October 21, 2013

φακές ροκφόρ

Σκέφτομαι τα μεσημέρια να λαχανιάζω πάνω στο ποδήλατο, μήπως φτάσω ένα λεπτό νωρίτερα να σε πάρω από τη φυλακή. Σκέφτομαι τα χέρια σου στην κοιλιά μου. Τα χείλη σου και αμέσως μετά τα δικά μου. Σκέφτομαι τις γλώσσες μας να μπλέκονται, να κολλάνε, να θέλουν να εξερευνήσουν κάθε φορά κάτι περισσότερο. Σκέφτομαι τις βόλτες χέρι-χέρι κι ας παραδόξως αυτό ήταν πολυτέλεια. Ίσως βέβαια καλύτερα να έχεις λίγο, από αυτό που θες πολύ. Η αξία του τότε σκαρφαλώνει στα ύψη, γίνεται υπεραξία. Ώρα που βρήκα θα μου πεις, να κάνω σύνδεση με μαρξιστικές θεωρίες. Σκέφτομαι να παλεύουμε να βγάλουμε από την πίτσα το ροκφόρ. Σκέφτομαι να διαλέγουμε να δούμε τις πιο απαίσιες ταινίες. Σκέφτομαι να γελάμε ασταμάτητα. Σκέφτομαι να κοιμόμαστε ατελείωτα και το πρωί να μας βρίσκει στην ίδια θέση, ενωμένους σαν δυο κομμάτια παζλ. Σκέφτομαι τα μαλλιά μου στο πρόσωπό σου. Την αναπνοή σου στο λαιμό μου. Σκέφτομαι τα βράδια να μην με πονάει η κοιλιά μου. Σκέφτομαι τον άσπρο καναπέ. Εμένα γυμνή, αποδευσμευμένη από την ανάγκη να κρύψω πια οτιδήποτε. Σκέφτομαι εσένα σκεπασμένο με σεντόνι, κρατώντας πάντα την αμφιβολία παραμάσχαλα. Σκέφτομαι ύστερα να με σκεπάζεις και μένα. Να με δέχεσαι για λίγο στον κόσμο σου. Σκέφτομαι να ζούμε δευτερόλεπτα ευτυχίας στο δικό μας καταφύγιο. Σκέφτομαι τη θάλασσα. Τα κορμιά μας να επιπλέουν δίπλα δίπλα. Σκέφτομαι τα καλοκαίρια να μας δίνουν ζωή. Σκέφτομαι την άμμο να τρυπώνει στο μαγιώ μου. Σκέφτομαι να βάζω πετραδάκια στον αφαλό σου. Σκέφτομαι τον ουρανό. Σκέφτομαι να βουτάμε με τα ρούχα στη θάλασσα. Σκέφτομαι να μ'αγαπάς. Σκέφτομαι να εκλπήσσομαι. Σκέφτομαι τα μούσια σου. Σκέφτομαι τα δάχτυλά μου ανάμεσα στα μαλλιά σου. Σκέφτομαι τα καρπουζάκια μας. Σκέφτομαι το λούνα παρκ. Σκέφτομαι να μην θέλω να τελειώσει. Σκέφτομαι να με τραβάς από το χέρι, να μου πάρεις δώρο. Σκέφτομαι να κλαίω. Σκέφτομαι να έχω μπήξει τα νύχια μου στην πλάτη σου. Σκέφτομαι τα πόδια μου να παραλύουν με κάθε βήμα απομάκρυνσης. Σκέφτομαι να πονάνε τα αυτιά μου. Σκέφτομαι να μην μπορώ να περπατήσω. Σκέφτομαι να βλέπω μόνο σκοτάδι. Σκέφτομαι να έχει ήλιο και να μην είμαι χαρούμενη. Σκέφτομαι την κόκκινη πουά κουρτίνα μου. Τη θέα από το δωμάτιό μου. Σκέφτομαι το δαχτυλίδι να μην βγαίνει από το χέρι μου. Σκέφτομαι να ψάχνω το νόημα και να βρίσκεται μακρυά μου - κοντά σου. Σκέφτομαι τύπους να θέλουν νε με γνωρίσουν. Σκέφτομαι να χορεύω και να έχει δυνατή μουσική. Σκέφτομαι να σκέφτομαι εσένα. Σκέφτομαι να πίνω. Σκέφτομαι να σκέφτομαι εσένα ξανά. Σκέφτομαι να μην σκέφτεσαι εμένα. Σκέφτομαι να θέλω να κάνουμε παιδιά. Σκέφτομαι πως δε γίνεται αλλιώς, παρά μια μέρα να ξανασυναντηθούμε.

"You may see this and think it's magic. But falling in love, is an act of magic."

* Πως δυο άνθρωποι άγνωστοι, γίνονται ένα; Πως από ένα τσιγάρο, καταλήγουν να μοιράζονται μια ζωή; Και πως τεμαχίζεις μια ζωή; Πως την κάνεις κομματάκια για να πετάξεις όσα δεν χρειάζεσαι; Μα. Μα η ζωή δεν είναι φακές, για να την καθαρίσεις. Δεν είναι συλλογή γραμματοσήμων που εσύ θα επιλέξεις. Δεν είναι πλέιλιστ αγαπημένων τραγουδιών. Η ζωή είναι σαν εκείνη την πίτσα μόνο με τυριά. Αν μπει το ροκφόρ, πρέπει ή να τη φας ή να την πετάξεις ολόκληρη.

October 19, 2013

όχι εδώ

να μην είναι κοντά, να είναι μακρυά
να μην ζει, να είναι νεκρή
να μην είναι έτσι, να ακολουθεί εντολές σεναρίου
να μην είναι αρκετό, να είναι παραπάνω
να μην είναι μ'αυτόν, να είναι με το Εγώ της
να μην είναι οπουδήποτε, να είναι μ'αυτόν
να μην είναι εκεί, όχι εκεί, να είναι αλλού
να μην είναι με το γνώριμο, να είναι με το άγνωστο
να μην είναι με το πλήθος, να είναι στην ησυχία
να μην είναι αλλού, να είναι εκεί, ναι μόνο εκεί
να μην είναι στο όνειρο, να είναι στην πραγματικότητα

πέρασε καιρός, μα κάποτε, ξαφνικά εντελώς, κατάλαβε
πως κάθε αλλού, ήταν η αβάσταχτη επιθυμία του εκεί
συγχώρεσε τον εαυτό της και βυθίστηκε στο εδώ







(Γιατί σημασία έχει το εδώ και το τώρα
Κι όλα αργότερα, δε θα 'ναι παρά μια σελίδα ενός παλιού ημερολογίου.
Γι' αυτό να παίζεις, να παίζεις τη στιγμή που σε φωνάζουν
γιατί η στιγμή θα φύγει, θα περάσει.
Και το μόνο που θα μείνει θα' ναι τα γόνατά σου, χωρίς πληγές
δυο γόνατα αχρησιμοποίητα.)

October 6, 2013

κύκλοι στον 10ο

Ιστορίες που επαναλαμβάνονται είναι η ζωή μας και τίποτα παραπάνω. Κύκλοι που ενώνονται, διακόπτονται, μπλέκονται, χωρίζουν. Μα πάντα κύκλοι. Ποτέ ευθείες γραμμές. Άλλοτε ξεκινάνε από δεξιά, άλλοτε αριστερά, μα την κυκλική πορεία δεν μπορείς να την απομακρύνεις από πάνω τους.

**

Είναι η πρώτη μέρα στο καινούριο μου "σπίτι". Μικρό είναι μα δεν με πειράζει, πάντα μου άρεσαν τα μικρά μέρη. Το αγαπημένο μου, ήταν το μέρος αυτό, η ακριβής απόσταση από το ένα χέρι σου στο άλλο. Εκεί ανάμεσα να με άφηνες θα μπορούσα να πεθάνω ευτυχισμένη. Το παράθυρο είναι μεγάλο και δεν έχει πατζούρι. Είτε για να εκμεταλεύεται την κάθε αχτίδα που θα υπάρξει στον ουρανό, είτε για να αναγκάζομαι να ξυπνάω νωρίς θέλοντας και μη. Έχει άλλωστε πολλά πράγματα να κάνεις ένα πρωινό εδώ. Έξω από την πόρτα μου έχει ένα τεράστιο ποταμό και έναν χωματένιο πάντα νωπό δρόμο, ιδανικό για πρωινή γυμναστική. Είμαι στον 10ο όροφο στο είπα; Δε στο είπα. Το παράθυρό μου βλέπει όλη την πόλη. Από την μία άκρη ώς την άλλη. Και το χρυσό άγαλμα ακόμα! Φαίνεται ολοκάθαρα κι αυτό.

**

Βγαίνω στο μπαλκόνι, να αναπνεύσω. Μόνο οξυγόνο έχει εδώ. Οξυγόνο και ομίχλη. Τίποτα άλλο δεν μπαίνει στα ρουθούνια σου, όσο κι αν προσπαθήσεις για λίγο καυσαέριο ας πούμε, που συνειρμικά θα σε κάνει να θυμηθείς. Όσο κι αν προσπαθήσεις για λίγη θάλασσα. Για λίγο φως. Εδώ αναπνέεις μόνο ομίχλη. Κάνω κύκλους να τελειώσει το τσιγάρο. Τα βαριέμαι τα τσιγάρα.
- Πόσους κύκλους μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σε ένα μπαλκόνι δύο μέτρων;
- Πόσα άτομα μπορούν να χωρέσουν σε ένα δωμάτιο 10 τμ;
Αμέτρητα μωρό μου. Όσα δεν θα καταφέρεις να γνωρίσεις ποτέ. Μα στους δικούς μου κύκλους χωράνε μόνο τέσσερα. Όταν πηγαίνω τέσσερα κι όταν έρχομαι ένα. Μόνο εγώ. Επιστρέφοντας, πάντα ζω σε έναν κόσμο φτιαγμένο για μένα χωρίς εσένα. Και θέλω να πω, έλα για λίγο, για έναν κύκλο μόνο αγάπη μου. Πόσο νομίζεις διαρκεί ένας κύκλος; Λίγους μήνες, μια βδομάδα, μια μέρα, ένα λεπτό; Όσο μια αναπνοή. Έλα για λίγο κι ύστερα φύγε πάλι. Το έργο το 'χω ξαναδεί.

( Μονάχα όταν φεύγεις, σε παρακαλώ, απομακρύνσου ησύχως.
Όπως θα απομακρυνόσουν από έναν τόπο εγκλήματος.
Γιατί έγκλημα είναι αγάπη μου,
να αφήνεις καρδιές να χτυπάνε χωρίς σκοπό πια.)



"Ξέρεις τι θα μου λείψει περισσότερο από σένα; Οι κατολισθήσεις μας. Το φως που έμπαινε ανάμεσα στα κορμιά μας καθώς γκρεμιζόμαστε - μια μυστική δύναμη. Ήταν ένα φως με ίχνη, με αποτυπώματα. Τα φέρω ακόμα. Κοσμήματα από φως. Καμιά φορά, όταν ξυπνάω το πρωί, το ξεχνάω. Νομίζω ότι έχω γεμίσει διαφανείς κρυστάλλους. Μετά θυμάμαι. Κοιτάζω το σώμα μου και η οξύτητά του με τρομάζει. Αν σε ξύσω άραγε από πάνω μου θα χαθείς; Θα χαθούν όλα όσα κατόρθωσαν να είναι; Και το φως; Πώς να το πάρεις απόφαση το φως;
Έχω περισσότερα ερωτήματα από καταφάσεις. Δεν μπορούν εύκολα  να σταθούν σ’ ένα κείμενο. Μήπως αν αναρωτιέσαι συνέχεια απαντάς σε όλα; Είδες, πάλι ρωτάω.
Τέλος πάντων, αυτό το χειμώνα έμαθα να κλίνω τα ανώμαλα ρήματα. Ξέρω απ’ έξω όλες τις πτώσεις, κάποια μέρα θα σου μιλήσω γι' αυτές. Έγινα γενναιόδωρος με όσα χάνω· φαίνεται, δεν τα είχα ποτέ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι η απώλεια είναι τόσο αναίμακτη. Ούτε ότι συνηθίζει κανείς με τον καιρό τις συντέλειες του κόσμου."

(Σταύρος Σταυρόπουλος, 
Τι γίνονται οι λέξεις όταν μεγαλώνουν)

October 3, 2013

Z(oo)u Berlin.



Κουκίδες στο χάρτη είμαστε αγάπη μου. Ξέρεις πόσο μικροί φαινόμαστε από εκεί ψηλά; Τίποτα δεν είμαστε μωρό μου μπροστά στον Κόσμο ολόκληρο. Μικρές μουτζούρες οι χώρες και πιτσιλιές από μελάνι οι άνθρωποί. Ίσα που αχνοφαινόμαστε και νομίζουμε οι δύστυχοι πως ο κόσμος όλος είμαστε εμείς κι ό,τι γυρίζει γύρω μας. Να χωρούσε στο μικρό μυαλουδάκι μας το τι υπάρχει εκεί έξω. 



Έχει πολλά πάρκα εδώ αγάπη μου. Τεράστιους δρόμους και δέντρα παντού. Τα αυτοκίνητα σταματούν για να περάσουν οι πεζοί και οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο από εμάς. Ώρες ώρες μου μοιάζει λίγο με την Αθήνα, αλλά σε μια πιο εξελιγμένη και πολιτισμένη εκδοχή της. Άλλες ώρες βέβαια καθόλου. Έχει ποτάμια μεγάλα, σα να κοιτάς το άπειρο μέσα στην πόλη, νερό ατελείωτο και γέφυρες πολλές. Σκιουράκια πετάγονται στα πεζοδρόμια και χάνονται στις φυλωσιέςΤα κτίρια είναι ψηλά και μοιάζουν μιας άλλης εποχής. Ήλιο δεν έχει συχνά. Εδώ ο ήλιος είναι κάτι έξω και πέρα από την πραγματικότητα. Σαν ένα δώρο, ας πούμε που περιμένουν οι άνθρωποι, όπως περιμένουν τα παιδιά τον Άη - Βασίλη την Πρωτοχρονιά.



Σήμερα ο ήλιος τύφλωνε. Βρέθηκα να τρώω κινέζικο στον ζωολογικό κήπο. Είναι από τους πιο γνωστούς ζωολογικούς κήπους του κόσμου, το ξέρεις; Είναι μεγάλος, τόσο πολύ μεγάλος, σαν μια πολιτεία, μέσα σε μια άλλη πολιτεία. Μια πολιτεία απόλυτης τάξης, ηρεμίας και ασφάλειας. Έχει δέντρα αμέτρητα και ζώα που δεν έχεις ξαναδεί.  Ελέφαντες και ένα μικρό, τόσο δα μικρό ελεφαντάκι -θα 'παιρνα όρκο πως είναι αυτό για το οποίο τραγουδάει ο Δεληβοριάς - τίγρεις, καμηλοπαρδάλεις και μια πολική αλεπού! Το ήξερες ότι υπάρχει πολική αλεπού; Ήταν άσπρη, ολόασπρη σαν την πολική αρκούδα, αλλά ήταν αλεπού. Έχει κι ένα γέρικο λιοντάρι, με μια μακρυά ταλαιπωρημένη χαίτη, ζέμπρες και ελάφια, πιθηκάκια και λίμνες με ψάρια εξωτικά. Ήταν κι ένα ζώο περίεργο, που έμοιαζε το μισό με ελάφι και το μισό με ζέμπρα και ονομάζοταν Okapi. Και διάφορα άλλα ζώα, που ούτε που θυμάμαι πως λεγόταν. Αμφιβάλω αν είδα το 1/3 των όσων είχε. Σίγουρα πρέπει να ξαναπάω. Ίσως όταν έρθεις.



Κάνει κρύο όμως μωρό μου. Πολύ κρύο, κρύο, συνέχεια κρύο. Δεν υπάρχει δευτερόλεπτο από τότε που ήρθα που να μην κρυώνω. Το κρύο σε πηρουνιάζει, σε κάνει να είναι η μοναδική σου αγωνία. Τα πρωινά ο ουρανός αντί για γαλάζιος είναι γκρι, κι όσο ρούχα κι αν φορέσεις πάλι ξέρεις ότι θα κρυώσεις. Το ξέρω, θα με πεις υπερβολική, αλλά μωρό μου αλήθεια σου λέω. Κρυώνω πάρα πολύ. Οι άνθρωποι εδώ μάλλον είναι συνηθισμένοι γιατί δεν τους βλέπω να το παίρνουν τόσο βαρέως όσο εγώ. Περπατάνε με ανοιχτά μπουφάν, ακόμα και χωρίς και λένε πως αυτό είναι καλοκαίρι! (Τι με περιμένει Θεέ μου, αναρωτιέμαι.) Τις προάλλες είδα ένα κοριτσάκι, με ένα τόσο λεπτό μπλουζάκι που μου ήρθε να το αγκαλιάσω για να μην κρυώνει. Το αγκάλιασε το αγόρι της τελικά.



Τα πήγαινέλα ακόμα δεν τα έχω μάθει καλά. Είναι πολλά άλλωστε. U-bahn, S-bahn, Strassen-bahn, Verkesmittel-bahn. Μα έχω μάθει πλέον, ακριβώς πότε πρέπει να ανέβω και πότε πρέπει να κατέβω. Ποτέ πια δεν χάνω τη στάση μου.



     Nächste Stationen:


October 1, 2013

τα μεγάλα παράθυρα



έξι φορές τα δικά μας είναι
τόσο μεγάλα, και κάθομαι εκεί στην καρέκλα
και κοιτάω έξω, περιμένω να τον δω
μιαν αχτίδα έστω
σα να παίζει μαζί μου νιώθω

βγαίνει για λίγο και κρύβεται πάλι
συνέχεια, όλη μέρα, η ίδια κίνηση
πίσω και μπροστά από τα σύννεφα
δε κουράζεται κι αυτός, απορώ

(τους λυπάμαι λίγο)


τι να τα κάνετε τα μεγάλα παράθυρα κύριοι;

αναρωτιέμαι

ο ήλιος όταν υπάρχει
μπαίνει κι από κλειδαρόπορτα