January 26, 2013

Ομελέτα.

Κι αν είμαστε στο λάθος δρόμο;
Αν ακολουθούμε τα λάθος σήματα;
Αν δεν μπορούμε να δούμε πίσω από την ομίχλη;
Αν τα αισθήματα παραπλανούν;

Μα το ξέρεις καλά.
Είμαστε στο λάθος δρόμο.
Ακολουθούμε εσκεμμένα αυτά τα σήματα.
Βλέπουμε ξεκάθαρα πίσω από την ομίχλη.
Επιλέγουμε τα αισθήματα, αντί τα προαισθήματα.

Ξέρουμε ακριβώς που θέλουμε να πάμε.
Γνωρίζουμε πολύ καλά τι ψάχνουμε.
Και συνεχίζουμε να κοιτάμε σε άλλα μέρη.
Με λάθος συνοδοιπόρους.
Και αποπροσανατολιζόμαστε. Όλο και πιο πολύ.

Και ξαπλώνουμε σε κρύα κρεβάτια.
Και ξένα χέρια μας ακουμπούν.
Και περνούν οι μέρες. Και οι μήνες. Και τα χρόνια.
Ασκόπως κι αυθαιρέτως.
Κι ο καφές κρυώνει ξανά και ξανά.
Και οι καρδιές μας μουδιάζουν.
Και τα τίποτα φουσκώνουν.

(Και το φως πάντα είναι εκεί. Κι εμείς κοιτάμε κάτω.
Γιατί μας είναι δύσκολο να σηκώσουμε το κεφάλι. Μην τάχα κουραστούμε.)


"Once upon a time, there was Candy and Dan... Things were very hot that year... All the wax was melting on the trees... He would climb balconies, climb everywhere. Do anything for her... Oh Danny boy. Thousands of birds. The tiniest birds adorned her hair... Everything was golden... One night the bed caught fire... He was handsome, and a very good criminal... We lived on sunlight and chocolate bars... It was the afternoon of extravagant delight... Danny, the Daredevil... Candy went missing... The day's last rays of sunshine cruise like sharks..."I wanna try it your way this time!" You came into my life really fast, and I liked it. We squelched in the mud of our joy. I was wet thighed with the surrender... Then there was a gap in things... And the whole earth tilted... This is the business. This is what we're after. With you inside me... Comes the hatch of death.."

January 22, 2013

love-ο-τομή.

Ας την κάνουμε λοιπόν. Δε θα πονέσει, μα κυρίως δε θα πονάει μετά, είπε ανοίγοντας το πλαστικό σακουλάκι. Έβγαλε από μέσα τη σύριγγα, έβαλε το υγρό από το μπουκαλάκι, της έδωσα το χέρι μου.

Η αλήθεια είναι δεν το πίστεψα. Δεν πίστεψα ότι θα υπήρχε αποτέλεσμα. Έπιασε όμως. Η αναισθησία πέτυχε. Ένα τσιμπηματάκι ήταν. Και μετά το θαύμα. Από εκείνη τη μέρα δε νιώθω. Δε θυμάμαι πολλά, μόνο τη λευκή ποδιά, τη θολούρα και έναν παρατεταμένο μονόλογο.

Δεν είμαι καλά γιατρέ. Εδώ και πολύ καιρό δεν είμαι καλά. Δεν ξέρω βασικά αν ποτέ υπήρξα καλά. Δε θρηνώ για κάτι. Δεν έχω πλέον κάτι να θρηνήσω. Απλά είναι όλα άσπρα. Ή μαύρα. Ή γκρι. Μονόχρωμα. Δεν ξέρω. Σαν σκεπασμένα από μια ομίχλη που δεν κρύβει τίποτα από πίσω. Αδιάφορα. Μονότονα. Μια ευθεία γραμμή, σαν αυτές που δείχνουν τα μηχανήματα όταν η καρδιά σταματάει να χτυπάει. Ένα μακρόσυρτο τουυυυυυυυυτ. Δε νιώθω τίποτα. Ζεστασιά όταν είμαι στην αγκαλιά του. Αγάπη, ακόμα κι αν προσπαθεί να μου την προσφέρει. Κάθε του κίνηση νιώθω πως κάτι κρύβει. Ούτε αυτός είναι καλά. Αλλά ποιά είμαι εγώ για να τον σώσω;

Κουράστηκα. Κουράστηκα η ζωή μου να παρακολουθείται. Κουράστηκα από το κυνήγι μαγισσών και φαντασμάτων. Κουράστηκα να ζηλεύουν το τίποτά μου. Κουράστηκα από αυτό το πάθος να υπάρξει κάτι να μισούν. Κουράστηκα το αντικείμενο του μίσους τους να είμαι εγώ. Δεν έχουν κάτι άλλο να ασχοληθούν; Κάτι που θα τους προσφέρει χαρά, ευτυχία ίσως; Όμορφα, χαρούμενα συναισθήματα; Εγώ δεν μπορώ να τους τα προσφέρω αυτά. Δεν το κατάλαβαν άραγε ακόμα; Τους λυπάμαι αλήθεια. Τους λυπάμαι όσο λυπάμαι τον εαυτό μου, μάλλον περισσότερο. Γιατί ξέρω, ξέρω πως είναι. Μοιάζουμε άλλωστε, έτσι είχε ειπωθεί.

Κουράστηκα να βρίσκω τον εαυτό μου στην ποίηση. Ναι, την αγαπώ την ποίηση, μη νομίσετε το αντίθετο, αλλά η ποίηση δεν είναι για ανθρώπους χαρούμενους, ανέμελους. Απευθύνεται και δημιουργήθηκε από ανθρώπους που τρέφουν μέσα τους τη θλίψη. Βασανισμένους, κουρασμένους. Κουράστηκα να κρύβομαι κάτω από το πάπλωμα, να μιλάω σε μπαλόνια, να κάθομαι σε παγκάκια μόνη μου, να ψάχνω την ευτυχία στα ζαχαροπλαστεία. Πόσο αστείο ακούγεται αυτό. Το πιστεύετε γιατρέ; Έχω εξαντλήσει κάθε δυνατό τρόπο για να νιώσω κάτι.

Δεν έκλαψα γιατρέ. Εκείνη την τελευταία φορά δεν έκλαψα. Δεν είπα καν αντίο. Δεν το περίμενα ποτέ αυτό από μένα. Απλά εξαφανίστηκα. Σα να μην υπήρξα ποτέ.

Κάντε ένα λάθος γιατρέ. Λίγο πιο βαθιά το νυστέρι. Λίγο πιο δεξιά, λίγο πιο αριστερά. Κάντε ένα λάθος. Δε θέλω άλλο να αναπνέω σε χαρτοσακούλες.

"στα άδεια τρόλει ακούω τη σιωπή του πλήθους,
μια σιωπή γεμάτη από τον πόθο να πετάξεις,
χωρίς να έχεις που να πετάξεις.."
σε λυπάμαι. 

January 7, 2013

[μέρος 3ο]

Η ζωή μοιάζει με βιβλίο. Ξεκινάς να το διαβάζεις, πολλές φορές βαρετό, άλλες ενδιαφέρον, άλλες συγκινητικό, δραματικό, αστείο. Γελάς, κλαις, νιώθεις απείρως διαφορετικά συναισθήματα στο λεπτό. Διαβάζοντας το βιβλίο και περνώντας οι σελίδες, υπάρχουν ήρωες που εξαφανίζονται κι άλλοι που συνεχίζουν να υπάρχουν στην ιστορία. Και περνάνε τα κεφάλαια και φτάνεις σιγά σιγά στο τέλος.

Κι άλλοτε πάλι η ζωή μοιάζει με ταινία. Όχι, όχι η ζωή. Το εκάστοτε κεφάλαιο του βιβλίου. Αυτό μοιάζει με ταινία. Πάντα σχεδόν, γρήγορο, αστραπιαίο, δεν καταλαβαίνεις πότε ξεκίνησε και πότε τέλειωσε. Στέκεσαι και προσπαθείς να θυμηθείς. Πολλές σκηνές θολές κι αυτό που σου μένει κυρίως, το τέλος. Μα όπως όλοι ξέρουμε η ζωή δεν είναι ταινία και τα happy endings δεν περισσεύουν. Βλέπεις το τέλος, καταλαβαίνεις πως ήρθε η ώρα να πας στο βίντεοκλαμπ να ψάξεις για μια καινούρια. Με νέους πρωταγωνιστές, άλλη αρχή, διαφορετική εξέλιξη, αισιόδοξο ίσως τέλος. Κι εκεί, ξαφνικά, ο σεναριογράφος αποφασίζει να γράψει συνέχεια. Και να κάνει τριλογία την ταινία σου!

Μπορεί να μην είναι όπως την περίμενες. Μπορεί να απογοητευτείς, να μισήσεις και την πρώτη -αυτή που σου άρεσε τόσο. Μπορεί όμως να σου αφήσει ακόμα πιο όμορφα συναισθήματα από τα αρχικά. Αυτά της ολοκλήρωσης, αυτά που δεν αγγίζουν μόνο την επιφάνεια, αυτά που δεν ξέθαψες ποτέ.
Καλή ή κακή η συνέχεια μη φοβηθείς να τη δεις.

Και μη μένεις μόνο θεατής. Είσαι ο πρωταγωνιστής της δικιάς σου ιστορίας.
Η συνέχεια σου, η αρχή σου, το οτιδήποτέ σου, είναι εκεί και σε περιμένει.
Ό,τι και να ξεκινήσεις, προσπάθησε να πάρεις Όσκαρ αυτή τη φορά.
Και μην απογοητεύσεις κανέναν. Μα κυρίως τον εαυτό σου.
Φεύγω.
Πηγαίνω.
(Έρχομαι!)**

"This is your life and it's ending one minute at a time."