February 21, 2013

Κάθε φορά που φεύγω βρέχει.

Άρχισαν τα παράσιτα πριν ακόμα απομακρυνθώ. Κουραστικές οι διαδρομές με βαλίτσα. Να κατέβεις από το λεωφορείο, να πάρεις το μετρό, να αλλάξεις γραμμή. Κι αν έχεις μάθει να μη σου λείπει τίποτα, ακόμα πιο κουραστικές. Μικρό τσαντάκι για τα καλλυντικά. Τσάντα σχολική για τα βιβλία. Τσάντα ταχυδρόμου για το λάπτοπ.

Ευτυχώς πρόλαβα να μπω κάτω από το υπόστεγο πριν πιάσει η μπόρα. Δε μ'αρέσει να στέκομαι κάτω από τη βροχή. Όχι αυτήν την περίοδο. Τα τζάμια υγρά από μέσα κι απέξω. Ανάσες, σταγόνες, χέρια στο τζάμι. Τέλειωσε ο ήλιος. Κάπου σε εκείνο το πεζούλι, δίπλα στον κύριο που έπαιζε βιολί. (Τι να κάνει άραγε τώρα; Δε θα μπορεί να παίξει μες τη βροχή.) Τέλειωσε μαζί με εκείνη τη βόλτα στην ανεξερεύνητη πλευρά της πόλης. Μαζί με εκείνη την αντίθετη πορεία στη μεγάλη λεωφόρο, με τα αυτοκίνητα να έρχονται καταπάνω μου. Με την γνώριμη αίσθηση της απελευθέρωσης. Μαζί με εκείνα τα μάτια που μου χαμογέλασαν. Με το νεαρό που μου χάρισε το μωβ κυκλάμινο.

Στα ακουστικά μόνο παράσιτα πια.
Ευτυχώς, έχω αποθηκευμένα συναισθήματα σε πλέιλιστς.


*αν ήταν κάπου να ευχηθώ θα 'ταν σ'αυτά, που σ'όσους τα έμαθα τα ξέχασαν μετά
και στις πολύχρωμες ομπρέλες του ντεμύ, που ανοίγουν πάντα την κατάλληλη στιγμή*

2 comments:

  1. Διαβάζω τις σκέψεις σου και τελειώνοντας οι λέξεις ψάχνω για μάτια, κυκλάμινα, νεροσταγόνες...Εικόνες που στοβιλίζονται και σώζονται απο το νερό πάνω σε ομπρέλες...;)
    *ωραίο ταξίδι...συνέχισε...

    ReplyDelete
  2. Όμορφα τα περιγάφεις...:)
    Πας κάπου ταξίδι??
    Α ναι,καλό ταξίδι.;)

    ReplyDelete