September 12, 2016

θάλασσα

τη θάλασσα
τη φοβάμαι
φοβάμαι
το βάθος της
το κρύο της
και το μπλε της
τις αντανακλάσεις της
τη  δήθεν αθωότητά της
εμένα
που αφήνομαι σ'αυτήν

σκιάζομαι
το βυθό της 
το θυμό της
την ηρεμία της
την τιμωρία της
όσα μου κρύβει
όσα δεν μπορώ να δω

τη θάλασσα
τη φοβάμαι
αφού δεν είναι δική μου
αφού δεν μπορώ
να την κάνω δική μου
κάθε που
πιο σφιχτά την κρατώ
πιο έντρομα
ξεφεύγει απ' τα χέρια μου

τη φοβάμαι
δεν στο κρύβω
όπως
όσο
ακριβώς
φοβάμαι 
εσένα
όπως/όσο/ακριβώς
φοβάμαι
ό,τι αγαπώ
ό,τι τρέμω
μην χάσω



1 comment:

  1. Ωραίο αν και δεν είμαι φανατικός της ποίησης! (ξέχασα να πω ότι είμαι ο michael_lux από το instagram)

    ReplyDelete