June 29, 2016

έναν χρόνο και δύο μήνες μετά

δεν ήρθε για ζάχαρη, μα για ό,τι ακριβώς είχε να του δώσει - κάτι πικραμύγδαλα ξεχασμένα στο ψυγείο. πυροτέχνημα δεν άστραψε κανένα, μονάχα για λίγο εκείνο το βλέμμα που ήξερε  ν' αναγνωρίζει μόνο αυτή. λουλούδια δεν έφερε. ένα τζιν εντ τόνικ σε ποτήρι μιας χρήσης κι ένα χτυποκάρδι ενός απογεύματος.

δεν ήρθε λάθος ώρα. ήρθε η ώρα ακριβώς, να διασκεδάσει το χρόνο της αναμονής μέχρι το επόμενο αεροδρόμιο. και τούτη τη φορά δεν την πείραξε  το πλαστικό. ίσως γιατί διψούσε, ίσως γιατί κι αυτό το χνούδι  στη ραχοκοκαλιά της έπρεπε κάποτε κάποιος να το χαιδέψει.

ίσως γιατί καμιά φορά
θέλεις να ξαπλώσεις μονάχα
να αφήσεις τη θάλασσα
να έρχεται καταπάνω σου
κι ας σου χαλά(σ)ει
τα κάστρα που έφτιαξες
με τόσο κόπο
και
τόση αφέλεια

June 17, 2016

παράπονο

γιατί να μην σε έχω τώρα εδώ
να πλέκεις με τα δάχτυλά σου
σταυρόλεξα στα μαλλιά μου
να χάνεται ο δείκτης σου
στο αμείλικτο κενό
ανάμεσα στο στήθος μου
και να φαντάζεσαι ναυάγια
στο τρίγωνο της λεκάνης μου

γιατί ο αφαλός μου να μοιάζει
στον πιο όμορφο κόμπο της γης
μα εσύ πουθενά για να τον λύσεις
γιατί τον ιδρώτα μου να τον γλύφουν
οι πετσέτες στο γυμναστήριο
και το κορμί μου να μην
το αγγίζει άλλος παρά
το εμαγιέ του μπάνιου μου

γιατί να με τρώει
και να με χορταίνει
μόνο ο καθρέφτης μου
και τα μικρά άσπρα ανθάκια
πάνω στο γραφείο μου γιατί
δεν μου τα πήρες εσύ
αλλά εγώ μόνη μου προχθές
από έναν παππούλη με χέρια
τρεμάμενα στην Wittenbergplatz

τις μπλε μου μέρες γιατί, γιατί
να τις ξέρουν μόνο οι νότες και
γιατί, γιατί να μην έρθεις τώρα
να με τραβήξεις από τις
σπασμένες τάβλες μου
που χρόνια μ' έχουν λατρέψει
να με πας κάπου δίχως γκρίζο
να με λατρέψεις για λίγο εσύ

μα πιότερο φως μου
γιατί να μην ξέρω το όνομά σου
και που μπορώ να σε βρω