April 27, 2014

μπουσουλάω ακόμα θαρρώ

βγάλε με από την τροχιά μου
μάθε μου να περπατάω ξανά
βάλε μου στα χείλη χρώμα κόκκινο
κάνε με να μεθώ από χαρά
ζωγράφισέ μου τον ήλιο
διώξε τις σκιές
- τα πλατάνια με στοιχειώνουν
πες μου πως η απόσταση
δε μεγαλώνει με το χρόνο
μάθε μου πως να μην είμαι Εγώ
ξύπνα με πριν το ξημέρωμα
ακούμπησε τα μούσια σου στον αφαλό μου
άκουσε πως γουργουρίζει η κοιλιά μου για σένα
κάνε τον ουρανό μου μπλε
μάθε μου πως γράφεται το "ίζαμ"
δείξε μου πως να σε αγγίζω χωρίς να πονάς
εξαφάνισε το χθες
γίνε το κρεβάτι μου
χάρισέ μου το μυαλό σου
και μερικά απ' τα δάχτυλά σου
μάθε μου καινούριες νότες
άνοιξε τα χαρτιά σου
πες μου τι κάνεις τις ώρες που δε με σκέφτεσαι
δείξε μου πως να χορεύω στο δικό σου ρυθμό
κάνε με να μπορώ χωρίς
μάθε μου πως σταματούν να ποθούν

ή

έλα


April 22, 2014

λόγος υποθετικός

αν σου έγραφα ένα γράμμα
θα μάθαινες για την αφόρητη απουσία σου
για την παράνομη κατοχή των σκέψεών μου
και τα 86400 δευτερόλεπτα της ημέρας
θα μάθαινες πως κάποτε θα συναντηθούμε
καλοκαίρι θα είναι
θα τρέξω με ορμή καταπάνω σου
θα σπάσω όλα τα φράγματα της λογικής
τα χέρια σου θα ανοίξουν σαν δαγκάνες
και θα με λιώσουν μέσα τους
να μην ξαναφύγω ποτέ πια

θα σου έλεγα
είναι ακατόρθωτο να σταματήσω να σ'αγαπώ
όσο κι αν προσπαθώ με όποιους τρόπους
θεμιτούς ή αθέμιτους -συγγνώμη γι'αυτό-
πως πρέπει να έρθεις να με βρεις κι εγώ
τρέχοντας θα κατέβω και τους 10 ορόφους
θα σου έλεγα αγάπη μου
πως τα πρωινά μου δεν είναι πια φωτεινά
γιατί όταν ξυπνάω δεν αντικρύζω τα μάτια σου
και την Άνοιξη δεν έχω τι να την κάνω αφού
ν'ανθίζω μπορώ μόνο με τα δικά σου φιλιά
να επιστρέψω δεν τολμώ αφού
δεν έχω κανέναν να με περιμένει

αν σου έγραφα ένα γράμμα θα (...)

μα δεν θα σου γράψω, γιατί μεγαλώσαμε πια
μου είπαν πως οι μεγάλοι δε γράφουν γράμματα
έχουν άλλες δουλειές, που χρόνος για τέτοια
οι μεγάλοι λέει ζούνε με κενά
-τα κενά λέει συνηθίζονται-
οι μεγάλοι λέει ακολουθούν τα γεγονότα και
τα γεγονότα μου είπαν να μη γράψω άλλο γράμμα
ήμουν κάποτε μικρή άλλωστε, έχω γράψει πολλά
τα έχεις άραγε κρατημένα;

[κατά φαντασίαν επέτειοι]

April 8, 2014

όσα ποτέ δεν ήρθαν

Δεν είναι πια το πρόβλημα στα βράδια.
Το πρόβλημα πλέον είναι στα πρωινά.  Όχι, όχι δεν είναι βαριά, το πάπλωμα άλλωστε έχει μεταφερθεί στο πατάρι, ούτε να κρυφτείς μπορείς, ούτε να το σηκώσεις χρειάζεται. Ο ήλιος ξεμυτίζει κάθε χάραμα, μόνο για να σε κάνει να χαμογελάσεις. Είναι να, μόναχα μια αίσθηση, σα να ξεράθηκε ο λαιμός σου. Κι ας είναι πλεόν Απρίλης.
Είναι που κάτι λείπει και ξέρεις πως δεν είναι πίσω να κοιτάξεις αυτή τη φορά. Είναι όλα όσα κάθε βράδυ, όταν κλείσεις τα μάτια ζωγραφίζονται στο μυαλό σου, όσα με ακριβείς λεπτομέρειες θα μπορούσες να τα περιγράψεις στον καθένα. Όλα όσα συνέβησαν, αλλά κάπου αλλού, κάπου χωρίς εσένα. Είναι που θες έναν ώμο να γείρεις, και να ακούσεις μια φωνή να λέει "όλα θα γίνουν όπως ακριβώς πρέπει, όπως ακριβώς πρέπει για να γίνεις χαρούμενη". Κι είναι ύστερα κι αυτά, τα τυχαία αποσπάσματα,  που κάνουν τα πρωινά σου - που δεν ήταν τόσο βαριά - να γίνονται μεσημέρια αβάσταχτα.

"Είναι που θες να κλάψεις με λυγμούς, για όλα όσα ονειρεύτηκες, αγάπησες, περίμενες - για όλα όσα ποτέ δεν ήρθαν. Είναι αυτή η αβάσταχτη ανάγκη να θέλεις να χαριστείς και να μην έχεις που. Αυτή η αβάσταχτη ανάγκη , να θέλεις σε κάποιον να χαριστείς.
Και αυτός ο κάποιος να μη μπορεί να πάρει μια μορφή, μες στο μυαλό σου.
Να θέλεις να μαδήσεις την ύπαρξη σου. Να τη σκορπίσεις.
Να την πυρπολήσεις, μόνο για χάρη του.
Να θέλεις να του αφιερώσεις ένα τραγούδι. να του στείλεις ένα φιλί.
Και να μη βρίσκεις πουθενά τα χνάρια του για να τ’ακολουθήσεις.
Μου λείπει η αγάπη μου, εντάξει. Μου λείπει αφόρητα.
Μα σίγουρα, δεν είναι το πρόσωπο της που ψάχνω μέσα σ’ αυτό το τοπίο.
Είναι κι αυτός ο τεράστιος ήλιος. που έχει κουλουριαστεί μες στην ψυχή μου.
Θέλει ένα τρυφερό βλέμμα για να σηκωθεί. Ένα άγγιγμα απαλό, έστω στην άκρη των μαλλιών…
Τόσο πολλά γυρεύει ο άτιμος για να μεσουρανήσει;
Τόσο πολλά;"

Ναι είναι κάτι πρωινά, κάτι μεσημέρια που λείπει, λείπει πολύ εκείνο το αγόρι με το κυπαρισσί γιλέκο, το αμήχανο βήμα και το αθώο χαμόγελο. Εκείνα τα χέρια που μέσα τους τίποτα δεν φοβόσουν κι εκείνα τα μάτια γεμάτα αλήθειες. Μα αυτά δεν υπάρχουν πια, δεν υπάρχουν εδώ και καιρό. Κι ύστερα λείπουν περισσότερο, εκείνα τα αδιάφορα βράδια που δεν έκανες τίποτα να βρουν ένα κάποιο ενδιαφέρον. Εκείνες οι σχέσεις που επέπλεαν σαν φελλός, οι δήθεν χειραψίες και οι άσκοπες τζούρες επιβεβαίωσης. Λείπουν τα αντίο, που έχασαν τον δρόμο τους στο βωμό της αγάπης κι οι συγγνώμες που δέχτηκες χωρίς να πρέπει. Στον ίδιο βωμό κι αυτές. Λείπει η σχέση που φαντάστηκες, μα ποτέ δεν έκανες και αυτή η σπουδαία αγάπη που ποτέ δεν ήρθε. Τα μεγάλα λόγια που ποτέ δεν είπες κι αυτά που ποτέ δεν άκουσες. Μα πιο πολύ το ξέρεις, λείπεις εσύ. Κοίτα στον καθρέφτη. Δεν είσαι εσύ αυτό που βλέπεις. Όχι σίγουρα δεν είσαι! Εσύ χαμογελούσες και έλαμπε ο κόσμος. Άνοιγες τα μάτια σου και φώτιζε η γη. Εσύ κάποτε ήσουνα ζωή.

Αν σου λείπει κάτι -το ξέρω- είναι εκείνα τα συμπαντικά δευτερόλεπτα που τα κύτταρά σου κοντεύουν να ξεκολλήσουν και να αρχίσουν να χορεύουν, αυτόνομα, όχι σαν ένα σώμα.
Εκείνος, εκείνος ο ήχος που ποτέ δεν άκουσες, ο ανεπαίσθητος εκείνος ήχος, σαν ψίθυρος, σαν μυριάδες ψίθυροι μαζί, που ενυπάρχουν σ' εκείνη την απλή κίνηση, ξέρεις όπως

όταν ενώνονται δυο κομμάτια παζλ ή κουμπώνουν δυο τουβλάκια λέγκο.
Μα θέλει ησυχία, απόλυτη για να ακουστεί και χρόνος πολύς
ησύχασε και κοίτα το φεγγάρι, είναι πλέον Απρίλης.