December 27, 2017

ένας τυχαίος βασιλικός

Ήταν ένας τυχαίος, ένας από τους πολλούς. Τίποτα τόσο ιδιαίτερο, τίποτα τόσο ξεχωριστό, ίσως μονάχα λιγάκι αυτή η σπιρτάδα που σε κάνει να χαμογελάς όταν κοιτάς το κινητό. Μπορεί κανείς να πει βέβαια αυτό ήδη του έδινε ένα κάποιο προβάδισμα,  μα δεν ήταν από αυτούς που θα άγγιζαν καρδιά ή θα άφηναν ίχνη πίσω. 

Τα έφερε όμως να δεις έτσι η τύχη και την μέρα του αποχαιρετισμού αποφάσισε να μου αφήσει ένα γλαστράκι με βασιλικό. Δώρο το ονόμασε, όμως εγώ σαν άνθρωπος που αναζητά χωρίς να τρέμει την αλήθεια, είδα την ξεκάθαρα μηδενική πρόθεση ρομαντισμού - έτυχε να βρίσκομαι μπροστά, έτυχε να είμαι ο παραλλήπτης. Το πήρα το γλαστράκι να φανώ ευγενική, παρόλο που καθόλου δεν αντέχω ό,τι χρειάζεται προσοχή και θέλει ντάντεμα. Το παράτησα σε μια γωνιά, μα το πρωί της τρίτης μέρας το είδα σχεδόν ψόφιο. Πόνεσε η καρδιά μου, ομολογώ. Πως μπορείς να αφήσεις μια ζωή να πεθάνει σκέφτηκα; Το άρπαξα μακρυά από το καλοριφέρ και του έδωσα νερό. 

Το επόμενο πρωί το πότισα πάλι και έκοψα με προσοχή τα μαραμένα φύλα. Έγινε ξαφνικά μια καθημερινότητα ο βασιλικός, κάτι δικό μου, κάτι που νοιαζόμουνα, θα έλεγα αγαπούσα - γιατί τι παραπάνω είναι η αγάπη εκτός από νοιάξιμο; Άρχισα να φοβάμαι μην μου μαραθεί, μην μου πεθάνει, μην φταίω εγώ αν εξαφανιστεί.

Πάνω σε αυτές τις σκέψεις, χτενίζοντας τα μαλλιά μου και κοιτώντας τον μέσα στον καθρέφτη, κατάλαβα πως κάθε φορά που τον κοιτώ θυμάμαι αυτόν τον τυχαίο, αυτόν που δεν θα άφηνε τίποτα πίσω. Κοντοστάθηκα και γέλασα. Γέλασα με την τυχαιότητα των πάντων· των συναντήσεων, των αναμνήσεων, των όσων νομίζεις ότι νιώθεις. Γέλασα που συχνά καταλήγεις να δένεσαι με αυτά κάποιος ήθελε απλά να ξεφορτωθεί.

1 comment:

  1. αυτά που κάποιος ξεφορτώνεται ίσως να καταλήγουν σε εμάς γιατί τα έχουμε ανάγκη - κι ας μην το ξέρουμε...

    ReplyDelete