December 16, 2015

αποχή

από οτιδήποτε
δεν χρειάζεται κόπο
για να το κατακτήσεις

από
το εύκολο
το γρήγορο
και το μη αληθινό

φαστ φουντ
σε σιχάθηκα

December 10, 2015

μουράνο

Προχθές έχασα τα σκουλαρίκια που μου είχε φέρει δώρο η αδερφή μου η Στέλλα, από τη Σιένα. Τα σκουλαρίκια αυτά δεν ήταν κάποια απλά σκουλαρίκια, μα σκουλαρίκια με μεγάλη ιστορία κι ως γνωστόν όσο πιο μεγάλη η ιστορία, τόσο πιο δυνατά ακούγεται το κρακ, εκεί κάτω απ' το στήθος. Το ένα το είχα χάσει στο σπίτι του Μάρκους, την τελευταία φορά που τον είδα. Έμεινα με το άλλο, να το κοιτώ, να μου υπενθυμίζει πως κάποια πράγματα έχουν φτιαχτεί για να πηγαίνουν μαζί και χώρια λόγο ύπαρξης δεν έχουν. Ήταν αμέτρητα μεγάλη η θλίψη μου, μα δύο μήνες μετά, έλαβα ένα γράμμα. Ήταν από την Στέλλα κι είχε μέσα ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. Ίδια. Πως, τι, ας μείνει μυστήριο. Μα τώρα πια είχα 3 ίδια σκουλαρίκια και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά.

Προχθές, το Σάββατο, βγήκα έξω και ήπια πολύ. Ήμουν όμορφα ντυμένη και φορούσα τα σκουλαρίκια μου. Το Σάββατο ήπια πολύ, πάρα πολύ. Η επομένη ήταν από τις μέρες που ξυπνάς μεσημέρι με κενά μνήμης και μελανιές αγνώστου προέλευσης. Δεν μου αρέσει να πίνω (κάποτε το αγόρι μου, που τότε δεν το αποκαλούσα αγόρι μου, μα γκόμενό μου είχε πει πως δεν του αρέσω όταν πίνω, ούτε με συμπαθεί, τώρα καταλαβαίνω· ούτε εγώ με συμπαθώ) - αλλά κι αυτή είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία, κάποιας άλλης φοράς. Το Σάββατο αυτό, έχασα τα σκουλαρίκια μου. Και τα δύο. Δεν ήταν αμέτρητη η θλίψη μου, μα αβάσταχτη. Ξέρετε η θλίψη πολλαπλασιάζεται όταν χάνεις κάτι που έχεις χάσει ήδη στο παρελθόν. Είναι ένα να χάνεις κάτι, μα κάτι εντελώς άλλο να κερδίζεις ό,τι έχασες κι ύστερα να σου το παίρνουν πίσω. Τότε το κρακ ακούγεται εκκωφαντικό.

Έμεινα πάλι με ένα σκουλαρίκι. Να το κοιτώ και να αναρωτιέμαι γιατί ακόμα θλίβομαι με μια τέτοιες ιστορίες, αφού δεν είναι άλλες παρά η ζωή. Να το κοιτώ και να καταλήγω πως ίσως ακόμα να θλίβομαι με τέτοιες ιστορίες, γιατί δεν είναι άλλες παρά η ζωή. Απαράλλαχτη η ζωή. Πάντα κάτι θα λείπει, πάντα κάτι θα περισσεύει.

(Σταμάτα τα αστεία σύμπαν, έχουμε βαρεθεί να κλαίμε, από τα γέλια.)