January 26, 2013


Κι αν είμαστε στο λάθος δρόμο;
Αν ακολουθούμε τα λάθος σήματα;
Αν δεν μπορούμε να δούμε πίσω από την ομίχλη;
Αν τα αισθήματα παραπλανούν;

Μα το ξέρεις καλά.
Είμαστε στο λάθος δρόμο.
Ακολουθούμε εσκεμμένα αυτά τα σήματα.
Βλέπουμε ξεκάθαρα πίσω από την ομίχλη.
Επιλέγουμε τα αισθήματα, αντί τα προαισθήματα.

Ξέρουμε ακριβώς που θέλουμε να πάμε.
Γνωρίζουμε πολύ καλά τι ψάχνουμε.
Και συνεχίζουμε να κοιτάμε σε άλλα μέρη.
Με λάθος συνοδοιπόρους.
Και αποπροσανατολιζόμαστε. Όλο και πιο πολύ.

Και ξαπλώνουμε σε κρύα κρεβάτια.
Και ξένα χέρια μας ακουμπούν.
Και περνούν οι μέρες. Και οι μήνες. Και τα χρόνια.
Ασκόπως κι αυθαιρέτως.
Κι ο καφές κρυώνει ξανά και ξανά.
Και οι καρδιές μας μουδιάζουν.
Και τα τίποτα φουσκώνουν.

(Και το φως πάντα είναι εκεί. Κι εμείς κοιτάμε κάτω.
Γιατί μας είναι δύσκολο να σηκώσουμε το κεφάλι. Μην τάχα κουραστούμε.)

"Once upon a time, there was Candy and Dan... Things were very hot that year... All the wax was melting on the trees... He would climb balconies, climb everywhere. Do anything for her... Oh Danny boy. Thousands of birds. The tiniest birds adorned her hair... Everything was golden... One night the bed caught fire... He was handsome, and a very good criminal... We lived on sunlight and chocolate bars... It was the afternoon of extravagant delight... Danny, the Daredevil... Candy went missing... The day's last rays of sunshine cruise like sharks..."I wanna try it your way this time!" You came into my life really fast, and I liked it. We squelched in the mud of our joy. I was wet thighed with the surrender... Then there was a gap in things... And the whole earth tilted... This is the business. This is what we're after. With you inside me... Comes the hatch of death.."


  1. Ξέρουμε ακριβώς που θέλουμε να πάμε και εσκεμμένα αποπροσανατολιζόμαστε. Πολύ σωστή.
    Ωραίο κείμενο.

    Φιλιά :*

  2. γράφεις πολύ όμορφα :)