November 12, 2017

το βερολίνο

Δεν έγραψα ποτέ για το Βερολίνο. Σα να θέλω να κρατήσω μυστικό τα όσα ξέρω γι'αυτό. Δεν έγραψα ποτέ για το Βερολίνο, σα να φοβάμαι πως αν τα διαβάσω θα γίνουν πιο αληθινά. Το Βερολίνο είναι άγριο, βρώμικο και βίαιο. Είναι δήθεν και χίπστερ. Αντεργκράουντ και απότομο. Το Βερολίνο είναι τα άφθονα ναρκωτικά, το τριήμερο κλάμπινκ, τα εικοσιτετράωρα γκέι πάρτυ και το σεξ δίχως όρια. Είναι τα σταρτ απσ και η δωρεάν μπύρα στη δουλειά, η μπύρα στο μετρό, στο τραμ και το σ-μπαν (άχρηστη πληροφορία της ημέρας, μισώ την μπύρα). Είναι τα sneakers, η τσάντα πλάτης (απαραιτήτως μαύρη και μακρόστενη) και τα οβερσάιζντ τζιν τζάκετς. Είναι το τέκνο στα κλαμπσ, το τέκνο στα μπαρσ, το τέκνο στο κομμωτήριο, στο γυμναστήριο, στο πάρκο. Είναι ο Σίσυφος, το Αμπάουτ Μπλανκ και το Μπερκάιν. Είναι οι κόκες, οι εκστάσεις και οι κεταμίνες· τα νταρκ ρουμσ και οι πούτσοι που ορθώνονται μπροστά σου θέλοντας βιαστικά και χωρίς κόπο κάπου να μπουν. Το Βερολίνο δεν είναι ρομάντσο, δεν είναι λουλούδια, δαντελένια φορέματα και χάπι έντινγκς. Είναι η ωμή πραγματικότητα που σε γαμάει καθημερινά. Είναι πρωινά που δένεις αμήχανα τα κορδόνια των παπουτσιών σου και πόρτες που κλείνουν απότομα πίσω σου, είναι τα 'keine Beziehung, nur Spaß' και είναι αυτό που αρχίζεις να είσαι κι εσύ. Είναι η μεταμόρφωση στις (υπο)σημειώσεις σου, το βλέμμα σου, την καρδιά σου - που κάποτε ήτανε βαθύ μπορντό και τώρα κάτι σε ξεβαμμένο και θολό σάπιο μήλο.

Είναι βέβαια και τα κίτρινα φύλλα στα πεζοδρόμια κάθε φθινόπωρο, που το κάνουν να μοιάζει με πίνακα του Van Gogh. Είναι ο Σπρέε, τα ρεστοράν στη Savignyplatz και οι αμέριμνοι κύκνοι που βολταρίζουν στο Tiergarten. Είναι το Charlottenburg και η άγνοια των ηλικιωμένων για το εκάστοτε πάρτυ του διπλανού WG. Οι γιαγιάδες που περνάνε αμέριμνες τις Κυριακές έξω από το Μπερκάιν αναρωτούμενες τι είδους εκκλησία μπορεί να είναι αυτή και ποιο το αντίδωρο, το Prenzlauer Berg και τα πεντάχρονα που παίζουν στην Zionkirchsplatz. Είναι το Neukölln, οι γειτονιές γεμάτες μέση Ανατολή και τα απέραντα  ροζ ηλιοβασιλέματα στο Τέμπελχοφ που κλέβουν άλλο ένα κομμάτι της καρδιάς σου. Είναι ακόμα το Έξοδος και οι Γκρικ Μπερλίνερς που φαίνεται όλοι να έχουν απεριόριστο χρόνο να σχολιάζουν αφειδώς οτιδήποτε δεν τους αφορά· η Ελληνική Κοινότητα που πήγες μονάχα μια φορά και κάτι φούρνοι στο Schöneberg που δεν επισκέφτηκες ποτέ, παρόλη την τρομερή σου επιθυμία για τυρόπιτα. Είναι οι νεοφερμένοι και το ύφος χιλίων καρδιναλίων που κρατούν, νομίζοντας πως βγήκαν από το κόμφορτ ζόουν τους ερχόμενοι με έτοιμη δουλειά, τον γκόμενο παραμάσχαλα και τη μαμά να τους αποχαιρετά στο Ελ. Βενιζέλος. Το Βερολίνο είναι οι ψευδαισθήσεις. Είναι οι τουρίστες που νομίζουν ότι έζησαν το Βερολίνο επειδή εβγάλανε φωτογραφία μπροστά στο φιλί Μπρέζνιεφ - Χόνεκερ και πήγανε στο καφέ Λουσία. Είναι οι δασκάλες γιόγκα, οι ζωγράφοι και οι χορευτές, που έρχονται στην πιο κουλ πρωτεύουσα της Ευρώπης ψάχνοντας δεν ξέρω τι, νομίζω ούτε και αυτοί.

Το Βερολίνο είναι σταθμός. Εδώ τίποτα δεν μένει και ποτέ δεν ξέρεις αν θα μείνεις κι εσύ. Είναι φίλοι από Ρωσία, Μεξικό, Ισπανία, Αργεντινή, που ήρθαν και φύγαν. Η κολλητή κι η ισορροπία που νόμισες πως βρήκες, μα που εξαφανίστηκαν η μία μετά την άλλη. Φίλοι που κάνεις κάθε Σεπτέμβριο και πετάνε κάθε άνοιξη σαν αποδημητικά. Το Βερολίνο είναι τα πρώτα αμήχανα βήματά σου, το βλέμμα σου προς τα πίσω, το βαρύ χτύπημα, η αντίσταση και η παράδοση. Είναι το γοτέβερ, μπορώ κι εγώ. Είναι το κάζουαλ και το χλιαρό. Εδώ δράματα δεν επιτρέπονται. Δεν Επίδαυρος εδώ. Εδώ είμαστε κουλ. Το Βερολίνο δεν είναι κανένα άλφα, όπως αγάπη. Το Βερολίνο είναι μόνο βήτα, όπως βάναυσο και βάρβαρο. Το Βερολίνο είναι αυτά και άλλα πολλά που ακόμα δεν ξέρω. Είναι όσα δεν ξέρουν οι προφέσορες του Χούμπολτ, οι φοιτητές της κλασσικής μουσικής και το ζευγάρι που ήρθε από την Κροατία για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι η υπερβολική πλην επιτακτική επίδειξη του διαφορετικού και του εξτρίμ. Είναι το παλιό και το νέο. Η ελευθερία και η αδιαφορία. Είναι σχεδόν τα πάντα και σχεδόν τίποτα. Είναι όλα όσα δεν ξέρει η μαμά μου και όσα ποτέ δεν θα μπορέσω να της πω. Όλα όσα έψαχνα, μα ίσως δεν ήθελα να βρω. Όλα όσα ονειρευόμουν και μισούσα μαζί. Το Βερολίνο είναι αυτά. Τα λίγα ή πολλά. Και με μπερδεύει.


3 comments:

  1. Το Βερολίνο είναι τέλειο, αλλά και χάλια. Το αγάπησα, δεν θα ήθελα να το μισήσω. Ξέρω εμένα και δεν θα ήθελα να πρέπει να μάθω το Βερολίνο γιατί θα το μισούσα. Κι αγαπώ που το αγάπησα, και θέλω να το αγαπήσω κι άλλο. Μέχρι τη λεπτή γραμμή όπου παραγνωρίζεσαι έχω δρόμο ακόμα, θα το ήθελα. Προσεκτικά όμως. <3

    ReplyDelete
  2. Βασικα ειμαι πολυ ευχαριστημενος απο τον Εαυτο μου,που μεγαλωσα μεσα στην Αιγλη του (πρωην) δυτικου Βερολινου,με τις στρατιωτικες δυναμεις κατοχης,με το τειχος του,τον Κομμουνισμο στα ποδια σου και ενα ανατολικο Βερολινο αδιαφορο απο οπου και να το πιασεις.
    Κυκλοφορουσες στα middle Eighties στην Κυρφυρστεννταμ και το αρωμα του Ψυχρου Πολεμου σε περιτυλιγε.Εφτανες στην Κοχστρασε και στο περιφημο Checkpoint Charlie(Αμερικανικος Σεκτορας και Στρατιωτικο Παρατηρητιριο),και σου ελεγε ο GI,ουατς απ μαι μαν;Στην σημερον την ημεραν βλεπεις πωλητες ταχυφαγειου,και ενα ματσο τουριστες.Θελω το παλιο Βερολινο,το αυθεντικο με τις κλαμπαρες του στην Budapester str,με τις φωταρες και τον στολισμο του Κεντρου της Kudamm.Το Λας βεγκας της Δυτικης Ευρωπης,περιτυλιγμενο απο συμμαχικα στρατευματα,πυρηνικες κεφαλες(παιδια ειμασταν,ασχολουμασταν με αλλα) και τον Ψυχρο Πολεμο.Αυτο ειναι το Βερολινο μου

    ReplyDelete
  3. Τωρα αναψαν τα φωτα. Πρωην, νυν και
    επομενοι σ´εναν υστερικο χορο δειχνοντας
    την ατελειωτη αγαπη τους. Οταν σβησουν τα
    φωτα, θ´αρχισει η σφαγη των ηλιθιων.
    Ν.Κ./41/2016-2017

    Αναψαν τα φωτα και εγινε σκοταδι......
    εσβησαν τα φωτα και ηρθε μια λαμψη......
    Ολα στη ζωη ειναι σχετικα,
    παντα δεσποζει το αντιθετο συναισθημα
    αγαπημενη μου μικρη!
    Υποκλινομαι,
    Κ.Γ.


    ReplyDelete