December 14, 2012

Φαντασιώσεις.

Την βρήκα πάλι κλαμένη,να ξαπλώνει ανάμεσα στις καλαμιές. Το αγαπημένο της μέρος ήταν. Από μικρή, όλα τα καλοκαίρια της εκεί τα περνούσε. Από μικρή δεν άντεχε τους ανθρώπους. Καθόταν εκεί με τα βιβλία της και διάβαζε με τις ώρες. Και ξέφευγε. Αλήθεια ξέφευγε. Ένιωθε να ανήκει κάπου. Κάπου που δεν αποτελούσε ψυχαναγκαστική δραστηριότητα, κάπου που δεν ένιωθε να πνίγεται, ένας τόπος που την χωρούσε. Μα τώρα δεν ήταν καλοκαίρι πια. Κι αυτή είχε φτάσει τα 22.

-Τι κάνεις εδώ;
-Τους μισώ! Τους μισώ όλους το καταλαβαίνεις; Όλους σου λέω.
-Έλα μέσα σε παρακαλώ.

Το ήξερα. Δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω, αλλά ήξερα πως υπήρχαν στιγμές που μας μισούσε. Την φοβόμουν κιόλας. Την είχα ικανή για πολλά. Αφού δεν μπορούσε να εξαφανίσει εμάς, αφού δεν μπορούσε να μας κάνει να μην αποτελούμε μέρος της ιστορίας, ίσως το έκανε για τον εαυτό της. Δεν μπορούσα να το καταλάβω, αλλά το ένιωθα. Μισούσε τον κόσμο γύρω της, το σύμπαν, τον εαυτό της. Μισούσε ακόμα κι αυτή τη διαφορετικότητά της. Αυτή που υποτίθεται την έκανε ξεχωριστή. Μα όχι δεν ήθελε να είναι ξεχωριστή πια! Ήθελε τα Χριστούγεννα να χαίρεται όπως όλοι οι κανονικοί άνθρωποι. Ήθελε όταν ερωτεύεται να νιώθει πλήρης, όπως όλοι οι κανονικοί άνθρωποι. Ήθελε να μπορεί να ερωτεύεται πιο εύκολα και πιο συχνά. Ήθελε οι ξεχωριστοί γι' αυτήν άνθρωποι. να είναι κατά τα άλλα συνηθισμένοι, με συνηθισμένες συμπεριφορές και συναισθήματα ακόμα. Δεν ήθελε άλλο η ζωή της να μοιάζει με σενάριο. Ήθελε να αποτελεί πλήθος. Ούτε καν κομπάρσος δεν ήθελε να είναι. Πλήθος μόνο.
Μα τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβαινε.

Μετά την τελευταία παταγώδης αποτυχία να γίνει "κανονική", σταμάτησε να προσπαθεί. Αποφάσισε πως απλά θα νιώθει μόνη. Κάποιες φορές ήταν κουραστικό βέβαια, αλλά να προσπαθεί για το αντίθετο ήταν περισσότερο. Πολλές φορές βέβαια αναρωτιόταν πως μπορεί να συμβαίνει αυτό. Πως μπορεί να νιώθει τόσο μόνη, όχι επειδή δεν είχε κόσμο δίπλα της, αλλά ακριβώς επειδή είχε. Είχε τόσους που απορούσε πως γίνεται κανένας να μην της καλύπτει το παραμικρό. "Μα τα κενά πρέπει να τα καλύπτουμε μόνοι μας" σκεφτόταν.. "Αλλά την αγάπη; Αυτήν;"

-Πήγαινε μια βόλτα μικρούλα. Και μην κλαις άλλο. Είσαι λίγο κακομαθημένη το ξέρεις ε;
-Δεν το αντέχω άλλο αυτό. Δεν το αντέχω. Κι όλοι με τις ηλίθιες απορίες τους, "Μα καλά γιατί δεν βγαίνεις πολύ;" "Γιατί συμπεριφέρεσαι έτσι;" "Γιατί δεν έχεις σχέση;" "Γιατί δεν δίνεις ευκαιρίες;" "Γιατί;" "Γιατί;" "Γιατί;"
Γιατί δεν μου κάνετε άνθρωποι! Δεν μου κάνουν οι επιφανειακές σχέσεις σας, οι προδοσίες σας, τα ψεύτικα χαμόγελά σας, η διασκέδασή σας, η μικροαστική ζωή σας. Το λίγο σας. Γι' αυτό!

Γιατί έχω φανταστεί τη ζωή μου σαν παραμύθι. Σε ένα μέρος όπου θα είναι πάντα καλοκαίρι. Όπου η μαγεία θα είναι η καθημερινότητα. Και η κακία δεν θα υπάρχει. Ο εγωισμός θα είναι άγνωστη λέξη. Και η αγάπη θα είναι παντού. Αλήθεια θα είναι! Και κανένας δεν θα πληγώνει τον άλλον εσκεμμένα. Κι αν τύχει να γίνει, θα κάνει τα πάντα να επανορθώσει. Στο μέρος αυτό αν κάποιος σου λείπει θα το λες. Και η αθωότητα δεν θα χάνεται στα 5. Ή να πω καλύτερα στα 4; Θα είσαι αυτό που είσαι, όχι κάτι άλλο για να θεωρηθεί αποδεκτό. Θα κάνεις αυτά που θες να κάνεις κι όχι αυτά που επιβάλλεται. Και θα είναι φυσιολογικό αυτό που τώρα θεωρείται τρελό.

-Μην κλαις γλυκιά μου σε παρακαλώ. Δεν αξίζει.
-Κάνε με μια αγκαλιά...
-Πήγαινε να τον βρεις! Πήγαινε να τον βρεις, δεν αντέχω άλλο να σε βλέπω να κλαις.
-Η ζωή δεν είναι παραμύθι. Άσπρα άλογα δεν υπάρχουν. Πρίγκιπες που θα σκότωναν δράκους για την πριγκίπισσα ούτε. Δεν πειράζει. Θα μεγαλώσω κάποια μέρα.


 all white horses are still in bed
boys get discovered as winter melts
(and this is gonna be a long winter)

4 comments:

  1. Πρίγκιπες δεν υπάρχουν , μείναν μόνο τα κουτσά άλογα.
    τρομακτικό το πόσο ταυτίζομαι πάντως.

    ReplyDelete
  2. λυπηρά όμορφο,
    κι εμένα μου θυμίζει εμένα...

    ReplyDelete
  3. Σας θυμίζει τον εαυτό σας, επειδή κατά βάση όλοι πιστεύουνε πως είναι διαφορετικοί, ενώ στην πραγματικότητα επιθυμούν το ίδιο αγαθό.
    Απλώς το κρύβετε../κρύβουμε../κρύβουνε..

    ReplyDelete
  4. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΟ!

    ReplyDelete