November 30, 2012

Σενάριο.

The Kiss, Alfred Eisenstaedt
Βγες έξω
και κάνε τη δική σου αγαπημένη ταινία πραγματικότητα.

Χαμογέλασε στον άγνωστο, στην δίπλα θέση από σένα στο τρένο. 
Και μίλησέ του. Μίλησέ του ναι.
Στην αρχή θα σε κοιτάξει περίεργα. Μη φοβηθείς.
Κατέβα στην ίδια στάση μ' αυτόν.
Πες του να πάτε μια βόλτα.
Περπατήστε μαζί.
Και μιλήστε.
Μιλήστε ελεύθερα.
Το άγνωστο προσδίδει στην οικειότητα.
Πες του ότι θες. Όσα δε λες στους τόσους γνωστούς σου.
Πες του να χορέψετε. Ένα χορό μονάχα, γιατί να στο αρνηθεί;
Μύρισέ τον.
Ακούμπησε το μάγουλό σου στον ώμο του. Και φαντάσου ό,τι θες. Φαντάσου ότι βρήκες αυτό που έψαχνες. Σκέψου πως έχει όλα αυτά που θα σε έκαναν να τον ερωτευτείς.
Κι ύστερα φίλα τον.
Φίλα τον. 
Αυτό δε θες; Μαγεία;
Η μαγεία υπάρχει, αν εσύ τη δημιουργείς.


Κλείσε του τα μάτια και τραγούδησέ του το αγαπημένο σου τραγούδι.
Πηγαινέ τον στο αγαπημένο σου καφέ. Ή ακόμα καλύτερα, κάπου χωρίς κόσμο. Στη θάλασσα.
Μίλησέ του για τα όνειρά σου. Τις ιδέες σου, που όλοι τις βρίσκουν παράλογες.
Να είσαι εσύ.
Σ' αυτόν δεν χρειάζονται ψεύτικα χαμόγελα. Καθορισμένες συμπεριφορές. Δεν χρειάζεται να αρέσεις.
Όπου να' ναι τελειώνει άλλωστε.
Ρώτησέ τον κάτι γι' αυτόν. Κάτι αδιάκριτο. Κάτι που δεν θα θέλει να απαντήσει. Θα απαντήσει θα δεις.
Πες του το μυστικό σου. Αυτό που δεν έχεις πει ποτέ σε κανέναν. Κι ύστερα απόχαιρέτησέ τον.
Απότομα. Ξαφνικά. Έτσι όπως το άρχισες.
Μη ρωτήσεις το όνομά του. Μην ψάξεις τρόπο επικοινωνίας.
Μη θελήσεις να κρατήσεις τη μαγεία. Δε θα τα καταφέρεις.
Τα μαγικά διαρκούν λίγο. Απειροελάχιστα. Τόσο, που δεν προλαβαίνεις να τα συνειδητοποιήσεις.
Αν τα συνειδητοποιούσες άλλωστε δε θα ήταν μαγικά, αλλά πραγματικότητα.
Γράψε σε μια χαρτοπετσέτα κάτι και πες του να το διαβάσει όταν θα σε έχει χάσει πια από το οπτικό του πεδίο. Όχι νωρίτερα. Ένα γεια αρκεί. Και ένα φιλί ίσως. Στο μάγουλο.
Μπορεί και να ξανασυναντηθείτε.

2 comments: