October 21, 2012

Μικροί ενθουσιασμοί εν Αθήναις.

(Ή τι θα μου λείψει αφόρητα.)

Τα Mac Donald's.
(Το Chickenburger, το Mac Flurry και οι πατάτες Deluxe. Για την ακρίβεια η σως για τις πατάτες Deluxe.)
Οι βόλτες στην άδεια Πανεπιστημίου και την Ακαδημίας.
(To Zonar's, το Paul, και η Βουκουρεστίου.)
Ο Εθνικός Κήπος.
(Θα μου έλειπε περισσότερο αν ήταν πιο άδειος.)
Το να κοιτάω τις ράγες του μετρό.
(Πάντα με ιντρίγκαρε η ιδέα να πέσω.)
Τα λάιβ αγαπημένων καλλιτεχνών και οι εκθέσεις βιβλίου.
(Η Μποφίλιου, ο Παυλίδης, ο Μαχαιρίτσας, ο Δεληβοριάς ανά πάσα στιγμή.)
Η εναλλαγή κόσμων.
(Από Κηφισιά, Εξάρχεια κι από Γλυφάδα, Γκάζι.)
Το Μοναστηράκι και η Πλάκα.
(Ο καφές στην Κλεψύδρα και ένα ακόμα καφέ που πήγα μία και μοναδική φορά και δεν το ξαναβρήκα ποτέ.)
Τα Cinnabon, το Gazi College και τα Friday's.
(Η αίσθηση "κοπάνα" από τη σχολή, αλλά και η αίσθηση του "πήρα 10!.")
Το Θησείο και ο λόφος Φιλαπάππου.
(Το Αθηναίων Πολιτεία.)
Ο κόσμος της.
(Οι ευκαιρίες να γνωρίσω άτομα που θαυμάζω, μέσω της μουσικής τους, των γραπτών τους. Άτομα ξεχωριστά.)
Τα απροσδόκητα βράδια της.
(Τα ξενύχτια, τα σφηνάκια, τα πρωινά ξυπνήματα σε σπίτια που δεν ξέρεις.)
Η Νομική.

Μα πιο πολύ από όλα θα μου λείψω εγώ, στην Αθήνα, ερωτευμένη.
Ερωτευμένη με τη ζωή, τη μουσική, τα χρώματα, τον ήλιο. Με το νεαρό στο λεωφορείο, τον περαστικό στην Ερμού, το κορίτσι στο μετρό. Ερωτευμένη με όλον το κόσμο. Μαζί σου. Θα μου λείψω εγώ με το μόνιμα κολλημένο χαμόγελο. Θα μου λείψει η Αθήνα με το αγόρι μου. Πόσο δεν μου άρεζε να σε λέω έτσι...
Μα όλα ήταν διαφορετικά όταν ερχόσουν εσύ. Λίγο πιο όμορφα, λίγο πιο φωτεινά, λίγο πιο μαγικά.
Θα μου λείψουν τα ταξίδια μας κι ας ήταν 20λεπτα με τρόλει και μετρό, τα πρωινά μας -και οι μάταιες απόπειρές μου να σε ξυπνήσω, τα βράδια μας -το ξέρω σ'αρεζαν και σένα εκείνα τα βράδια. Οι μάταιες προσπάθειές σου να μου μάθεις πόκερ με φασόλια. Οι μάταιες προσπάθειές μου να σου μάθω να διαβάζεις ποίηση και να ακούς ξένα. Το σινεμά μας και η μανία σου να μη με αφήνεις να μιλάω. (Μα γιατί να μη μιλάω πες μου;) Θα μου λείψουν οι κατακτήσεις μου. Κι όχι, δε μιλώ για εκείνες, τις κάποιες και τις τυχαίες. Θα μου λείψουν οι κατατήσεις του κορμιού σου, του μυαλού σου, αλλά κυρίως του χαμόγελού σου. Γιατί κάθε μέρα, μία ακόμα μέρα και ένα ακόμα βράδυ μαζί σου, για μένα ήταν και μια κατάκτηση. Κάθε βράδυ. Κάθε βράδυ προσπαθούσα να ονειρευτώ κάτι διαφορετικό. Μα κάθε βράδυ έβλεπα το ίδιο όνειρο.


-το δικό σου όνειρο; 

11 comments:

  1. τι να πω;
    με συγκίνησε το κείμενό σου.
    με φαντάζομαι να γράφω
    κι εγώ ένα παρόμοιο
    για την Θεσσαλονίκη σε λίγα χρόνια..




    να περνάς καλά,
    όπου κι αν είσαι.
    φρόντισε να ζεις την κάθε στιγμή,
    κι ας μην είναι πάντοτε εφικτό.



    τα φιλιά μου:*

    ReplyDelete
  2. Δεν εμεινα ποτε πανω απο εναν μηνα στην Αθηνα μα παντα ειμαι ερωτευμενη μαζι της και συνηθως εκει εμεναν οι δικοι μου ερωτες-παραδεισοι αρα πολλα πηγαινε-ελα!

    Πρεπει να επισκεφτω τον ερωτα μου, εχω μηνες!

    Μαρουλοφιλακια!

    ReplyDelete
  3. ένας τρελός, όμορφος κόσμος
    στην Αθήνα ένιωσα για πρώτη φορά το σουρεαλισμό και την αίσθηση του να χάνεσαι σ'ένα πλήθος-
    και είναι διαφορετικός ο χρόνος, οι προκλήσεις, τα πρόσωπα..

    ReplyDelete
  4. Υπέροχο το ποστ σου, όλο συναισθήματα.. Και μου θύμησες εικόνες και δικές μου αναμνήσεις.

    ReplyDelete
  5. Κάτι τέτοιες εικόνες έχω και εγώ στο μυαλό μου και σκέφτομαι να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω πίσω!

    Συγκινήθηκα..

    ReplyDelete
  6. υπεροχο το κειμενο σου..με τον καιρο νομιζω τα λες ολο και πιο ομορφα...
    να προσεχεις!
    και να εισαι σιγουρη οτι παντα θα φτιαχνεις νεα πραγματα που θα σου λειψουν με τη σειρα τους:)

    ReplyDelete
  7. συγκινήθηκα..Είμαι,που είμαι τώρα άνετα θα έκλαιγα!

    αυτό το όνειρο τελικά το βλέπουμε κάθε βράδυ.
    Λατρεμένη Αθήνα(και μισητή ταυτόχρονα) σ'αγαπάω να της λέμε :)

    *σε νιώθω ακόμη πιο ώριμη από παλιότερα

    ReplyDelete
  8. Πολύ τρυφερό...Οι αποχωρισμοί μου φέρνουν μια πικρή γεύση στο στόμα, ωστόσο με το πέρασμα του χρόνου κάποιοι φαίνονται να μην είναι πραγματικοί. Δεν αποχωρίζεσαι κάτι όταν το κουβαλάς μέσα σου...

    ReplyDelete
  9. αχ τι φανταστικό κείμενο...Όμορφη η Αθηνούλα μας!
    Γιατί που πας κ θα σου λείψει? :/

    ReplyDelete
  10. Σε διαβάζω από το '12. Σε αγαπώ από αυτή την ανάρτηση και μετά. Σε παρακαλώ, ποτέ μην κλείσεις αυτό το μπλογκ ή σταματήσεις να γράφεις. Είσαι υπέροχη. Σ ευχαριστώ.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Τι υπέροχο να διαβάζεις κάτι τέτοιο, το 2017! (It's been actually a long time.) Σ'ευχαριστώ.

      Delete