September 9, 2013

το μεγάλο φ

φοβάμαι πως μια μέρα δε θα μπορώ να γράψω
μικροσκοπικά αόρατα πλάσματα θα τρυπώσουν στο κεφάλι μου
θα εμποδίζουν την κάθε μου σκέψη
οι λέξεις δεν θα σχηματίζονται πια αβίαστα
ό,τι καταφέρνω να πω θα μοιάζει με ακατανόητη μουτζούρα

φοβάμαι πως θα κρυώνω
τα κόκκαλά μου θα πονάνε πολύ
θα ακούω τριξίματα και θα τρέμω μήπως σπάσω

φοβάμαι πως δεν θα ξυπνάω πια με τον ήλιο
στο παράθυρό μου αντί για αχτίδες, θα βλέπω βροχή
αντί για πουλιά, χιονονιφάδες
αντί για χρώματα, άσπρο

φοβάμαι πως μια μέρα δεν θα μπορώ να αγαπήσω
κανέναν, μα ούτε εσένα πια
φοβάμαι πως θα σε ξεχάσω
κι εσύ εμένα

φοβάμαι πως αυτή η μέρα βιάζεται

3 comments:

  1. Αν δεν ξεχάσεις ΕΣΕΝΑ, πώς είσαι χωρίς τους φόβους, τίποτα δεν θα συμβεί απο όλα αυτά. Μακριά απο φόβους. Μόνο κακό κάνουν...

    ReplyDelete
  2. Όσο και αν χαθείς, όσο και να σε χάσεις, πάντα αυτά που αγαπάς θα είναι μέσα σου...

    ReplyDelete
  3. Αυτές οι μέρες είναι κύκλοι . Βιάζονται να έρθουν , βιάζονται όμως και να φύγουν. Σαν ομοιοπαθούσα , εγγυώμαι τη φυγή τους :)

    ReplyDelete