May 28, 2016

άμυνα

ένα πρωί
θα ανοίξω διάπλατα
το παράθυρο του δωματίου μου
και με τα δυο μου χέρια
θα τραβήξω
μακρυά το ένα πλευρό
του θώρακός μου
από το άλλο


θα ξεκολλήσω
την καρδιά μου
από τη θέση της
και θα την πετάξω μακρυά
μαζί της και τα τρία εσύ
που έχουν κολλήσει πάνω της
σαν βδέλλες

θα αρπάξω μια σκούπα
να καθαρίσω ό,τι απολύματα
αναμνήσεων κατακάθυσαν
στο κούφιο κεφάλι μου
κι αν φυσάει άνεμος
και τις ξαναφέρει πίσω
θα τις κάψω το δίχως άλλο

μια σακοράφα θα χρειαστώ
κι έναν σπάγγο να σφίξω γερά
το στήθος μου πάλι
μπόλικο μπετό για το τείχος
ηλεκτροφόρα καλώδια
κι ένα θεριό σαν την Λερναία Ύδρα

να κόβει όποιο κεφάλι
προσπαθήσει να σκαρφαλώσει
παλιό ή νέο
κι εγώ από μακρυά
θα απολαμβάνω
να μην νιώθω τίποτα


*στον κύριο Κ.

May 22, 2016

ισορροπία

μέρες τώρα
όλο και φουσκώνει
το ευ της ευδαιμονίας

κι εγώ που
συνηθισμένη δεν είμαι
σε τέτοια παράξενα

αρχίζω να φοβάμαι
μην κάνω κάποια
λάθος κίνηση
και χυθεί


May 14, 2016

τα βουνά της κυρίας Ευτυχίας

"Τότε επληρώθη το ρηθέν διά Ιερεμίου του προφήτου, λέγοντος, "Και έλαβον τα τριάκοντα αργύρια, την τιμήν του εκτιμηθέντος, τον οποίον εξετίμησαν από των υιών Ισραήλ, και έδωκαν αυτά εις τον αγρόν του κεραμέως, καθώς μοι παρήγγειλεν ο Κύριος." 

Δεν κατάλαβα πότε και πως, μα κάποτε τιτλοφορήθηκα ως βασίλισσα του δράματος. Κόπος κανένας, ήμουν καλή, είπαν. Δεν αντιστάθηκα, όποιου είδους στέμμα άλλωστε, πάντοτε λαμπερό και δύσκολα το απαρνιέσαι. Στη γλώσσα ήμουν επίσης καλή, αυτό το αντιλήφθηκα αργότερα. Σαν το καλοσκέφθηκα βέβαια, θυμήθηκα πως στο συντατικό των αρχαίων ελληνικών ποτέ δεν ακολούθησα κανόνες, μα πάντα έπαιρνα το μεγαλύτερο βαθμό της τάξης στο άγνωστο. Ζήλεια θυμάμαι οι συμμαθήτριες, σημασία εγώ. Από τον συνδυασμό των δύο, είπαν πως τα καταφέρνω καλά με τις λέξεις - χαζομάρες λέω εγώ, μα πάλι, δάφνες, άρα καλοδεχούμενες.

Τις προάλλες το λοιπόν μου ανατέθη η αποστολή να γράψω μια ιστορία. Μια στορία δίχως αγόρια, δάκρυα, αιματηρές συγκρούσεις, άδοξο τέλος. Όφειλε να έχει τρία κορίτσια που γελούσαν ασταμάτητα, πολλά δέντρα, κάτι βουνά που μοιάζαν σαν να κατακάθησαν από τα χρόνια, ένα μοναστήρι, μια μοναχή που έβλεπε πέρα από τα μάτια, έναν ταξιτζή που δεν έβλεπε πίσω από τα γέλια, μια χούφτα λεωφορεία που δεν έφταναν ποτέ στην ώρα τους, δύο ζαχαροπλαστεία, μια ξακουστή πουτίγκα και ένα σουβλατζίδικο που πουλούσε καλαμαράκια και μπιφτέκια λαχανικών.

Ως μετρ του δράματος και ενάντια σε κάθε είδους όριο, σκάλωσα. Ποτέ δεν τα πήγα καλά με τους δοσμένους τίτλους, μοιάζουν με τις εκθέσεις που μας έβαζε η κυρία κάθε Σεπτέμβριο, "Να περιγράψετε πως περάσατε τις διακοπές σας". Δεν ήθελα να περιγράψω τις διακοπές μου, ήθελα να πω απλά: ήταν όμορφα! Αρχική σκέψη της αδυναμίας μου να δημιουργήσω ιστορία με τα ανωτέρω δοσμένα στοιχεία, ήταν το ενδεχόμενο μειωμένο ενδιαφέρον του αναγνώστη και το γλυκανάλατο περιεχόμενο. Έπειτα σκέφτηκα πως ίσως αιτία να είναι τα γελαστά κορίτσια, που δεν μπορεί παρά να είναι πάντα όμορφα και κατ' επέκτασιν, πως ίσως τελικά τα όμορφα είναι ανθρωπίνως αδύνατον να συλληθούν με λέξεις. Ίσως τότε κατάλαβα την ανίκανότητά μας να αντικατοπτρίσουμε αψεγάδιαστη την ομορφιά. Ίσως πάλι τη δική μου μονάχα. Νομίζω ο Ελύτης τα είχε καταφέρει αρκετά καλά.

Δεν ξέρω τελικά αν επληρώθη το ρητό του κατά Ματθαίο Ευαγγέλιον, ούτε τι απέγινε η αρχική πρόθεσή μου να πάρει τροπή σταυρικής θυσίας αυτή η ιστορία. Ξέρω κι είναι αρκετό, πως ένα ρητό που διάβασα παλιά - και αμφέβαλλα σφόδρα για την εγκυρότητά του - για κάποια μεγαλοκυρία που λέγεται Ευτυχία, εκπληρώθηκε έναν Απρίλιο, 2016 χρόνια μετά Χριστόν και ήμουν παρούσα.



[...] «Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της, αυτό είναι ευτυχία.»

May 6, 2016

βλέπε χάσταγκ

δεν είναι το κρίμα που δεν ακούστηκαν μερικά βογκητά, παράταιρα θα ήταν άλλωστε καθόλου του στυλ μου. είναι το γαμώτο του κάτι δικού μου, που νόμισα πως είχα και έχασα. δεν με ενδιέφερε να μείνω για πολύ. δεν χρειαζόμουν εσένα, χρειαζόμουν μόνο τον ώμο σου, να φανταστώ για λίγο πως είναι ο ώμος κάποιου άλλου. δεν θα πήγαινα βαθύτερα, εκεί προς το τικ τακ. νο ίντερεστ ατ ολ. το κρεβάτι σου δε θα μύριζε αργότερα το άρωμά μου, δε θα έβρισκες τρίχες μου στα σεντόνια σου, ούτε το πρωί την λακούβα μου στον καναπέ. θα τα έπαιρνα μαζί μου, γιατί δεν ήθελα να τα αφήσω. δεν είναι το κρίμα, είναι το γαμώτο. για το μήνυμα που ήρθε προχθές στον Α. από κάποια που του έλεγε πως είναι ερωτευμένη μαζί του και στην ερώτησή μου πως νιώθει, χάιδεψε επιδεικτικά τους όρχεις του. είναι το γαμώτο αυτό, καθώς και όλα τα γαμώτο για όσα έχω γράψει εγώ κατά καιρούς, των οποίων οι αναγνώστες τους θα έκαναν το ίδιο. είναι το γαμώτο και ο κόμπος στην κοιλιά μετά από κάθε απογούτευση. μα πιο πολύ είναι που νόμισα ότι τέλειωσα με τις απογοητεύσεις 


May 3, 2016

κυματοθραύστης

[ γεια σου, όπως αντίο] 

αν
μία αλήθεια υπάρχει καθολική
στο ανάμεσα του εγώ από το εσύ
είναι η δεδομένη άφιξη
εκείνου του πρωινού όπου το εγώ
ή το εσύ θα ξυπνήσει ευχόμενο να
ξυπνούσε αλλού από όπου ξύπνησε

σημείωμα στο κομοδίνο
μακρόσυρτος ήχος πόρτας
που κλείνει κρυφά
φαίνοντα αντάξια κι αρκετά προς
αποφυγήν υγρών βλεφαρίδων και
ενοχλητικών ερωτηματικών

αν
μία αλήθεια υπάρχει καθολική
είναι πως αν κάτι σε δένει
με τον άλλον
αυτόν με το κεφαλαίο άλφα
μα κι αυτόν με το μικρό
είναι το απολύτως τίποτα

αν
καμία αλήθεια από τις ανωτέρω
δεν είναι καθολική
είναι η παρακάτω που λέει πως
και την συμπλήρωσες νομίζω εσύ
 το τελευταίο μας αδιάφορο βράδυ
τίποτα δεν είναι κρίμα, κρίμα δεν υπάρχει
εδηλώθη με στόμφο

[ κρίμα, το επιρρηματικό ]

κι ας μοιάζουν όλα
με κορδόνι μπερδεμένο κι άλυτο
κορδόνι από μπετό είναι
που σπάνε πάνω τα κύματα

ο κόμπος σας
τυχαίο γεγονός πως για λίγο
σκάτε από την ίδια πλευρά
άγνωσται οι βουλαί του Αιόλου
κάποτε φυσάει δυνατότερα
κάποιος περνάει απέναντι

τίποτα δεν είναι κρίμα
και καμιά αγάπη ανιδιοτελής
ακατάλυτη κι ακατάσχετη

έλεγα ίσως αυτή
της μητέρας για το παιδί
μα πάλι θα γελάστηκα

η δικιά μου ένα πρωινό
με ονόμασε τέρας