που μοιάζει να ρουφάς όλο το οξυγόνο κάθε φορά που βρίσκεσαι δίπλα μου. που έχουν περάσει 32 μήνες και 14 μέρες και είσαι ακόμα εδώ, μισώ τα τανκ τοπσ που φοράς και τις ριγωτές παντόφλες κολυμβητηρίου, τον αέρα με τον οποίο περπατάς στους διαδρόμους, την αδιαφορία και το μηδενικό ενδιαφέρον σου. μισώ τη φωνή σου, τον βήχα σου, τον επαγγελματισμό σου, τη δήθεν σοβαρότητά σου, το χώρο που πιάνεις στο μυαλό μου, στις αφηγήσεις μου, στο παρόν μου. μισώ το αλμυρό νερό που τρέχει από τα μάτια μου ακόμα, μα πιο πολύ μισώ που εσύ δεν μισείς τίποτα. και να ήξερες, μισώ να μισώ.

No comments:

Post a Comment