December 8, 2016

στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού

Πως θα τολμούσε μια προσγείωση να συγκριθεί με μια απογείωση δεν είχα φανταστεί μέχρι τότε, μα δεν γεννηθήκαμε λέει για τίποτα άλλο παρά μονάχα να διαψευόμαστε. Όλα σχετικά και αλληλοεξαρτώμενα· από το που και προς τα που οι προσγειώσεις και οι απογειώσεις. Ήταν από τις σπάνιες εκείνες φορές που ξέρεις πως αυτό που συμβαίνει δεν έχει συμβεί πριν, δεν θα συμβεί ξανά. Εξαιρετικά τα μοναδικά, αν δεν έπρεπε να κουβαλήσεις μαζί τους το βάρος της επίγνωσης της μοναδικότητάς τους. Ο ουρανός ίδιος με μουτζουρωμένο τζάμι, σαν μπογιά που δεν έκατσε καλά και χρειάζεται δεύτερο χέρι - κάτι ανάμεσα σε μωβ, πορτοκαλί ίσως και κόκκινο. Δίπλα μου ένας μεσήλικος κύριος από την Ιρλανδία "You will love it I promise you, you'll never go back".

Θυμάμαι τα δύο κάδρα στο σαλόνι, τα αναρριχώμενα φυτά και τη μυρωδιά από αρωματικά που θυμίζαν Ανατολή. Ήταν ένα παράξενο σκηνικό. Κάτω από το τραπεζάκι της τηλεόρασης, βιβλία, το μάτι μου έπεσε σε μια ποιητική συλλόγή του Πόε. Τα σπίτια όλα είχαν εξωτερικές σκάλες, τι όμορφο μέρος να διαβάζεις ή να κάνεις βιαστικά έρωτα με τον ήλιο είπα (κατόπιν έμαθα πως ήταν έξοδοι κινδύνου πυρκαγιάς - άνθρωποι χωρίς διόλου φαντασία, σκέφτηκα). Το διαμέρισμα ήταν μια ώρα μακρυά από το Μανχάταν. Την απόσταση από το κέντρο την έβρισκα πάντοτε τρομερά ανασταλτικό παράγοντα για να αγαπήσω μια πόλη, μα αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο σε αυτήν την περίπτωση. Οι μέρες πέρναγαν γεμάτες φάνσι κοκτέιλς, ντίνερ για δύο, επισκέψεις σε πολυτελή διαμερίσματα στο Τσέλσι,  εξκλούσιβ βραδιές κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν, όλα μετρημένα σε δολάρια - μα ποιος νοιάζεται όταν δεν είναι αυτός που πληρώνει; (Να θυμηθώ να το σημειώσω αυτό και να το κολλήσω στο ψυγείο. Μα ποιος νοιάζεται όταν δεν είναι αυτός που πληρώνει;"Θα ήθελα πολύ να σας ξαναδώ, θα μπορούσα να σας πάω βόλτα με τη θαλαμηγό μου" είπε αυτός "Μπορεί" απάντησε αυτή "Εννοώ τις λέξεις μου" είπε αυτός "Κι εγώ" αποκρίθηκε αυτή "εξού και το μπορεί" "Είστε ένα μυστήριο δεσποινίς μου, θα μπορούσατε να μου το μεταφράσετε κάποια στιγμή;" "Το κακό με τα μυστήρια, είναι πως δεν μεταφράζονται" είπε αυτή "Είστε ένας γρίφος, μα ίσως υπάρχει το κλειδί" ξαναείπε αυτός. Αποτυχείς απόπειρες ρομάντσου λέω εγώ, μα πάλι, τι θράσος να θέλω να ορίσω ακόμα και την επιτυχία;

Η λίστα είχε γεμίσει τικ, με εξαίρεση το ένα μόνιμα άδειο κουτάκι. Ίσως και να το έκανε επίτηδες - να κρατάει πάντα ένα "αλλά" για το τέλος. Ίσως το μόνιμα άδειο κουτάκι να μην εξυπηρετούσε κανέναν άλλον σκοπό, πάρα αυτόν της κίνησης. Ίσως να το ήξερε ήδη, ίσως να το ξέρεις κι εσύ. Το κουτάκι δεν γεμίζει εαν αλλάξεις σπίτι, δουλειά, χώρα, ήπειρο. Δεν είναι τόπος, ούτε προορισμός, είναι ο δρόμος που θα πάρεις κι αυτοί που θα διαλέξεις να τον περπατήσουν μαζί σου. Και το ξέρω και το ξέρεις, είναι πιο εύκολο να πηγαίνεις μόνος κι είναι αλήθεια δύσκολο να περπατάς με άλλους. Άλλοτε δεν ταιριάζει το βήμα σας - θέλεις να τρέξεις εσύ, θέλει να τρέξει εκείνος, κάποτε σκοντάφτει κι εσύ φοβάσαι να του δώσεις το χέρι μην σε παρασύρει μαζί· θυμάσαι όσους περπατούσατε μαζί και σε άφησαν στα μισά χωρίς προειδοποίηση κι άλλοι που ήταν και δεν ήταν δίπλα και σε έκαναν μία να τρέχεις, την άλλη να σέρνεσαι. Μα όμως το ξέρεις ήδη, η ζωή δεν είναι καλοκαίρι, είναι μέρες ζεστές και κρύες και γεμάτες βροχή και άνθη, που μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη και σε μπερδεύουν και ποτέ δεν ξέρεις τι να φορέσεις. Και ξέρεις ακόμα καλύτερα πως αυτό, το άγνωστο, είναι η μόνη γοητεία κι εσύ πρέπει μάθεις να το εμπιστεύεσαι. Κι όταν πάλι φοβάσαι μπορείς πάντα να θυμάσαι τον μπαμπά σου, που για χρόνια προσπαθούσε να σου μάθει να ξαπλώνεις στη θάλασσα. Εμπιστεύσου με έλεγε, αφέσου στα χέρια μου, δεν θα σε αφήσω, μην φοβάσαι. Μα εσύ δεν τον πίστευες και βούλιαζες και πνιγόσουνα ξανά και ξανά. Θα είμαι εδώ έλεγε, σε κρατώ, εμπιστέψου με. Πέρασαν καλοκαίρια πολλά, κάποτε πείστηκες, αφέθηκες, τα χέρια του μετά από λίγο δεν ήταν πια εκεί, μα εσύ είχες μάθει να επιπλέεις.

Εκεί στην απομάκρυνση το ξέρεις, κάποιες φορές το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια απομυθοποίηση. Χρειάζεσαι να φτάσεις στα φώτα, μονάχα για να τα κοιτάξεις περιπαιχτικά και να τα σβήσεις. Να πεις κοιτάξτε τα κατάφερα, έφτασα στο φεγγάρι κι ύστερα να γυρίσεις σπίτι. Γιατί ο ήλιος δεν είναι πιο κίτρινος εκεί που δεν τον φτάνεις και το νερό δεν είναι πιο μπλε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ή πάλι, όλα σχετικά και αλληλωεξαρτώμενα. Τα χρώματα από που τα κοιτάς, η ζωή με ποιον.





No comments:

Post a Comment