June 29, 2016

έναν χρόνο και δύο μήνες μετά

δεν ήρθε για ζάχαρη, μα για ό,τι ακριβώς είχε να του δώσει - κάτι πικραμύγδαλα ξεχασμένα στο ψυγείο. πυροτέχνημα δεν άστραψε κανένα, μονάχα για λίγο εκείνο το βλέμμα που ήξερε  ν' αναγνωρίζει μόνο αυτή. λουλούδια δεν έφερε. ένα τζιν εντ τόνικ σε ποτήρι μιας χρήσης κι ένα χτυποκάρδι ενός απογεύματος.

δεν ήρθε λάθος ώρα. ήρθε η ώρα ακριβώς, να διασκεδάσει το χρόνο της αναμονής μέχρι το επόμενο αεροδρόμιο. και τούτη τη φορά δεν την πείραξε  το πλαστικό. ίσως γιατί διψούσε, ίσως γιατί κι αυτό το χνούδι  στη ραχοκοκαλιά της έπρεπε κάποτε κάποιος να το χαιδέψει.

ίσως γιατί καμιά φορά
θέλεις να ξαπλώσεις μονάχα
να αφήσεις τη θάλασσα
να έρχεται καταπάνω σου
κι ας σου χαλά(σ)ει
τα κάστρα που έφτιαξες
με τόσο κόπο
και
τόση αφέλεια

8 comments:

  1. πολλες φορες καλυτερα οι πορτες να μην ανοιγουν ουτε για ζαχαρη ποσο μαλλον για πικραμυγδαλα...

    ReplyDelete
    Replies
    1. Μπορεί να συμφωνώ, μπορεί και όχι. Δεν είμαι σίγουρη, επικρατεί σύγχυση απόψεων στο κεφάλι μου αυτές τις μέρες.

      Delete
  2. μια τριτη αποψη που τα βλεπει απ εξω καθαρα τα πραγματα, θα βοηθουσε πανω σ αυτο..

    ReplyDelete
  3. Από εκείνο το "να μάθεις να φεύγεις" είναι σα να σε ξέρω. Κι ας μη σε ξέρω. Μάλλον γιατί μοιάζουμε...

    ReplyDelete
    Replies
    1. Μάλλον γιατί, όλοι μας, διαφέρουμε λιγότερο από όσο νομίζουμε.

      Delete
  4. Μα θα ‘ρθει μέρα που η ζάχαρη θα τελειώσει αλλά δεν θα πρέπει να αγοράσει άλλη. Το ψυγείο θα αδειάσει αλλά δεν θα χρειαστεί να το ξαναγεμίσει. Γιατί θα ‘χει φυτέψει δέντρο με τα πιο γλυκά φρούτα. Και το μόνο που θα της ζητά σε αντάλλαγμα… λίγο νερό. Ψηλό, γερό, που όσο και να το βαρέσει η θάλασσα δε λυγίζει.

    ReplyDelete
  5. δεν ξέρω απλά ειναι σαν να το γραψες για μενα...για κατι δικο μου....εισαι απιστευτη !σε διαβαζω χρονια <3

    ReplyDelete