May 26, 2013

Μπλε και Κόκκινο.

Αρχές και τέλη. Τέλη και αρχές. Σωστά και λάθη. Λάθη και σωστά. Τελείες και ερωτηματικά. Ερωτηματικά και τελείες. Και η ζωή κυλά κι εσύ επιλέγεις. Και μοιάζουν όλα σ' έναν μονόδρομο με πολλές διασταυρώσεις. Σήματα πουθενά. Πουθενά υποχρεωτική στροφή, πουθενά υποχρεωτική  κυκλική πορεία, πουθενά στοπ, πουθενά προτεραιότητα. Και πας άλλοτε αργά κι άλλοτε γρήγορα. Και τη μία πατάς απότομα το γκάζι και την άλλη απότομα το φρένο και κάποτε μπερδεύεις και τον συμπλέκτη και τα κάνεις όλα μπάχαλο. Κι άλλες φορές πάλι, επιλέγεις να βάλεις και συνοδηγό και τον εμπιστεύεσαι, πως θα είναι εκεί μαζί σου, σε όλη την πορεία και ότι δεν θα αποκοιμηθεί, μα αυτός αποκοιμιέται. Και καμιά φορά ανοίγει απότομα την πόρτα και πετάγεται από το αμάξι, γιατί δεν του αρέσει πια η παρέα σου. Κι άλλοτε πάλι θέλει να ξανανέβει κι εσύ τον αφήνεις. Μα ούτε που ξέρεις γιατί. Δεν ξέρεις τίποτα. Κι απ' τα χέρια σου κρεμιέται μια ζωή! Η δική σου. Και στρίβεις σε λάθος δρόμους και χάνεσαι και απελπίζεσαι και κάνεις κύκλους. Ξανά και ξανά. Κι ύστερα σκέφτεσαι πως είναι όμορφοι οι κύκλοι, γιατί όταν κλείνουν καταλήγουν στο ίδιο σημείο, στο σημείο εκκίνησης. Και είναι όμορφα τα σημεία εκκίνησης. Πάντα, πολύ όμορφα κι έχουν μια γοητεία που δεν τη βρίσκεις συχνά. Μα ύστερα σκέφτεσαι πως οι κύκλοι καταλήγουν στο πουθενά και στο τίποτα. Σε βαλτότοπους που δεν μπορείς να ξεφύγεις, που βουλιάζεις και πνίγεσαι. Κι ύστερα πάλι σκέφτεσαι πως μπορεί να μην αγαπάς τους κύκλους και την κατάληξή τους, αλλά το συνοδηγό. Μα αυτός μπορεί να είναι πιο χαμένος από σένα. Κι αντί να σε βοηθάει να βρεις το ηλιοβασίλεμα που τόσα χρόνια ψάχνεις να σε οδηγεί μακρυά απ' αυτό. Και να θέλει για πολύ καιρό ακόμα να περιπλανιέται. Ή μπορεί να μην κατάφερε ποτέ να σε κοιτάξει στα μάτια για να δει τι υπάρχει μέσα σ' αυτά. Ή μπορεί βέβαια, να μην τον άφησες ποτέ εσύ, έχοντας πάντα το κεφάλι στραμμένο προς τα εμπρός κι όχι προς αυτόν.

Μα μια μέρα δεν αντέχεις άλλο αυτόν τον λαβύρινθο. Πατάς τέρμα συμπλέκτη, βάζεις πρώτη, μετά δευτέρα, τρίτη, τετάρτη, πέμπτη. Και φεύγεις με φόρα πολλή, χωρίς συνοδηγό. Και απομακρύνεσαι, απομακρύνεσαι χωρίς να ξέρεις πάλι που πας. Και άξαφνα εμφανίζεται ξανά ο ίδιος συνοδηγός ταλαιπωρημένος και κουρασμένος. Μα κι εσύ στα ίδια χάλια είσαι. Δεν μπορείς από την κούραση ούτε την πόρτα να ανοίξεις. Θα είναι λάθος να προσπαθήσεις. Θα είναι λάθος ακόμα και να οδηγήσεις.

Αφήνεις το αμάξι. Παίρνεις μετρό.


"Όταν βγούμε μαζί για καφέ να το δεις έχω λίγο αλλάξει.
Κουβαλάω αποχρώσεις του μπλε κι ένα Εγώ που δεν φέρθηκε εντάξει.
Θα έχω δυο χάρτες λευκού αγκαλιά και τη σκόνη απ' τους δρόμους στην τσέπη.
Κι απ' τα χείλη μου αντί για φιλιά θα σ' αγγίξουν δυο γυάλινα πρέπει."

May 18, 2013

Even though I'm a woman.

 

- How do you know when it's over?
- Maybe when you feel more in love with your memories,
than with the person standing in front of you.

* I'd be lying if I did not say/
I love you more when I'm missing you/
It's why I am always away *

May 6, 2013

Στην ταράτσα.

"Μια μέρα τους είπα πως από πολύν καιρό είχα αισθανθεί την ευτυχία τους, πως και στη Γη ακόμα την αναπολούσα με τόση λύπη, ώστε μου προξενούσε καμιά φορά έναν ανυπόφορο πόνο, που συχνά τότε δεν μπορούσα να κοιτάξω τον ήλιο χωρίς να κλαίω, πως το μίσος μου για τους ομοίους μου ήταν ανακατωμένο με θλίψη, και πως σκεφτόμουν: γιατί δεν μπορώ να τους μισώ χωρίς να τους αγαπώ; Γιατί τόση θλίψη μέσα σε τόση αγάπη; Γιατί τόση αγάπη μέσα σε τόσο μίσος;"

Κάποτε θα διαβάζουμε μαζί Ντοστογιέφσκι στην ταράτσα. Οι αχτίδες του ήλιου θα καίνε τα κορμιά μας. Θα είμαστε συνέχεια αγκαλιά και θα κρατάμε σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου. Ο ιδρώτας μας θα γίνεται ένα και θα μας ενώνει ακόμα περισσότερο. Ο αέρας θα μας ανατριχιάζει το δέρμα, αλλά εμείς θα νιώθουμε μόνο ζεστασιά. Θα κοιτάμε τον απέραντο ουρανό και θα ζωγραφίζουμε σ' ένα νοητό γαλάζιο καμβά. Θα λέμε ιστορίες παιδικές, με όμορφα τέλη. Θα μουρμουρίζουμε τραγούδια μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής όπου ο έρωτας ήταν αγνός και η αγάπη αιώνια. Θα τρώμε σπιτικό παγωτό καϊμάκι, σε εκείνα τα πορσελάνινα μπολάκια της γιαγιάς, με τα ζωγραφισμένα λουλούδια. Και μαύρες ρώγες σταφύλι, από την κλιματαριά, χωρίς να τις πλένουμε, κρύβοντας με τα χέρια μας το πρόσωπό μας, όπως τα μικρά παιδιά όταν κάνουν ζαβολιές. Θα κάνουμε έρωτα παθιασμένο, απενοχοποιημένοι από κάθε ίχνος μικροαστισμού. Έπειτα ξαπλωμένοι, στην καυτή πλάκα θα κοιτάμε ξανά τα σύννεφα και θα παίζουν τα δάχτυλά μας με το φως. Θα βουτάμε με τα ρούχα στη θάλασσα και θα κυνηγάμε τον ήλιο. Θα με αγαπάς και θα σε αγαπώ και θα είναι ο κόσμος φτιαγμένος μόνο για εμάς. Και ξέρεις... Το κάποτε είναι τόσο μακρυά όσο και κοντά. Τόσο παρελθόν όσο και μέλλον.



*Το όνειρο ενός γελοίου, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι


[σάουντρακ σεναρίου Detektivbyrån - Dansbanan]