April 5, 2015

7 εικοσιτετράωρα

Δευτέρα

Τη διαδρομή εκείνη, στην κόκκινη γραμμή, δεν θα την ξεχάσει ποτέ κι ας έχει χάσει από καιρό την πίστη της στα πάντα και στα ποτέ. Eberswalder Straße, Senefelderplaz, Rosa-Luxemburg-Platz, Alexanderplatz, Klosterstraße, Märkisches Museum, Spittelmarkt, Hausvogteiplatz, Stadtmitte [...] Πρώτη φορά σταθμοί μετρό, ήταν τόσο χρωματιστοί. Πρώτη φορά άνθρωποι καθημερινοί, τόσο λαμπεροί. 16 μήνες μετά ο ήλιος είχε ξανά το χρώμα εκείνο. Όπως τότε, τότε που ήταν κορίτσι μικρό και δεν χρειαζόταν καθρέφτες, αντανακλάσεις, αγόρια, για να νιώθει ασφαλής. Τα είχε όλα όταν σκαρφάλωνε στην κορυφή και γινόταν κυρίαρχος του κόσμου. Στην κορυφή της μουσμουλιάς στο παλιό σπίτι, Ρήγα Φερραίου 189, αν δεν κάνω λάθος. Δεν έχω ιδέα πως κατάφερνε να μην φοβάται διόλου και ταυτόχρονα να κουβαλάει μαζί της εκείνο το τσίγκινο μπωλάκι από κουάκερ γεμάτο νερό, απαραίτητο για να ξεπλύνει εκείνο το ενοχλητικό στο στόμα της χνούδι. Τελευταία φορά. Τευλευταία φορά που τα πόδια της θα περπατούσαν την αποκρουστική εκείνη διαδρομή. Τα μάτια θα αντίκρυζαν το αδιάφορο κρύο κτίριο με τα άσπρα παράθυρα. Το τέλος - το μοναδικό τέλος της ζωής της που πραγματικά πόθησε - είχε φτάσει.

Παρασκευή

Δεν πρόλαβε να ακολουθήσει τη γνωστή πλέον γι'αυτήν πορεία ευτυχίας - λιγότερη ευτυχίας - ουδετερότητας - άγχους - πανικού, για όλα, για όλα από εκεί και πέρα. Μα πιο πολύ για εκείνο το χαρτόκουτο, (αυτός μονάχα θα μπορούσε να εξηγήσει τι εννοούσε μ'αυτό). Ώρα 11 και 20 πρώτα λεπτά, τηλέφωνο. Σπάνια λάμβανε κανονικά τηλεφωνήματα. Εποχή του ίντερνετ λέει. Τι;! Πότε;! Πως;! Δεν πρόλαβε να καταλάβει. Συνέντευξη. Ναι, για εκείνη τη θέση που μόλις την είδε ζήλεψε λίγο αυτόν που θα ήταν ο τυχερός.

Δευτέρα

Ώρα 12 και 10 πρώτα λεπτά. "We have some great news for you.." Όχι! Δεν είναι δυνατόν. Δεν μπορεί να είναι δυνατόν. Κάτι θα έχει γίνει λάθος. Δεν μπορεί, δε γίνεται. Κι όμως γίνεται. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, δημιούργησε έναν καινούριο ορισμό για την ευτυχία. Να ζηλεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό, αυτό είναι ευτυχία. Και πόση από δαύτη μπορεί να αντέξει κάποιος; Όταν ακόμα και η τελευταία επιθυμία σου πραγματοποιείται; Όταν ο μοναδικός άνθρωπος που θέλεις να είναι εκεί, είναι, να εναποθέσεις λίγο από αυτό το πρωτόγνωρο βάρος. Να σου κάνει λίγες μαλάξεις στο στήθος, όχι για κάποιον άλλον λόγο, αλλά γιατί κάποιες φορές, ασυνήθιστα σπάνιες, μπορείς να ορκιστείς πως η καρδιά σου για λίγο σταματά. Κι οι λέξεις είναι αχρείαστες πια. Μόνα προαπαιτούμενα, δυο ζευγάρια μάτια. Και δυο χέρια, μεγάλα. Να σε σφίξουν. Να πονέσεις. Να θυμηθείς, τότε που αναρωτιόσουν "Πως είναι να πονάς από ευτυχία;" Ε, "έτσι."


[ αδιάφορο σημείωμα: Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όσους την βοήθησαν, να φτάσει όπου έφτασε. Σε όλους όσους με την παρουσία τους ή και την απουσία τους, της έδωσαν ώθηση να κάνει ό,τι χρειάζεται να κάνει κανείς σ'αυτή τη ζωή. Να συνεχίζει, ακόμα και μ' αμήχανο βήμα. ]

1 comment:

  1. "Πως είναι να πονάς από ευτυχία;"

    Πάντα τέτοια 24ωρα σου εύχομαι! :)

    ReplyDelete