December 25, 2013

ζωή σε δόσεις*

να πονάει η κοιλιά σου από ανυπομονησία
να ξυπνάς με χαμόγελο το πρωί και να κοιμάσαι με χαμόγελο το βράδυ
να πιστεύεις ξανά στα θαύματα και πως αν το πιστέψεις στ' αλήθεια η αγάπη μπορεί
να χαιρετάς τους περαστικούς, να χορεύεις στους δρόμους με ήλιο και με βροχή
να περιμένεις με κάθε μόριο του σώματός σου να συμβεί, να ξέρεις ότι θα συμβεί
να κάνεις πατινάζ και να πετάς - στ' αλήθεια
να μην πιστεύεις ότι κάποιος μπορεί να νιώσει τόση ευτυχία
να αγαπάς όλον τον κόσμο και να σε αγαπάει όλος ο κόσμος
να βλέπεις τη γη από ψηλά / να μην φοβάσαι τα αεροπλάνα
να κοιτάς έξω από το παράθυρο χωρίς να δακρύζεις
να αποζητάς τα ταξίδια επιστροφής
να τρέχεις στους δρόμους σβαρνόντας πλήθος βαλίτσες, χωρίς να νιώθεις κούραση
να πλησιάζεις μέρα με τη μέρα και λεπτό με λεπτό αυτό το κάτι
να νιώθεις σπίτι σου παντού και σπίτι σου τον προορισμό σου
να κατεβαίνεις στη Leopoldplatz για να γράψεις κάτι στο σημειωματάριό σου
να παίρνεις το λάθος τρένο κι ύστερα το σωστό
να μην φοράς σκουφί όταν χιονίζει, να πίνεις γκλουβάιν τα μεσάνυχτα
να βρίσκεσαι μεθυσμένος ξημερώματα σε κάποιον άγνωστο σταθμό του Βερολίνου
να τρως ζαχαρωτά κι ας μην είσαι παιδί
να θυμάσαι εκείνον τον Δεκέμβριο
να βρίσκεσαι ανάμεσα στα χέρια του
να φιλάει τη μύτη σου
να φιλάς τα φρύδια του
να ζείτε στ' αλήθεια

(δεν έχει Δεληβοριά ο φετινός μου Δεκέμβριος
αποδεσμεύτηκα από τα μαύρα Χριστούγεννά του
και από την απορία για ποιους είναι ακόμα γιορτή
 είναι για μένα
αφήνω τους άλλους να απορούν αυτή τη φορά
ή ελπίζω να γιορτάσουν. έτσι χωρίς λόγο)


December 8, 2013

το καρουζέλ

ξέρεις τι μας έλειπε τόσο καιρό;
να σταματήσουμε να πατάμε στη γη
να βρούμε ένα μέρος μαγικό να πάμε για λίγο
(ή και για πολύ)
ένα μέρος αληθινά πέρα από την πραγματικότητα
ένα μέρος όπου ξαναανακαλύπτεις τον έρωτα
όπου έχει λαμπιόνια παντού κι οι νύχτες είναι φωτεινές
με ατελείωτα χριστουγεννιάτικα παζάρια και πλήθος κόσμου
με μικρά σπιτάκια ίδια κι απαράλλαχτα μ' αυτό του Χάνσελ και της Γκρέτελ
με γλυκά, αμέτρητα γλυκά, που στη ζωή σου δεν έχεις ξαναδεί
με μπάλες σοκολάτας και καραμέλες κάθε λογής
κόκκινες και πράσινες και χρυσές και ροζ και μπλε
με καρδιές μπισκότου που γράφουν πάνω "σ'αγαπώ"
να χαρίζουμε μαζί με μια αγκαλιά ο ένας στον άλλον
με τσουλήθρες πάγου να νιώθεις για λίγο ξανά παιδί
και για δευτερόλεπτα πως τρέχεις πιο γρήγορα από το χρόνο
με κρύο και μυρωδιά φωτιάς να μπαίνει στα ρουθούνια
με ζεστό κρασί, κανέλλα και γαρύφαλλα
με ψητά κρεμμύδια, κρέας και λουκάνικα στα κάρβουνα
με καραμελωμένα μήλα και κάστανα στη φουφού
με ξύλινα τρενάκια και  έναν απέραντο χρωματιστό ουρανό
με πόνυ και παγοδρόμια και χιονονιφάδες να στολίζουν τα μαλλιά μας
με ρόδες μεγάλες, πιο μεγάλες απ' αυτές στα λούνα παρκ
να ανεβαίνουμε να βλέπουμε για λίγο τον κόσμο από ψηλά
με παιδιά ευτυχισμένα και γονείς χαρούμενους
με μελωδίες γιορτινές και καρδιές να χτυπάνε από ενθουσιασμό
με μάτια τόσο πολύ λαμπερά και μύτη τόσο πολύ κόκκινη
ένα μέρος που να θες να αγκαλιάσεις όλους τους περαστικούς
και να φωνάξεις δυνατά πως είναι ό,τι πιο τέλειο αντίκρυσες ποτέ
ένα μέρος που όταν ζήσεις εκεί μια βραδιά του Δεκέμβρη
αρχίζεις να ντρέπεσαι για όλες τις άλλες βραδιές που έζησες
σε άλλα μέρη και που τότε πίστεψες πως ήσουν ευτυχισμένος


μα τώρα το βρήκα αυτό το μέρος
έλα να ανέβουμε σ' ένα καρουζέλ
να πετάξουμε μαζί ως την άκρη του κόσμου