April 22, 2013

Εκτός εποχής.

Να την πας  για καφέ δίπλα στο λιμάνι.
Εσύ να πάρεις σοκολάτα, αυτή τσάι.
Να την κοιτάς και να κοκκινίζεις, σα μικρό παιδί.
Να θέλεις να τη φιλήσεις, αλλά να μην μπορείς.
Να τη ρωτάς γιατί το κάνει αυτό.
Να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει τι εννοείς.
Να περπατήσετε δίπλα στη θάλασσα.
Να καθήσετε στο πιο μακρινό παγκάκι.
Να ακουμπήσει το κεφάλι της στον ώμο σου.
Να χαϊδέψεις απαλά τα μαλλιά της.
Να σηκωθείτε, να σε πάρει αγκαλιά, να βάλετε τα πρόσωπά σας σε απόσταση αναπνοής.
Να γυρίσεις το κεφάλι σου σε άλλη μεριά.
Να χαμογελάσει αμήχανα.
Να πάρετε το δρόμο του γυρισμού.
Να μην μιλάτε στη διαδρομή.
Να έρθει η ώρα να χωριστείτε.
Να στρίψεις αριστερά, λέγοντας "γεια".
Να σταθεί και να πει "μα..".
Να την αρπάξεις. Να τη φιλήσεις.
Να είναι το πρώτο σας αληθινό.
Να της κοπούν τα πόδια.
Να μην ξέρει τι να πει.
Να πάτε κάπου χωρίς φως, σα να είστε ακόμα λύκειο.
Να φιληθείτε, σα να παραμονεύει κάποιος απροσδιόριστος φόβος πως δε θα ξαναβρεθείτε.
Με πάθος. Και στοργή. Να την αγκαλιάσεις σφιχτά.
Να την πας σπίτι σου.
Να της πεις για μια και μοναδική φορά όσα ακριβώς σκέφτεσαι.
Να ξαπλώσετε.
Να βγάλεις το mp3 σου και να βάλεις το ένα ακουστικό στο αυτί σου και το άλλο στο δικό της.
Να της τραγουδήσεις την Πλαστική Ιουλιέτα, τονίζοντας πόσο της ταιριάζει αυτό το τραγούδι.
Να τη φιλήσεις στο λαιμό και πίσω από τ' αυτί.
Να της χαϊδέψεις την κοιλιά, σα να πρόκειται σπάσει.
Να μείνετε ξύπνιοι μέχρι το ξημέρωμα.
Να είναι μάλλον η μοναδική αγνή μέρα της ζωής σας.
Κι ύστερα να εξαφανιστείς.


"Και εγώ γράμματα στέλνω ταπεινός θαυμαστής/ και προσφέρομαι αν θέλεις να παίξεις
Και ίσως μέσα απ' το τσούρμο των μνηστήρων σου εσύ/ το φτωχό ποιητή να διαλέξεις.

Πλαστική Ιουλιέτα/ πλάσμα από γυαλί,
η καρδιά μου για σένα πονάει/ κι ας το ξέρει πως όσο κι αν στριμωχτεί/ τη δικιά σου απλά δε χωράει.

Και το αστείο μου μούτρο ακουμπάω στο γυαλί/ τ' αραιά μου εσύ νιώθεις τα γένια,
Τι με σένα κανείς άλλο να μοιραστεί παρά λίγη χρυσή φωτογένεια;"

11 comments:

  1. Μπροστά σε τέτοιες 'ανόθευτες' επιθυμίες έχω πάντοτε απορία πώς μπορεί να αντέξει κανείς το τέλος τους. Πώς γίνεται να περάσεις μόνο μια αγνή μέρα, χωρίς να επιθυμείς τη διάρκεια της?...

    ReplyDelete
  2. Γιατί να εξαφανιστεί;
    Γιατί να εξαφανίζονται και να μη μείνουν να χαρίσουν ζωή σε δυο ζωές;
    Πολύ όμορφο κείμενο, δυνατό όπως πάντα. Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις, απλά λέω... Κρίμα μερικές φορές. Καληνύχτα.

    ReplyDelete
  3. Ένα πολύ όμορφο κείμενο σε ένα πολύ όμορφο blog... =)

    ReplyDelete

  4. Στα κειμενα της Μπλερ το "μετα" δεν ειναι διαπραγματευσιμο,γιατι απλα δεν υπαρχει.Σαν τιτλοι τελους σε φιλμ.
    Οι ηρωες αρνουνται να υπαρξουν περα απο αυτο το σημειο,ετσι δεν νιωθουν εκγαταλειψη,νοσταλγια και ερωτηματικα.
    Μια δυνατοτητα που δεν υπαρχει φυσικα στην κανονικη ζωη.Εκτος κι αν ζησεις ολη σου την ζωη μεσα σε μια ταινια.

    ReplyDelete
  5. Κάπως έτσι.. Καλό σου βράδυ.

    ReplyDelete
  6. Χαίρε...! Μόλις σε βρήκα...και μου άρεσε πολύ η ανάρτηση σου...Είναι αλήθεια τελικά πως όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα...!
    Καλή σου νύχτα :)

    ReplyDelete
  7. εντάξει απίστευτα περιγραφικό κι ανατριχιαστικά ρεαλιστικό...

    ReplyDelete
  8. ωραιο το blog σου!!!
    Καλως σε βρηκα..!!!

    ReplyDelete
  9. ήτανε απλά υπέρχο,ρομαντικό και πολύ αληθινό.

    ReplyDelete
  10. καλησπέρα σας . μηπως μπορειτε να με πληροφορησετε ποιος η ποια εχει γράψει αυτο το τοσο όμορφο ποιήμα ;

    ReplyDelete
    Replies
    1. Καλησπέρα κι από μένα, δεν θα το έλεγα ποίημα -περισσότερο κάτι σαν Σημείωση- κι είναι γραμμένο από εμέ την ίδια :)

      Delete