December 16, 2015

αποχή

από οτιδήποτε
δεν χρειάζεται κόπο
για να το κατακτήσεις

από
το εύκολο
το γρήγορο
και το μη αληθινό

φαστ φουντ
σε σιχάθηκα

December 10, 2015

μουράνο

Προχθές έχασα τα σκουλαρίκια που μου είχε φέρει δώρο η αδερφή μου η Στέλλα, από τη Σιένα. Τα σκουλαρίκια αυτά δεν ήταν κάποια απλά σκουλαρίκια, μα σκουλαρίκια με μεγάλη ιστορία κι ως γνωστόν όσο πιο μεγάλη η ιστορία, τόσο πιο δυνατά ακούγεται το κρακ, εκεί κάτω απ' το στήθος. Το ένα το είχα χάσει στο σπίτι του Μάρκους, την τελευταία φορά που τον είδα. Έμεινα με το άλλο, να το κοιτώ, να μου υπενθυμίζει πως κάποια πράγματα έχουν φτιαχτεί για να πηγαίνουν μαζί και χώρια λόγο ύπαρξης δεν έχουν. Ήταν αμέτρητα μεγάλη η θλίψη μου, μα δύο μήνες μετά, έλαβα ένα γράμμα. Ήταν από την Στέλλα κι είχε μέσα ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. Ίδια. Πως, τι, ας μείνει μυστήριο. Μα τώρα πια είχα 3 ίδια σκουλαρίκια και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά.

Προχθές, το Σάββατο, βγήκα έξω και ήπια πολύ. Ήμουν όμορφα ντυμένη και φορούσα τα σκουλαρίκια μου. Το Σάββατο ήπια πολύ, πάρα πολύ. Η επομένη ήταν από τις μέρες που ξυπνάς μεσημέρι με κενά μνήμης και μελανιές αγνώστου προέλευσης. Δεν μου αρέσει να πίνω (κάποτε το αγόρι μου, που τότε δεν το αποκαλούσα αγόρι μου, μα γκόμενό μου είχε πει πως δεν του αρέσω όταν πίνω, ούτε με συμπαθεί, τώρα καταλαβαίνω· ούτε εγώ με συμπαθώ) - αλλά κι αυτή είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία, κάποιας άλλης φοράς. Το Σάββατο αυτό, έχασα τα σκουλαρίκια μου. Και τα δύο. Δεν ήταν αμέτρητη η θλίψη μου, μα αβάσταχτη. Ξέρετε η θλίψη πολλαπλασιάζεται όταν χάνεις κάτι που έχεις χάσει ήδη στο παρελθόν. Είναι ένα να χάνεις κάτι, μα κάτι εντελώς άλλο να κερδίζεις ό,τι έχασες κι ύστερα να σου το παίρνουν πίσω. Τότε το κρακ ακούγεται εκκωφαντικό.

Έμεινα πάλι με ένα σκουλαρίκι. Να το κοιτώ και να αναρωτιέμαι γιατί ακόμα θλίβομαι με μια τέτοιες ιστορίες, αφού δεν είναι άλλες παρά η ζωή. Να το κοιτώ και να καταλήγω πως ίσως ακόμα να θλίβομαι με τέτοιες ιστορίες, γιατί δεν είναι άλλες παρά η ζωή. Απαράλλαχτη η ζωή. Πάντα κάτι θα λείπει, πάντα κάτι θα περισσεύει.

(Σταμάτα τα αστεία σύμπαν, έχουμε βαρεθεί να κλαίμε, από τα γέλια.)


October 25, 2015

ώχρα

όλα παράξενα γρήγορα συνέβησαν
πια ζωή δεν έχει - όχι ότι πίστεψε πως είχε ποτέ
τα φύλλα πάλι κίτρινα κι ο αγέρας διόλου φιλικός
τρίτος Οκτώβριος λέει, μακρυά από εκεί που θα 'θελα να είμαι
και πάραυτά αναρωτιέται που είναι εν τέλει αυτό το θάθελαναειμαι

οι λέξεις από καιρό δυσκολεύονται να έχουν ήχο
πόσο μάλλον μορφή - να ακουμπήσουν μάτια άλλων, τρέμουν
πόσο λίγη είμαι, πόσο λίγη είμαι, πόσο λίγη είμαι
δύο χρόνια, δύο ολόκληρα χρόνια
άλλος θα τα ονόμαζε επιτυχία, αυτή χαμένος χρόνος
κυνήγι θησαυρού ανύπαρκτου
η αλήθεια, με τις γωνίες και τις οπτικές της

το αλκοόλ το έκοψε
βρήκε κάτι καλύτερο, κάτι που της ταιριάζει πιο καλά λέει
σε ένα μισάωρο δρα, ξεχνάει και θυμάται ταυτόχρονα
σαν αναισθησία είναι και το πρωί δεν έχεις πονοκέφαλο λέει
ούτε να ξεράσεις θέλεις, ούτε το στομάχι ανακατεύεται
την πρώτη φορά ένιωσε ευφορία
μετά από αυτήν, απλά κοιτάει επίμονα τους άλλους στα μάτια
και μιλάει πολύ, μιλάει πολύ, μιλάει πολύ
κι είναι χειρότερο από το να γδύνονταν μπροστά τους

ύστερα κοίταξε ξανά αυτό το χρώμα
ώχρα, κιτρινοβυσσινί, διαφορετικό από αυτό το ελληνικό
ύστερα άκουσε τον συμπαθή αυτό ήχο του κλαβιέ
ύστερα σκέφτηκε, πως ίσως τελικά οι λέξεις είναι ακόμα εκεί
ίσως απλά να τους στέρησε το χρόνο που τους αξίζει
ίσως οι λέξεις δεν την άφησαν, μα αυτή άφησε εκείνες
ίσως το μέρος που ήθελε να είναι, να είναι αυτό που είναι
ίσως η ζωή δεν την πήγε, μα αυτή πήγε τη ζωή

ίσως η μόνη δύσκολη παραδοχή είναι πως
εσύ η ρουλέτα, εσύ ο κρουπιέρης, εσύ ο πονταδόρος
όμως· μαύρο ή κόκκινο;

September 16, 2015

φάσεις με λίγο από

Ό,τι ορίζει κάτι, είναι πάντα κάτι άλλο.

Τα καλοκαίρια μας ορίζονται από τους χειμώνες μας, οι αγάπες μας από άλλες αγάπες μας, το μέγεθος της σημαντικότητας κάποιου, από το πόσο εύκολα μπορεί να ξεχαστεί. Κι αν μου έμαθε κάτι αυτός ο Αύγουστος, όπως κάθε περασμένος, είναι πως μπορεί να καταφέρεις να βρεις κάτι, να βγάλει ό,τι υπάρχει στο μυαλό σου, μα ποτέ δεν θα καταφέρεις να βρεις κάτι να βγάλει ό,τι υπάρχει στην καρδιά σου. Φέτος τον Αύγουστο, ξάφνου, φούσκωσαν τα στήθια μου από περηφάνεια, όπως τα μικράκια στο νηπιαγωγείο όταν λένε ποίημα, ή όταν τινάζουν το χέρι μια μέρα και λένε "μπαμπά, μεγάλωσα!" Φέτος κατάφερα επιτέλους να γίνω ξανά χαζούλα όπως ήμουν μικρή. Τόσο χαζούλα, τόσο μικρούλα και τόσο ευτυχισμένη, σαν ασθενής που του απομένουν μέρες ζωής μα πρόλαβε όσα είχε στη λίστα, ή σαν φυλακισμένος που αντικρύζει ξανά τον ήλιο δίχως σίδερα.

Έρχεται μια φορά στο μπλε φεγγάρι, αυτή η σπάνια μέρα που μαθαίνεις να εκτιμάς το καρπούζι, την ντομάτα, τις ελιές και τη θάλασσα. Δεν έχεις πια ανάγκη να γίνεις κάτι από τη μάζα, με όποιο τίμημα, για να αποδείξεις ότι μπορείς - φυσικά μπορείς. Δεν προσπαθείς να φύγεις - γιατί έχεις φύγει εδώ και καιρό, ούτε να ξεφύγεις - γιατί ξέφυγες, μα μαθαίνεις να (περι)μένεις. Να περιμένεις, τα σταφύλια να γίνουν κρασί, ο μούστος να πήξει, τον ουρανό να γίνει τόσο ροζ, ώστε να δακρύσεις για την τόση ομορφιά που υπάρχει στον κόσμο, μα περισσότερο που μπορείς να τη δεις. Να περιμένεις λίγο ακόμη, κι άλλο λίγο, να βρεις εκείνο το κοχύλι που τόσο καιρό έψαχνες. Να περιμένεις γι'αυτό, που θα σε κάνει να βρεις ξανά όλες τις λέξεις που έχασες, αυτό που θα ενώσει όλες τις σκόρπιες τελείες σου, που θα κάνει την καρδιά σου να χτυπάει σαν κροτίδες, τόσο δυνατά, έτοιμη να πεταχτεί έξω να αρχίσει χορό ατελειώτο.

Πάρε λοιπόν τα λεπτά μου και τις ώρες μου και την δεξιά και την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου μου και την πίσω και την μπρος. Γιατί ο Αύγουστος μου είπε να περιμένω, κι ένας Αύγουστος, ξέρεις ποτέ δεν κάνει λάθος. Μια μέρα θα 'ρθεις και τότε θα ξετυλίξω όλο το φως που φύλαγα για σένα, θα σου αποκαλύψω κομματάκι - κομματάκι τον κόσμο μου κι εσύ κομματάκι - κομματάκι θα τον ερωτευτείς. Ως τότε μπορείς να βλέπεις κάθε πρωί τη μικρογραφία του δικού μας Παρισιού, κι εκείνες τις μπλε καρέκλες που σίγουρα κοιτάνε κάπου στο Αιγαίο, ίσως κι εκείνο το καλάθι φρούτα που κρύβεται από πίσω. Ξέρω υπάρχει λόγος που βρίσκονται εκεί που βρίσκονται, κι αν πάλι δεν ξέρω τίποτα, σου είπα χαζούλα είμαι και μικρούλα. Ούτε να μάθω θέλω, ούτε να μεγαλώσω. Μόνο να περιμένω, για εκείνη τη μια μέρα που θα δω τον ουρανό να αλλάζει τόσα χρώματα όσα κανένας από όσους μεγάλωσαν δεν μπορεί να φανταστεί. Εκλεκτοί όσοι επέλεξαν να μην μάθουν, γιατί ήδη ξέρουν. Εκλεκτοί όσοι περιμένουν, μόνο γι'αυτούς γεννιούνται ιστορίες που αξίζουν να γράφονται.


Πάρε όσο χρόνο θες αγάπη μου,
θα είμαι εδώ, να μαζεύω να μαζεύω φθινόπωρα για σένα



June 23, 2015

και μετά τι;

θα γυρίσουμε σπίτι σου, θα καθήσουμε στη βεράντα σου, θα μου πεις πόσο σου αρέσει να είσαι θείος κι ότι ίσως θες κι εσύ δικά σου παιδιά. και παρεπιπτόντως ότι έχω τα πιο όμορφα χείλη του κόσμου.

θα μιλήσουμε για εμένα, για εσένα, τον καιρό. θα κοιτάξω τα μάτια σου. θα κοιτάξεις κι εσύ τα δικά μου. ξαφνικά θα τιναχτείς. θα θυμηθείς πως κάτι τέτοιο πάει ενάντια στους κανόνες σου. θα βάλεις τα πράγματα πίσω στη θέση τους. και μένα στην απόσταση που μου πρέπει.

θα με πάρεις στα χέρια σου, θα με γυρίσεις από την άλλη. η πλάτη μου θα ακουμπήσει το στέρνο σου. οι γοφοί μου, τους γλουτούς σου. θα με σφίξεις δυνατά. löffeln λέγεται, θα μου πεις. αγαπώ το löffeln, θα σου πωθα γυρίσω να φιλήσω τα μάτια σου. το ένα σου μάγουλο. μετά το άλλο. τη γραμμή που σχηματίζουν τα χείλη σου. τα χείλη σου. θα αναρωτηθώ ξανά πως μπορεί ένα ανθρώπινο ον να αγγίζει την τελειότητα. θα σκεφτώ έρωτας είναι, και θα ελπίσω να μου περάσει.

το επόμενο βράδυ θα γίνει το ίδιο. κι ύστερα το ίδιο ξανά. ξανά. και ξανά.

ένα απόγευμα, η βεράντα σου θα μοιάζει άβολη. το κρεβάτι σου δεν θα χωράει και τους δυο μας. ένα βράδυ δεν θα αρκεί η ήδη απόσταση, μα θα χρειάζεται κι άλλη. κάποια μέρα τα αστεία μου, δεν σου φαίνονται πια αστεία. θα έχεις όση δουλειά ακριβώς είχες και τις προηγούμενες, μα θα είναι περισσότερη. ο ήχος των μηνυμάτων μου θα είναι εκνευριστικός. και δύο μπλε τικ θα μείνουν να αιωρούνται.

έτσι, ώστε να επιβεβαιωθεί η μόνη αρχή και καθολική αλήθεια. πως οποιαδήποτε αρχή την περιμένει ένα τέλος. πως υπάρχουν μόνο κανόνες και όχι εξαιρέσεις. έτσι ώστε να επιβεβαιωθεί, πως αν κάτι θα συνεχίζει να κινείται αέναα, είναι μόνο οι Κυριακές και η πικρία τους. τα οχτάωρα και οι Δευτέρες. τα πλατιά ποτάμια στη Γερμανία και οι χειμώνες της. το γκρίζο που καλύπτει την ψυχή μου κάθε φορά που [..]

June 10, 2015

μεσοτοιχίες

υπάρχουν πολλοί σαν εσένα
1,90 και βάλε
ξανθά μαλλιά
συμμετρική μύτη
γαλάζια μάτια με πράσινες κηλίδες
άψογο χαμόγελο
μιλάνε όλοι τη γλώσσα σου
κι έχουν την προφορά σου
βλέμμα κάπως λάγνο
με υπονοούμενα μα κι ερωτηματικά
υπάρχουν πολλοί σαν εσένα
κάνουν τις κινήσεις σου
κι έχουν το βάδισμά σου
χωρίστρα στο πλάι
και λίγες σκόρπιες κόκκινες τρίχες στα γένια
ώρες ατελείωτες δουλειάς
και αμφίβολλη προσωπική ζωή
οικογενειακές/παιδικές ιστορίες
τους πληγώνουν κι αποφεύγονται
υπάρχουν πολλοί σαν εσένα
αγγίζουν το ίδιο
μυρίζουν το ίδιο
φιλάνε το ίδιο
υπάρχουν πολλοί σαν εσένα·

μα κανένας δεν είναι εσύ


April 19, 2015

απόπειρα #1

ψάχνω λέξεις
να μην θυμίζουν
θλίψη
πίσω
μπροστά
πρέπει
θέλω

απαλλαγμένες
ελαφρυές
λέξεις που ζούνε
που επιπλέουν
χωρίς προστατευτικά χέρια
χωρίς βοηθητικές ρόδες

βρίσκω λέξεις
να στροβιλίζονται
γύρω από άξονες
όπως προσωπικές αντωνυμίες
λίστες και
κουτάκια
κενά

λέξεις που θυμίζουν
γρατσουνιές
ταχυπαλμίες
τέλη που έμειναν στη μέση
αρχές που δεν πρόλαβαν να γίνουν
γέλια πλημμυρισμένα έρωτα
αγάπη
έλλειψη

αδυνατώ να βρω λέξεις
να μιλούν για ομορφιά
κι ας ομορφιά υπάρχει
ίσως μονάχα
για να αποδεικνύει
την ανικανότητά μας
να την αγγίξουμε

αδυνατώ να βρω λέξεις
για εμένα
χωρίς εσένα
γι'αυτό προτιμώ να σιωπώ

April 5, 2015

7 εικοσιτετράωρα

Δευτέρα

Τη διαδρομή εκείνη, στην κόκκινη γραμμή, δεν θα την ξεχάσει ποτέ κι ας έχει χάσει από καιρό την πίστη της στα πάντα και στα ποτέ. Eberswalder Straße, Senefelderplaz, Rosa-Luxemburg-Platz, Alexanderplatz, Klosterstraße, Märkisches Museum, Spittelmarkt, Hausvogteiplatz, Stadtmitte [...] Πρώτη φορά σταθμοί μετρό, ήταν τόσο χρωματιστοί. Πρώτη φορά άνθρωποι καθημερινοί, τόσο λαμπεροί. 16 μήνες μετά ο ήλιος είχε ξανά το χρώμα εκείνο. Όπως τότε, τότε που ήταν κορίτσι μικρό και δεν χρειαζόταν καθρέφτες, αντανακλάσεις, αγόρια, για να νιώθει ασφαλής. Τα είχε όλα όταν σκαρφάλωνε στην κορυφή και γινόταν κυρίαρχος του κόσμου. Στην κορυφή της μουσμουλιάς στο παλιό σπίτι, Ρήγα Φερραίου 189, αν δεν κάνω λάθος. Δεν έχω ιδέα πως κατάφερνε να μην φοβάται διόλου και ταυτόχρονα να κουβαλάει μαζί της εκείνο το τσίγκινο μπωλάκι από κουάκερ γεμάτο νερό, απαραίτητο για να ξεπλύνει εκείνο το ενοχλητικό στο στόμα της χνούδι. Τελευταία φορά. Τευλευταία φορά που τα πόδια της θα περπατούσαν την αποκρουστική εκείνη διαδρομή. Τα μάτια θα αντίκρυζαν το αδιάφορο κρύο κτίριο με τα άσπρα παράθυρα. Το τέλος - το μοναδικό τέλος της ζωής της που πραγματικά πόθησε - είχε φτάσει.

Παρασκευή

Δεν πρόλαβε να ακολουθήσει τη γνωστή πλέον γι'αυτήν πορεία ευτυχίας - λιγότερη ευτυχίας - ουδετερότητας - άγχους - πανικού, για όλα, για όλα από εκεί και πέρα. Μα πιο πολύ για εκείνο το χαρτόκουτο, (αυτός μονάχα θα μπορούσε να εξηγήσει τι εννοούσε μ'αυτό). Ώρα 11 και 20 πρώτα λεπτά, τηλέφωνο. Σπάνια λάμβανε κανονικά τηλεφωνήματα. Εποχή του ίντερνετ λέει. Τι;! Πότε;! Πως;! Δεν πρόλαβε να καταλάβει. Συνέντευξη. Ναι, για εκείνη τη θέση που μόλις την είδε ζήλεψε λίγο αυτόν που θα ήταν ο τυχερός.

Δευτέρα

Ώρα 12 και 10 πρώτα λεπτά. "We have some great news for you.." Όχι! Δεν είναι δυνατόν. Δεν μπορεί να είναι δυνατόν. Κάτι θα έχει γίνει λάθος. Δεν μπορεί, δε γίνεται. Κι όμως γίνεται. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, δημιούργησε έναν καινούριο ορισμό για την ευτυχία. Να ζηλεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό, αυτό είναι ευτυχία. Και πόση από δαύτη μπορεί να αντέξει κάποιος; Όταν ακόμα και η τελευταία επιθυμία σου πραγματοποιείται; Όταν ο μοναδικός άνθρωπος που θέλεις να είναι εκεί, είναι, να εναποθέσεις λίγο από αυτό το πρωτόγνωρο βάρος. Να σου κάνει λίγες μαλάξεις στο στήθος, όχι για κάποιον άλλον λόγο, αλλά γιατί κάποιες φορές, ασυνήθιστα σπάνιες, μπορείς να ορκιστείς πως η καρδιά σου για λίγο σταματά. Κι οι λέξεις είναι αχρείαστες πια. Μόνα προαπαιτούμενα, δυο ζευγάρια μάτια. Και δυο χέρια, μεγάλα. Να σε σφίξουν. Να πονέσεις. Να θυμηθείς, τότε που αναρωτιόσουν "Πως είναι να πονάς από ευτυχία;" Ε, "έτσι."


[ αδιάφορο σημείωμα: Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όσους την βοήθησαν, να φτάσει όπου έφτασε. Σε όλους όσους με την παρουσία τους ή και την απουσία τους, της έδωσαν ώθηση να κάνει ό,τι χρειάζεται να κάνει κανείς σ'αυτή τη ζωή. Να συνεχίζει, ακόμα και μ' αμήχανο βήμα. ]

March 1, 2015

ένα τικ τακ με ανθρακικό, παρακαλώ

Οι περισσότερες μέρες του χρόνου δεν έχουν τίποτα το αξιομνημόνευτό. Δεν θα τις θυμάσαι κάποτε όσο κι αν προσπαθείς. Ποια ήταν η διάθεσή σου όταν ξύπνησες, ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη, ποιο κασκόλ φόρεσες, τι έκανες μετά τη δουλειά, οποιαδήποτε λεπτομέρειά τους θα είναι αδύνατο την επαναφέρεις. Οι περισσότερες μέρες του χρόνου περνούν αδιάφορα, σα να πρόκειται να ξαναέρθουν. Θα μου πεις θα ξαναέρθουν, αύριο θα έρθει μια μέρα ακριβώς όπως η προηγούμενη και μεθαύριο ακριβώς όπως η χθεσινή. Αυτή φυσικά, είναι μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη, αλλά αυτό είναι ιστορία για κάποια άλλη φορά. Οι περισσότερες μέρες του χρόνου, δεν έχουν τίποτα το αξιομνημόνευτο. Ελάχιστα από όσα έζησες στα όσα χρόνια ζωής μετράς πάνω στη γη, σημαίνουν και θα σημαίνουν κάτι. Κάτι ώστε να μπορέσεις το ανακαλέσεις εσύ ή κάποιος άλλος, κάποτε. Ακόμα και τότε όμως, τις περισσότερες φορές, οι συμπρωταγωνιστές στις αναμνήσεις λείπουν κι αυτό δεν βοηθά να είναι ακριβής η όποια ανακάλεση, μα ούτε κι ευχάριστη. Κάποια μέρα θα κοιτάξεις πίσω και δεν θα βλέπεις τίποτα. Ούτε όσα κάποτε ένιωσες, ούτε όσα κάποτε έχασες, ούτε ίσως αυτά που κέρδισες. Αυτό δημιουργεί μια καλή βάση για να θεωρήσεις ως δεδομένο ότι μικρή σημασία έχουν οποιαδήποτε συναισθήματα έχεις τώρα, όμορφα ή άσχημα - είναι περαστικά.

Η ζωή είναι μικρή και ύστερα πεθαίνουμε.

Αν μου ζητούσαν να δώσω έναν ορισμό γι'αυτό το τικ τακ που κάνουν οι καρδιές μας πάνω στη γη, αυτό θα έλεγα. Και σκέφτομαι πως το μόνο, ίσως επίτευγμα αυτού του τικ τακ, να είναι εντέλει να κοιτάξεις - αν προλάβεις - κάποτε πίσω και κάτι να δεις, κάτι να θυμάσαι. Κάποια λεπτομέρεια που από αδιάφορες, έκαναν τις μέρες σου αξιομνημόνευτες. Την κάθε μία από αυτές, ξεχωριστά. «Δεύτερη ζωή δεν έχει». Ο Ελύτης δεν χρειάστηκε 3 σελίδες, ούτε παράγραφο, ούτε μια γραμμή, 3 λέξεις του έφτασαν να κλείσει όλο το νόημα, γι'αυτό άλλωστε υπάρχουν οι ποιητές - για να κάνουν όσα εμείς δεν μπορούμε. Και ύστερα συνεχίζω να σκέφτομαι, πηγή του λάθους και κάθε ξεχωριστής αποτυχίας, είναι η μη αγάπη και αφιοσίωση σε αυτό το οτιδήποτε προσπαθείς. Και μοναδικός τρόπος λοιπόν να κάνεις κάτι να γίνει αξιομνημόνευτο είναι να (εν)δώσεις. Μόνος τρόπος να δημιουργήσεις ομορφιά, είναι να πρώτα να την αγαπήσεις. Μόνος τρόπος για Zωή με ζήτα κεφαλαίο, είναι να αγαπήσεις την ίδια τη ζωή. Να αγαπήσεις τις ατέλειες της και τις γκρίζες μέρες, τη μοναξιά και τις βόλτες χωρίς παρέα. Να αγαπήσεις τα βλέφαρά σου που τρεμοπαίζουν κάθε πρωί, τις αχτίδες του ήλιου, τον ουρανό. Να αγαπήσεις τη δουλειά σου, τη δημιουργία, το χρώμα του απογεύματος, της θάλασσας όταν νυχτώνει, της Άνοιξης μέσα σου. Να αγαπήσεις την αντανάκλασή σου, όταν χαμογελάς. Να αγαπήσεις τις κίτρινες τουλίπες και τα πρωινά της Κυριακής. Τον Beirut και τους Mumford & The Sons. Να αγαπήσεις το αίμα σου και τις ουλές σου, τον ιδρώτα σου και τις μικρές σου δόξες. Να αγαπήσεις τα ακροδάχτυλά σου, το χρώμα του δέρματός σου, και το χνούδι που το καλύπτει.

Κι ύστερα.. Να αγαπήσεις κάθε της σπιθαμή και κάθε του λάθος. Να αγαπήσεις τα δάκρυά της και τις ανεπάρκειές του. Την επιμονή της και την αδιαφορία του. Να αγαπήσεις την ανάσα της, να αγαπήσεις το στέρνο του. Να αγαπήσεις όσους δεν σου δίνουν, υπενθυμίζοντάς σου πως τίποτα το ξεχωριστό ή το ιδιαίτερο είσαι. Παρά ένας μονάχα μέσα στους πολλούς, κι αν κάτι μπορεί να σε ξεχωρίσει είναι αυτή η μικρή δόση λάμψης. Της ευγνμωμοσύνης στις μέρες που ο ήλιος είναι πιο κίτρινος από τις υπόλοιπες, στα στενά της παλιάς Αθήνας, στα κέικ βανίλιας, στην Άνοιξη που πάντα έρχεται και ποτέ δεν σε απογοητεύει. Στο δέος που σου προκαλεί το ροζ του ουρανού την ώρα που δύει ο ήλιος και την αδυναμία σου να βρεις λέξεις να το περιγράψεις, στο ποτήρι με τα κρινάκια που βρίσκεις καμιά φορά πάνω στο γραφείο σου, στις φορές που η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε προσδοκία. Σε όλα όσα καταφέρνουν να κάνουν τους δακρυϊκούς σου αδένες να δημιουργήσουν αυτές τις αμήχανες υδάτινες στοιβάδες - κι εσένα τυχερό που ακόμα νιώθεις. Τη ζωή το λοιπόν, να την προσέχεις. Μην την σκορπάς. Μην τη σπαταλάς. Και μην την χαραμίζεις.

Τη ζωή να την αγαπάς. 
Κι η ζωή θα σ'αγαπήσει.

February 10, 2015

ανάμεσα και έξω

Το αγόρι μου είναι μοντέλο. Όχι, όχι μοντέλο όπως λέμε ωραίος γκόμενος. Το αγόρι μου είναι μοντέλο, κανονικό μοντέλο. Το google search βγάζει περίπου 96.600 αποτελέσματα σε περίπου 0,55 δευτερόλεπτα. Εξώφυλλα σε περιοδικά, διαφημιστικά σποτ, φωτογραφίες με ρούχα, χωρίς, με θάλασσες, βουνά, χιόνια, ήλιους, πρώην. Το αγόρι μου είναι κουλ. Τόσο κουλ που δικαιώνει σχεδόν σε κάθε χέρι ένα χαστούκι. Ξέρει 5 γλώσσες και κάνει 3 διαφορετικές δουλειές. Γιατί φυσικά εκτός από σώμα σαν να βγήκε από καλούπι, πρόσωπο με περισσότερες γωνίες από πολύγωνο, έχει και μυαλό. Το αγόρι μου ταξιδεύει συνέχεια. Σε ένα μήνα μπορεί να βρεθεί σε 4 διαφορετικές χώρες, 5-6, δεν ξέρω πόσες. Προσωπικά δεν ήξερα ότι υπάρχουν τόσα μέρη πάνω στη γη. Τον προηγούμενο μήνα ήταν στην Ολλανδία, μετά στο Συλτ, ένα από τα νησιά της βόρειας Φρισίας που ανήκει στο κρατίδιο Σλέβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας. Ύστερα βρέθηκε στη Μάλαγα κι έπειτα στη Βαρκελώνη. Το αγόρι μου το μοιράζομαι, όπως αυτός μοιράζεται το κορμί του. Το μοιράζομαι με άλλα μάτια, με φλας, επαγγελματικά δείπνα, κοπέλες με μακρυά πόδια, κόσμο που μιλάει χωρίς να λέει τίποτα. Ο ανταγωνισμός μεγάλος. Δε νικάω, ούτε χάνω. Ακόμα.

Το αγόρι μου είναι 3 κεφάλια πιο ψηλό από το παλιό μου αγόρι. Το παλιό μου αγόρι δεν με αγαπούσε. Είμαι πλέον σίγουρη πως δεν με αγαπούσε. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως η αγάπη είναι κάτι που τελειώνει. Ούτε το τωρινό μου αγόρι με αγαπάει. Αυτή τη φορά τουλάχιστον το γνωρίζω, πριν φτάσει το όποιο τέλος. Παρόλαυτα με βρίσκει πολύ όμορφη. Βρίσκει το χιούμορ μου γουστόζικο, τις απόψεις μου ιντριγκαδόρικες, τον εγκέφαλό μου ελκυστικό, τον κώλο μου ιδανικό, καθώς λέει. Το παλιό μου αγόρι δεν με έβρισκε όμορφη. Ή μάλλον φυσικά και με έβρισκε όμορφη -καλώς ή κακώς η ομορφιά είναι κάτι σχετικά αντικειμενικό- αλλά πάντοτε κάτι τον εμπόδιζε να μου το πει. Υποστήριζε πως το ήξερα, κι αφού το ήξερα ποιός ο λόγος να μου το πει; Σωστά. Το παλιό μου αγόρι δεν με συμπαθούσε. Δεν συμπαθούσε το μυαλό μου, τις απόψεις μου, τα αστεία μου. Πολλές φορές αναρωτιόμουν τι συμπαθούσε σε μένα. Πολλές φορές, ακόμα.

Το παλιό μου αγόρι εγώ το συμπαθούσα πολύ. Ας μη χρειαζόταν να κάνω μύτες για να το φιλήσω, ας τα δάχτυλά μου βούλιαζαν στην κοιλιά του, ας ήταν γεμάτο ανασφάλειες και είχε μηδαμινούς στόχους ζωής. Ας ήταν το ακριβώς αντίθετο του κουλ και το βήμα του ήταν πάντα αμήχανο. Εγώ το συμπαθούσα. Με αυτό το βήμα άλλωστε συνεχίζει να κάνει καμιά φορά βόλτες στο μυαλό μου. Ίσως να είναι ψέμα αν πω ότι μου λείπει. Μα ψέμα κι ότι δεν. Αυτό το κάτι σαν αγάπη, που είχαμε όμως. Αυτό το in between love που τραγουδά ο Tom Waits. Αυτό το ανάμεσα κι ας έμενα πάντα απέξω. Αυτό λείπει λίγο. Λίγο. Τόσο όσο κρατάνε τα κουρασμένα μεσημέρια, όσο κρατάει μια αναλαμπή ηλίου τους χειμώνες στο Βερολίνο, όσο κρατάνε τα τραγούδια που μιλάνε για όσα δεν υπάρχουν πια, όσο τρέχεις να γλιτώσεις από μια μπόρα, όσο κρατάει ένα κοίταγμα έξω από το παράθυρο, όσο σου παίρνει να προφέρεις ένα καινούριο όνομα, που έχει μέσα ένα παλιό. Τόσο, όσο. 
(Παλιό μου αγόρι ακούς; Πέρασε καιρός, μα ακόμα θυμάμαι πως σε λένε.)

January 12, 2015

(ξένες) γλώσσες

έχω ξεχάσει πως πιάνουν το μολύβι
πως σχηματίζονται τα γράμματα
και πως αρθρώνονται οι λέξεις
τί χρειάζεται μια πρόταση για να συνταχθεί;
μπερδεύω τελείες, παρενθέσεις, ερωτηματικά
η γλώσσα μου δεν ξέρει που να πατήσει

μόνη μου έγνοια πλέον να μάθω τη δική σου
τόσο επιφανείς προσδοκίες είχα από μικρή
μα δεν είναι εύκολο ξέρεις, μαθήματα πρωί - βράδυ
χωρίς συγκεκριμένο ωράριο, χωρίς διάλειμμα
ιδιαίτερα, με όποιον μου φανεί γλωσσολόγος

οι κόσμοι μας εκ διαμέτρου αντίθετοι
εσύ ποτέ δεν θα πλησιάσεις τον δικό μου, στο ελάχιστο
μπορεί να οφείλεται στην εκπληκτική 
δυσκολία του ελληνικού αλφαβήτου
μπορεί και να μ'αρέσει να εθελοτυφλώ

η γλώσσα που δημιουργούμε εμείς για εμάς
μοιάζει για λίγο να 'ναι αρκετή
μα τόσο όσο διαρκεί ένα γέλιο ή ένα βράδυ
τις ώρες που δεν βρίσκεις λέξεις, μου γυρνάς την πλάτη
τα δάχτυλά μου κάνουν ταξίδια στις κουκίδες της
είναι τόσο άψογη κι αυτές τόσο λίγες
τα πρωινά με βρίσκουν να μετράω
λακούβες πάνω στο στέρνο σου
πως είναι δυνατόν ένα ανθρώπινο κορμί
να είναι τόσο αριστουργηματικό;

καμιά φορά νιώθω να επιπλέω στην επιφάνεια
να είμαι ερωτευμένη πιο πολύ με τις λακούβες σου
παρά με σένα, περισσότερο
με το πρόσωπό σου, τους μύες σου, τους γοφούς σου
κι ας ξέρω πως δεν είσαι ερωτευμένος παρά μονάχα
με τον τρόπο που σε κάνω να ανατριχιάζεις από ηδονή
να σου πω, δεν με πειράζει
και ούτε με νοιάζει τόσο να μάθω τελικά τη γλώσσα σου
φτάνει μονάχα να μ'αφήνεις να σ' αγγίζω με τη δική μου