February 7, 2014

(μην σπρώχνεις άλλο, έπεσα)

νόμιζε είχε μάθει πια πως να πέφτει από τα σύννεφα
χωρίς να χτυπάει
δεν είχε όμως μάθει πως υπάρχουν άνθρωποι ειδικοί
στις εκπλήξεις, στις ασταμάτητες, στις ατελείωτες
ειδικοί
στην παντελή κατεδάφιση της όποιας εικόνας είχες χτίσει
γι'αυτούς

εκείνο το πρωί, τον σιχάθηκε ολόκληρον
τον ίδιο άνθρωπο, που λάτρεψε σαν Θεό
ήθελε να ξεράσει όλες τις στιγμές που πέρασε μαζί του
μία μία να τις βγάλει από μέσα της, να μείνει κενή
σιχάθηκε τον εαυτό της που από το στόμα της
είχαν βγει λόγια αγάπης γι' αυτόν
αηδίασε που ξάπλωνε στα σεντόνια του
που τα δάχτυλά του την άγγιζαν
έτρεξε στο μπάνιο, έγδαρε το δέρμα της
έβαλε το δάχτυλο, βαθιά στο λαρύγγι
άδικος κόπος
δεν ξερνιέται το παρελθόν


3 comments:

  1. μου άρεσε,
    μου άρεσε πολύ το κειμενάκι στα δεξιά.
    έτσι,γιατί αυτό το παρελθόν που δεν μπορείς να ξεράσεις,πρέπει να το αποδεχτείς,να συμφιλιωθείς μαζί του,
    να ανασάνεις μέσα από αυτό.

    ReplyDelete
  2. "Κι αν δεν μπορείς να με βγάλεις από τον λάκκο που έχω πέσει, τουλάχιστον μη με σπρώχνεις πιο βαθιά"

    ReplyDelete
  3. ΞΕπεΡΝΙΕΤΑΙ

    ReplyDelete