March 23, 2014

πυροτεχνήματα στην Πράγα

Το ήξερες ότι μπορείς να αγγίξεις τον ήλιο; Να τον πιάσεις στα χέρια σου, να παίξεις μαζί του σαν παιδί, να τον περιεργαστείς, να τον μάθεις. Και τα σύννεφα! Tα σύννεφα δεν μπορεί, θα ήξερες ότι μπορείς να τα αγγίξεις. Να τα αγγίξεις και να τα γευτείς, να βγάλεις λίγο τη γλώσσα έξω και να τα δοκιμάσεις. Έχουν ωραία γεύση τα σύννεφα, μοιάζει λίγο με χιόνι και λίγο με εκείνο το σακουλάκι που αγοράζαμε μικρά, που είχε μέσα κάτι κόκκους που σκάγαν στο στόμα. Πως λεγόταν να δεις; Κλείσε τα μάτια και σκέψου ένα μέρος κι όλα αυτά μαζί. Να αγγίζεις τον ήλιο, να ξαπλώνεις στα σύννεφα και να το σώμα σου να γίνεται ένα με τη θάλασσα. Το σύμπαν μια ολόκληρη μουσική κι εσύ να επιπλέεις μέσα του. Δε γίνεται; Ω, ναι, αν είσαι ερωτευμένος γίνεται! Κι εγώ ξέρεις είμαι πάντα ερωτευμένη την Άνοιξη. Δε γίνεται; Ω, ναι γίνεται! Ο πιο μεγάλος έρωτας της ζωής μου ήταν και θα είναι Αυτή. Η ίδια η Άνοιξη. Με κεφαλαίο πάντα το άλφα. Της αξίζει άλλωστε. Από τα 24 γράμματα, διάλεξε να έχει το άλφα για αρχικό. Όπως η Αρχή. Ξέρεις αυτά, δεν είναι απλές συμπτώσεις. Άνοιξη, ΑρχήΑναγέννηση. Εποχή στα ελληνικά, μα προτιμώ την λέξη Era. Αυτή δεν είναι μια απλή εποχή του χρόνου, που διαδέχεται την προηγούμενη. Άνοιξη σημαίνει ένας καινούριος κόσμος που ανοίγεται μπροστά σου, μια σελίδα λευκή κι ένα μολύβι, ή γιατί όχι μια πένα, μια εποχή που γράφεις εσύ. Μια ιστορία από σένα, για σένα. Μπορείς να βάλεις όσο χρώμα θες, όσο ήλιο θες, να δεις το ξερό χώμα να γεμίζει ζουμπούλια και τον μαύρο ουρανό να γίνεται μπλε. Καθαρό και ατόφιο μπλε. Η Άνοιξη υπάρχει για να διαδίδει περίτρανα πως οι εποχές αλλάζουν, όπως αλλάζουν οι πόλεις, τα τοπία, οι γωνίες -οπτικές και μη- όπως αλλάζουν οι άνθρωποι. Αλήθεια έχεις πάει ποτέ ένα ταξίδι την Άνοιξη;

Old Town Square, Prague
Στην Πράγα πρέπει να πας. 
Ξέρεις εκεί συμβαίνουν μαγικά. Και μένεις εσύ να κοιτάς με γουρλωμένα μάτια σα να πετάχτηκες μέσα από μια ντουλάπα, ή έναν φουρτουνιασμένο ωκεανό σε έναν πίνακα, όπως ακριβώς γινόταν με τη Νάρνια. Όσο και να τσιμπήσεις να δεις αν κοιμάσαι, όχι, δεν κοιμάσαι. Σ'αυτήν την πόλη σίγουρα θα πιστέψεις στη μαγεία. Θα περπατήσεις σε στενά παραμυθένια, θα νιώσεις μικροσκοπικός, έτοιμος να γίνεις με μια ραβδιά αόρατος, τα μάτια σου δεν θα αρκούν να τα καταβροχθίσουν όλα. Θα πιεις τσάι στο καφέ του Κάφκα, εκεί ακριβώς που γεννήθηκε, ίσως εκεί να έγραψε και τον "Πύργο", ποιος ξέρει; Θα δεις το ηλιοβασίλεμα πάνω στη γέφυρα του Clarles και θα χορέψεις στα στενά της Παλιάς Πόλης. Θα δεις το ρολόι που μετρά δευτερόλεπτα χωρίς να σταματήσει από το 1940, ένα καμπανάκι να χτυπά από ένα αποστεωμένο χέρι, τους νεκρούς να ανασταίνονται, κάποιον να σαλπιγγίζει στο κάθε ακριβώς της ώρας και το πλήθος να χειροκροτά, κι ύστερα θα περάσεις από το σπίτι που χορεύει. Όταν πεινάσεις θα φας trdelnik -3 σύμφωνα μαζί! σου λέω οι άνθρωποι εκεί δεν είναι σαν εμάς, έχουν υπερφυσικές ικανότητες, θα έλεγα είναι περισσότερο κάτι σαν ήρωες του Τόλκιν- ίσως να φας και δύο, μπορεί και τρία. Το βράδυ θα δεις τα φώτα της πόλης να ανάβουν για σένα, θα νιώσεις το τρέμουλο της βάρκας στα νερά του Vlatva, θα κρατηθείς γερά από τον εξώστη, θα ερωτευτείς τη ζωή. Αυτοί που λείπουν ίσως περάσουν αστραπιαία από το μυαλό σου. Ίσα για να σου θυμίσουν, ότι αν άξιζαν θα ήταν εκεί, δίπλα σου. Να κρατηθείς από αυτούς, να σου δώσουν μια ζακέτα να μην κρυώνεις. Μα δεν είναι, θα κάνεις μια γρήγορη κίνηση με το χέρι, να διώξεις αυτό που μπήκε στο μάτι σου και θα κοιτάξεις αλλού. Το βαθύ σκοτάδι, τις κορυφές από τους πύργους, να τρυπάνε τον ουρανό, τα επιβλητικά αγάλματα, το φεγγάρι. Κάπου ίσως να δεις μια απόμακρη λάμψη κι ύστερα μια άλλη δίπλα της, κι άλλη, κι άλλη. Και ο ουρανός ξαφνικά θα γεμίσει φως. Πολύχρωμο φως να ταιριάζει στην εποχή σου. Και σε όλα αυτά που έρχονται. Έτσι ξαφνικά. Από που εκεί δεν κοίταζες, από εκεί που είχες γυρισμένη την πλάτη.


Στην Πράγα, να πας την επόμενη άνοιξη σίγουρα.
Ή γιατί όχι; Αυτήν.
Προλαβαίνεις!



2 comments:

  1. "Και ο ουρανός ξαφνικά θα γεμίσει φως. Πολύχρωμο φως να ταιριάζει στην εποχή σου. Και σε όλα αυτά που έρχονται. Έτσι ξαφνικά. Από που εκεί δεν κοίταζες, από εκεί που είχες γυρισμένη την πλάτη." με αυτή την σκέψη θα κοιμηθώ. Μια νέα μας περιμένει με την πλάτη όχι πια γυρισμένη. :)
    'Μικρή&Τριανταφυλλένια"

    ReplyDelete
  2. Κάποτε στο πρόσφατο παρελθόν είχα επισκεφθεί αυτό το μέρος... Δεν ήταν Άνοιξη, ήταν Χειμώνας, Πρωτοχρονιά...αυτά τα πυροτεχνήματα τότε πίστευα ότι θα ήταν η Ανα-γέννηση μιας υπόσχεσης που είχα δώσει... δεν κατάφερα κάτι τέτοιο μου έμειναν μόνο οι μοναδικές στιγμές εκείνης της Πρωτοχρονιάς... Πολύ ωραίο κείμενο!!!

    ReplyDelete