May 14, 2016

τα βουνά της κυρίας Ευτυχίας

"Τότε επληρώθη το ρηθέν διά Ιερεμίου του προφήτου, λέγοντος, "Και έλαβον τα τριάκοντα αργύρια, την τιμήν του εκτιμηθέντος, τον οποίον εξετίμησαν από των υιών Ισραήλ, και έδωκαν αυτά εις τον αγρόν του κεραμέως, καθώς μοι παρήγγειλεν ο Κύριος." 

Δεν κατάλαβα πότε και πως, μα κάποτε τιτλοφορήθηκα ως βασίλισσα του δράματος. Κόπος κανένας, ήμουν καλή, είπαν. Δεν αντιστάθηκα, όποιου είδους στέμμα άλλωστε, πάντοτε λαμπερό και δύσκολα το απαρνιέσαι. Στη γλώσσα ήμουν επίσης καλή, αυτό το αντιλήφθηκα αργότερα. Σαν το καλοσκέφθηκα βέβαια, θυμήθηκα πως στο συντατικό των αρχαίων ελληνικών ποτέ δεν ακολούθησα κανόνες, μα πάντα έπαιρνα το μεγαλύτερο βαθμό της τάξης στο άγνωστο. Ζήλεια θυμάμαι οι συμμαθήτριες, σημασία εγώ. Από τον συνδυασμό των δύο, είπαν πως τα καταφέρνω καλά με τις λέξεις - χαζομάρες λέω εγώ, μα πάλι, δάφνες, άρα καλοδεχούμενες.

Τις προάλλες το λοιπόν μου ανατέθη η αποστολή να γράψω μια ιστορία. Μια στορία δίχως αγόρια, δάκρυα, αιματηρές συγκρούσεις, άδοξο τέλος. Όφειλε να έχει τρία κορίτσια που γελούσαν ασταμάτητα, πολλά δέντρα, κάτι βουνά που μοιάζαν σαν να κατακάθησαν από τα χρόνια, ένα μοναστήρι, μια μοναχή που έβλεπε πέρα από τα μάτια, έναν ταξιτζή που δεν έβλεπε πίσω από τα γέλια, μια χούφτα λεωφορεία που δεν έφταναν ποτέ στην ώρα τους, δύο ζαχαροπλαστεία, μια ξακουστή πουτίγκα και ένα σουβλατζίδικο που πουλούσε καλαμαράκια και μπιφτέκια λαχανικών.

Ως μετρ του δράματος και ενάντια σε κάθε είδους όριο, σκάλωσα. Ποτέ δεν τα πήγα καλά με τους δοσμένους τίτλους, μοιάζουν με τις εκθέσεις που μας έβαζε η κυρία κάθε Σεπτέμβριο, "Να περιγράψετε πως περάσατε τις διακοπές σας". Δεν ήθελα να περιγράψω τις διακοπές μου, ήθελα να πω απλά: ήταν όμορφα! Αρχική σκέψη της αδυναμίας μου να δημιουργήσω ιστορία με τα ανωτέρω δοσμένα στοιχεία, ήταν το ενδεχόμενο μειωμένο ενδιαφέρον του αναγνώστη και το γλυκανάλατο περιεχόμενο. Έπειτα σκέφτηκα πως ίσως αιτία να είναι τα γελαστά κορίτσια, που δεν μπορεί παρά να είναι πάντα όμορφα και κατ' επέκτασιν, πως ίσως τελικά τα όμορφα είναι ανθρωπίνως αδύνατον να συλληθούν με λέξεις. Ίσως τότε κατάλαβα την ανίκανότητά μας να αντικατοπτρίσουμε αψεγάδιαστη την ομορφιά. Ίσως πάλι τη δική μου μονάχα. Νομίζω ο Ελύτης τα είχε καταφέρει αρκετά καλά.

Δεν ξέρω τελικά αν επληρώθη το ρητό του κατά Ματθαίο Ευαγγέλιον, ούτε τι απέγινε η αρχική πρόθεσή μου να πάρει τροπή σταυρικής θυσίας αυτή η ιστορία. Ξέρω κι είναι αρκετό, πως ένα ρητό που διάβασα παλιά - και αμφέβαλλα σφόδρα για την εγκυρότητά του - για κάποια μεγαλοκυρία που λέγεται Ευτυχία, εκπληρώθηκε έναν Απρίλιο, 2016 χρόνια μετά Χριστόν και ήμουν παρούσα.



[...] «Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της, αυτό είναι ευτυχία.»

1 comment: