June 27, 2014

θα 'ρθει ο καιρός




Θα `ρθει ο καιρός που θα σπάσω την πόρτα / κι καρδιά μου στο φως θα χιμήξει
Θα φύγω μακριά / θα πετάξω ψηλά / θα πετάω σ’ ασύλληπτα ύψη
Και τότε πια δεν μπορεί / αυτή η φτηνή / αυτή η χλωμή / η τιποτένια μου θλίψη
Θα μείνει ορφανή / θα γυρνάει σαν τρελή / θα ζητάει να με βρει / και δε θα με βρίσκει

"Μια μέρα θα εμφανιστώ μπροστά σου χωρίς να το περιμένεις (και χωρίς να το περιμένω),
μπλεγμένη στα ερωτευμένα χέρια ενός τύπου που δεν ξέρει τι σκέφτομαι για σένα,
και θα σου πω μισομεθυσμένη με μάτια σχισμές και χαμόγελο εκδικητικό και τρισευτυχισμένο
«κοίτα με ποιόν κοιμάμαι τώρα»…"

June 13, 2014

καλοκαιρινές βροχές εν καιρώ ανυδρίας


[…] "Πήγαινε πιες νερό, δεν ήπιες όλη μέρα". Και μέσα σε αυτή την ατάκα συνόψισα τα πάντα… Διόλου πια με ενδιέφερε αν θα μου φέρει ποτέ λουλούδια και τσάντα από κροκόδειλο, το ίδιο κάνει. Μόνο εκείνο το “δεν ήπιες νερό όλη μέρα”. Ήρθε και ακούμπησε πάνω στην άλλη του κουβέντα:
"Σήμερα πρέπει να σε βγάλω στον ήλιο" – καταλήγω:
Αυτά είναι τα μόνα αληθινά δώρα και άντρας είναι αυτός που δεν σ’ αφήνει να ξεραθείς… Να μαραθείς, είπα. Να ξεραθείς -είπε αυτή- και έχει διαφορά. Που ένα ποτήρι με νερό φτάνει για να την κάνει.

[…] Άντρας είναι αυτός που σου διασφαλίζει μια τέτοια γυναικεία, προστατευμένη ζωή, ώστε αν χρειαστεί, να την αφηγηθείς στη μάνα σου, να μην ντραπείς, να μη σε λυπηθεί, να μην ανησυχήσει. Ιδίως να μην μπει στη λογική να σου φέρει αυτή εκείνο το ποτήρι το νερό που λέγαμε.


Μαλβίνα Κάραλη,
Τα χρυσαφένια λέπια του κροκοδείλου

June 8, 2014

και ναι | και όχι

και ήταν άνοιξη
και δεν ήταν

και πολλά άλλαξαν
και όλα ίδια έμειναν

και εσύ έφυγες
και πίσω έμεινες

και θυμήθηκες να ξεχνάς
και δεν ξέχασες

και τη θάλασσα άγγιξες
και δεν βράχηκες

και τον ήλιο έπιασες
και δεν κάηκες

και παντού ήσουν
και πουθενά δεν πήγες

και τη ζωή κόντεψες
και πεθαμένος έμεινες

και η γόμα σώθηκε
και το χαρτί σκίστηκε


και ο κόσμος έλαμψε
και το φιλμ κάηκε





και παντού ταξίδεψες
και τίποτα δεν έμαθες

και τα μάτια έκλεινες
και τίποτα δεν έβλεπες

και οι λέξεις χάσαν το νόημα
και εσύ συνέχισες να μιλάς

και ξέφυγες
και με τις αλυσίδες είσαι

και καιρός πέρασε
και τίποτα δεν άλλαξε





και το καλοκαίρι ήρθε
και δεν έχει έρθει

και τόσα καλοκαίρια ήρθαν
και κανένα δεν σε πήρε
(ΦΟΙΒΕ ΓΙΑΤΙ ΨΕΥΔΕΣΑΙ;)

και οι νότες λύγισαν
κι εσύ δεν είσαι μουσική
κι εγώ δεν είμαι χρώμα
κι αυτή δεν είναι μύθος
κι αυτός είναι δεν όραμα
και οι αντανακλάσεις σώπασαν
και οι δείχτες σταμάτησαν
και το ντόμινο ποιος θα το ακουμπήσει;



June 2, 2014

χωρίς παραλήπτη

Αθήνα, 25/04/12

Τελευταία οι μέρες περνάνε πιο εύκολα. Ακολουθώ ένα πρόγραμμα και προσπαθώ να επικεντρωθώ στη σχολή. Στο μυαλό μου συνέχεια, εσύ. Αυτό πλέον το έχω δεχτεί. Απλά προσπαθώ να μην μου λείπεις. Να μην νιώθω την απουσία σου, αλλά να τη μετατρέψω σε μια ψεύτικη παρουσία. Σήμερα στο μάθημα δάκρυσα. Κοιτούσα τον καθηγητή, έλεγε για τον Καλλικράτη, τις προσπάθειες εξορθολογισμού στην τοπική αυτοδιοίκηση, το σύστημα αυξημένης αναλογικής... και δάκρυσα. Πέρασαν στιγμές από μπροστά μου και κατάλαβα ότι πλέον δεν είσαι εκεί. Όσο κι αν θέλω να νομίζω ότι είσαι, όσο και να κοιτώ τις φωτογραφίες μας και να χαμογελώ σα 'να 'μαστε μαζί, δεν είμαστε. Δεν μπορώ να σου στείλω ένα μήνυμα να σου πω ότι βαριέμαι, ούτε ένα αστείο που θα σου φανεί χαζό, ούτε να σου πω ότι μου λείπεις, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα μου πεις κι εσύ το ίδιο. Δεν είμαστε μαζί. Και δεν μπορώ να πάρω το λεωφορείο να έρθω να σε βρω, ούτε...

Αθήνα, 23/05/12

Σε βλέπω συχνά στον ύπνο μου τελευταία. Σε βλέπω. Ξυπνάω, θέλω να σε πάρω τηλέφωνο, αλλά δε γίνεται. Ύστερα γράφω. Γράφω όσα θέλω να σου πω. "Θέλω να σε αγγίξω,να σε μυρίσω, να σου χαϊδέψω τα μαλλιά και να σε φιλήσω. Πόσο μ' αρέσει να σε φιλάω. Στο λαιμό και στα μάτια. Μ' αρέσουν τα μάτια σου. Έχουν μια λάμψη μοναδική. Κι όταν χαμογελάς... Όταν χαμογελάς μπορείς να κάνεις έναν άνθρωπο ευτυχισμένο. Και τα χείλη σου, πόσο αγαπώ να τα φιλάω κι αυτά, λίγο, απαλά, και μετά να τα δαγκώνω και μετά να τα φιλάω πάλι, για πολλή ώρα, να μην μπορείς να πάρεις ανάσα. Θέλω να με αγκαλιάσεις. Σφιχτά, όπως εκείνο το βράδυ... Μου έχεις λείψει. Να 'ξερες πόσο. Αλλά η έλλειψη κάποιου δεν αναπληρώνεται με την παρουσία κάποιου άλλου. Κάποιου τυχαίου. Σκέφτομαι πριν συναντηθούμε, πόσο ανούσια ήταν όλα. Ξυπνούσα το πρωί σε ξένα κρεβάτια, χωρίς να ξέρω ποιον θα αντικρύσω, ή τι είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ. Κι ύστερα ήρθες εσύ. Και τώρα δεν θέλω, δεν θέλω να ξαναγυρίσω πάλι πίσω. Δεν το θέλω αλήθεια σου λέω. Αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι πως πλησιάζει η μέρα που δεν θα έχω άλλη υπομονή και τίποτα από όλα αυτά δε θα με νοιάζει πια. Και ξέρω ότι μπορώ να το κάνω. Να το σκοτώσω μέσα μου. Όμως ξέρω ότι μόνο το μπορώ, αλλά δεν το θέλω. Αφού το μόνο που πραγματικά θέλω είναι να πιάσω το χέρι σου και να πάμε μια βόλτα μαζί."

Αθήνα, 10/11/12

Ξέρεις σκέφτομαι πως όχι απλά δεν με αγάπησες, όχι απλά δεν ένιωσες τίποτα για μένα, αλλά δεν ήμουν κάτι άλλο παρά ένα παιχνίδι για σένα. Κι όχι ένα απλό παιχνίδι. Ένα παιχνίδι απ'αυτά που δεν μας αρέσουν, απ'αυτά που τα καταστρέφουμε, τα διαλύουμε, και μετά τα πετάμε. 
Ένα πράγμα σου ζήτησα. Ένα πράγμα. Κι εσύ δεν μπόρεσες να μου κάνεις αυτή τη μηδαμινή χάρη. Γιατί δεν άντεχες. Δεν άντεχες να με βλέπεις να υπάρχω χωρίς εσένα, να χαμογελάω παρόλο που με σούταρες δυο φορές. Γιατί δε νοιάζεσαι για κανέναν άλλον παρά μονάχα για τον εαυτό σου. Πως ο εαυτός σου θα είναι καλά.  Μονάχα αυτός. Και μακάρι δηλαδή να είναι αυτός ο λόγος και να μην το έκανες απλά γιατί ήξερες πως είχα καιρό να κλάψω για σένα και ήθελες με κάποιον τρόπο να το ξανακαταφέρεις. Να σε ενημερώσω, το κατάφερες.


Πάτρα, 27/09/13

-Δε θέλω να φύγω.
-Τότε μην φύγεις.


Βερολίνο, 05/11/13

Ξέρεις, δε θυμώνω με εσένα. Θυμώνω που δε βρέθηκε κάποιος να σου μάθει να αγαπάς.
(Ίσως και να θυμώνω με εμένα τελικά.)

Άτοπο, 01/01/14

Ένας αγώνας δρόμου να κερδίσω ένα σου χαμόγελο. Οι αγκαλιές σου λάφυρο πολέμου.
Αυτό ήταν όλη μας η σχέση, αγάπη μου. Σ'αφήνω μόνο πια, με τον χειρότερό σου εχθρό, τον εαυτό σου.
(Θα) μου λείπεις.



Οι χιλιάδες λεπτομέρειές σου,
που δε θα μάθω,
είναι επώδυνες ακίδες
σ’ εκείνη την περιοχή
του εγκεφάλου μου
που θα σ’ αγαπούσε
αν είχες μείνει.

(Νευροανατομία - 
Μιράντα Παπαδοπούλου)