November 30, 2012

Σενάριο.

The Kiss, Alfred Eisenstaedt
Βγες έξω
και κάνε τη δική σου αγαπημένη ταινία πραγματικότητα.

Χαμογέλασε στον άγνωστο, στην δίπλα θέση από σένα στο τρένο. 
Και μίλησέ του. Μίλησέ του ναι.
Στην αρχή θα σε κοιτάξει περίεργα. Μη φοβηθείς.
Κατέβα στην ίδια στάση μ' αυτόν.
Πες του να πάτε μια βόλτα.
Περπατήστε μαζί.
Και μιλήστε.
Μιλήστε ελεύθερα.
Το άγνωστο προσδίδει στην οικειότητα.
Πες του ότι θες. Όσα δε λες στους τόσους γνωστούς σου.
Πες του να χορέψετε. Ένα χορό μονάχα, γιατί να στο αρνηθεί;
Μύρισέ τον.
Ακούμπησε το μάγουλό σου στον ώμο του. Και φαντάσου ό,τι θες. Φαντάσου ότι βρήκες αυτό που έψαχνες. Σκέψου πως έχει όλα αυτά που θα σε έκαναν να τον ερωτευτείς.
Κι ύστερα φίλα τον.
Φίλα τον. 
Αυτό δε θες; Μαγεία;
Η μαγεία υπάρχει, αν εσύ τη δημιουργείς.


Κλείσε του τα μάτια και τραγούδησέ του το αγαπημένο σου τραγούδι.
Πηγαινέ τον στο αγαπημένο σου καφέ. Ή ακόμα καλύτερα, κάπου χωρίς κόσμο. Στη θάλασσα.
Μίλησέ του για τα όνειρά σου. Τις ιδέες σου, που όλοι τις βρίσκουν παράλογες.
Να είσαι εσύ.
Σ' αυτόν δεν χρειάζονται ψεύτικα χαμόγελα. Καθορισμένες συμπεριφορές. Δεν χρειάζεται να αρέσεις.
Όπου να' ναι τελειώνει άλλωστε.
Ρώτησέ τον κάτι γι' αυτόν. Κάτι αδιάκριτο. Κάτι που δεν θα θέλει να απαντήσει. Θα απαντήσει θα δεις.
Πες του το μυστικό σου. Αυτό που δεν έχεις πει ποτέ σε κανέναν. Κι ύστερα απόχαιρέτησέ τον.
Απότομα. Ξαφνικά. Έτσι όπως το άρχισες.
Μη ρωτήσεις το όνομά του. Μην ψάξεις τρόπο επικοινωνίας.
Μη θελήσεις να κρατήσεις τη μαγεία. Δε θα τα καταφέρεις.
Τα μαγικά διαρκούν λίγο. Απειροελάχιστα. Τόσο, που δεν προλαβαίνεις να τα συνειδητοποιήσεις.
Αν τα συνειδητοποιούσες άλλωστε δε θα ήταν μαγικά, αλλά πραγματικότητα.
Γράψε σε μια χαρτοπετσέτα κάτι και πες του να το διαβάσει όταν θα σε έχει χάσει πια από το οπτικό του πεδίο. Όχι νωρίτερα. Ένα γεια αρκεί. Και ένα φιλί ίσως. Στο μάγουλο.
Μπορεί και να ξανασυναντηθείτε.

November 17, 2012

Βράδια με κεφαλαίο Β.

Είναι στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη σου, θα στιγματίσουν τη ζωή σου, θα σημαδέψουν το είναι σου. Είναι μέρες που θα σου μείνουν αξέχαστες. Μέρες με τους ανθρώπους σου ή και όχι απαραίτητα, μέρες που τα βλέφαρά σου δεν κλείνουν από την κούραση, με γέλια μέχρι δακρύων, μέρες που είναι όμορφες. Έτσι χωρίς προσπάθεια. Είναι βράδια που δεν έχουν προηγούμενο. Βράδια που νιώθεις να έζησες όσα δεν είχες ζήσεις μέχρι τώρα, βράδια γεμάτα. Βράδια σπάνια. Μετρημένα. Είναι Τα Bράδια.

Δεν αυτά τα ανιαρά του ενός ποτού και σπίτι. Σ'αυτά τα βράδια το ένα ποτό δεν σου φτάνει. Όχι γιατί δεν έκανες κεφάλι, αλλά γιατί θες να μείνεις λίγο ακόμα ξύπνιος. Να ζήσεις λίγο ακόμα τη νύχτα. Να θολώσεις, να χαθείς, να μιλήσεις, να γελάσεις, να κλάψεις, να θυμηθείς, να ξεχάσεις. Είναι βράδια γεμάτα. Φώτα, φωνές, θορύβους, ψιθύρους, ποτά, καπνούς, ματιές, αγγίγματα. Είναι βράδια με μουσικές να βουίζουν στ' αυτιά σου, βράδια που το σώμα σου θέλει να δοθεί κι όχι να αγαπηθεί. Βράδια που χορεύεις με αγνώστους, που περιέχουν λίγη χλιδή και λίγη αλητεία. Βράδια σε μαγαζιά που σου βάζουν νερό μόλις πάει στη μέση το ποτήρι, και σ'αυτά τα επόμενα τα underground, με μπάφους και τύπους που δεν είναι του στυλ σου. Βράδια που θυμίζουν Νέα Υόρκη και Μανχάταν. Βράδια που νιώθεις να ζεις.

-Πάμε να μεθύσουμε! Θέλω να μεθύσω απόψε!
-Θα σε μεθύσω λοιπόν! Θα σου κάνω το καλύτερο αποχαιρετιστήριο.

.....
 
-Τι θα πιούμε; 
-Τι θα πιούμε;
-Ας πιούμε!
-Ας πιούμε!
-Ναργιλές;
-Ναργιλές!
-Γεύση κεράσι;
-Γεύση κεράσι!
(Μπίνγκο!)

Κάπως έτσι συνεννοείσαι με τον άλλον όταν ζεις ένα από αυτά Τα Βράδια. Δε μπορείς να βαρεθείς, να κουραστείς, να νυστάξεις. Αυτά δεν έχουν θέση στα βράδια αυτά. Αυτά τα βράδια τα έχουν όλα. Και το πιο σημαντικό από όλα είναι πως είναι σπάνια, διαφορετικά. Και η ομορφιά βρίσκεται συνήθως στη διαφορετικότητα. Κι ύστερα νιώθεις πως απέκτησες κάτι εκείνο το βράδυ. Ίσως κάτι αόριστο, ίσως κάτι απτό. Ίσως έναν άνθρωπο. Ίσως μια ιδέα. Ίσως τον εαυτό σου. Κι ύστερα χαμογελάς. Και μπορείς να γράψεις στο ημερολόγιό σου +1.

"Πώς σε μια βραδιά ένας άγνωστος ξένος γίνεται ό,τι πιο δικό σου έχεις;"

November 11, 2012

Another cup of coffee.





And she always did her best to try and please him.
 While he always did his best to make her cry.
 And she got down on her knees to stop him leaving. But he always knew one day he'd say goodbye.