November 20, 2014

πολλών το τέλος

στον ελεύθερό μου χρόνο
αλλάζω όνομα στο μπλογκ

δεν έχει άλλες θολές ιστορίες
μας τελείωσαν

όπως τελείωσε το εγώ το εσύ
και η άσκοπη ονοματολογία ενός τίποτα
που εκ παραδρομής είχε το όνομα του κάτι

November 8, 2014

εις υγείαν

Στην κουζίνα όλο κάτι μαγειρεύουν. Μυρίζει πάντα κάρι κι άλλα διάφορα μπαχαρικά που δεν μπορώ να διακρίνω. 
Στην κουζίνα όλο κάτι μαγειρεύουν. Ακούω φωνές, γέλια, κινεζικά, ινδικά, γερμανικά. 
Στην κουζίνα όλο κάτι μαγειρεύουν. Εγώ συνήθως τρώω πράσινα. Δεν θέλουν μαγείρεμα αυτά. Και κάτι παξιμάδια λαδιού που μου έδωσε η μητέρα φεύγοντας. Τις προάλλες προσπάθησα να ψήσω λίγα αμύγδαλα, βλέπεις δεν ήμουν ποτέ της υγιεινής διατροφής. Έχω υποφέρει αρκετά για να στερήσω από τον εαυτό μου την απόλαυση που θα μου έδινε το απαγορευμένο. Πολύ αλάτι και πολλή ζάχαρη, αλλιώς προτιμούσα πάντα το τίποτα.
Στην κουζίνα όλο κάτι μαγειρεούν. Ακούω πιάτα, πηρούνια, ο φούρνος ανάβει. Τις προάλλες ήταν στους 200 βαθμούς, είδα μία πίτσα μέσα, με το χάρτινο κουτί απέξω και το διάφανο πλαστικό. Κάποιος δεν ήξερε πως μαγειρεύται η πίτσα, μα μαγείρευε.
Στην αυλή όλο κάτι μαγειρεύουν. Ακούω μουσική από ηχεία, φωνές παιδικές και μια μπάλα συνέχεια να σκάει.
Στο κτίριο 1 όλο κάτι μαγειρεύουν. Ή στην αίθουσα του πινγκ πονγκ. Ή στο Biergarten. Ή στο Tiergarten. Ή στην Rosenthaler Platz. Ή στην Warschauer Straße. Ή σ'εκείνο το διαμέρισμα με το πορτοκαλί φως. Ή στο Παρίσι. Ή στη Νέα Υόρκη. Ή στα σπίτια με τους μεγάλους πολυελαίους. Ή στην Αθήνα. Ή στην επαρχία. Ή εκεί που οι άνθρωποι πίνουν πάντα ένα κρασί μετά την δουλειά. Ή εκεί που ακούγονται κλάματα μωρών. Ή εκεί που υπάρχουν προβολείς αμέτρητοι. Ή εκεί που υπάρχει σκοτάδι. Ή εκεί που οι κοφτές αναπνοές φτιάχνουν τα καλύτερα ποιήματα. Ή εκεί που άνθρωποι αγαπιούνται. Ή εκεί που συμβιβάζονται. Ή εκεί που απλά συνεχίζουν.
Αλλού πάντα κάτι μαγειρεύουν. Αλλά εγώ είμαι εδώ. Και τρώω ωμή την πραγματικότητα.