October 13, 2012

Όσα δε λέγονται σε μια βόλτα στην Πανεπιστημίου.

Όταν κλαίω πια δε σκέφτομαι εσένα.
Όχι πια. Ή μάλλον δεν είσαι πια η αιτία που κλαίω. Κλαίω ξέρεις, για όλα αυτά που έκλαιγα και τότε που είμασταν μαζί. Για όλα αυτά που ποτέ δεν κατάλαβες. Κλαίω, όχι σαν αυτές που το κλάμα διαρκεί όσο για να αντικατασταθεί ο ένας γκόμενος από τον επόμενο. Κλαίω γιατί δεν είμαι σαν αυτές. Ίσως και να ήθελα να ήμουν. Είμαι όμως περίπλοκος -περίεργος πες το- άνθρωπος, έχω ψυχολογικά, δεν ξέρω τι μου γίνεται, τι θέλω. Δεν έχω αυτά που ξέρω ότι θέλω. Είμαι ένα μεγάλο "ό,τι να'ναι" όπως αγαπάς να μου λες.

Σήμερα όμως έκλαψα για σένα.
Όπως και το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. -Ξέρεις τι; Δε με νοιάζει που θα τα διαβάσεις αυτά. Το ξέρω ότι με διαβάζεις. Και ξέρω ότι καταλαβαίνεις τα περισσότερα. Όχι όλα, αλλά τα περισσότερα.-
Εμένα δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις. Δε με καταλαβαίνεις είμαι σίγουρη. Μπορεί να νομίζεις ότι με ξέρεις, αλλά εγώ δεν το νομίζω.
Δε φτάνει να διαβάζεις τις σκέψεις μου,
να προλαβαίνεις αυτά που πάω να πω,
να ξέρεις με τι θα θέλω να σε χτυπήσω και με τι θα χαμογελάσω.
Όχι, αυτά δε φτάνουν αγάπη μου. 
Γιατί όταν μιλάς για μένα καταλαβαίνω ότι δεν ξέρεις τίποτα. Απολύτως τίποτα. Νιώθω σα να μιλάς για κάποια άλλη. Όχι, δεν είμαι εγώ αυτή που περιγράφεις. Ούτε σκέφτομαι έτσι, ούτε νιώθω έτσι. Δεν ξέρεις τίποτα. Γι' αυτό άλλωστε είχες πάντα και όλες αυτές τις αμφιβολίες για εμένα. Γι' αυτό και πίστευες -πόσο αφελές εκ μέρους σου- στις ημερομηνίες λήξης, στην απροσδιόριστη στάση μου. Γιατί αν με ήξερες έστω και λίγο θα ήξερες ότι εγώ δε θα σε άφηνα ποτέ. Θα ήξερες τι κρύβονταν πίσω από κάθε μου πράξη και αντίδραση.
Θα ήξερες να ξεχωρίζεις την αδιαφορία από την κούραση, τη φυγή από το διωγμό.

Κουράστηκα ξέρεις. Κουράστηκα από όσα έχουμε περάσει μαζί, από όσα έχω περάσει μόνη. Κλαίω και τώρα. Τώρα που γράφω. Κλαίω και πονάει το κεφάλι μου. Κι ας ήμουν χαμογελαστή απόψε. Πονάει πολύ. Πήρα και ντεπόν. Τίποτα. Δεν το θέλω άλλο αυτό. Ούτε ξέρω πόσο θα κρατήσει. Ούτε ξέρω αν εγώ φταίω που μένω ή εσύ που δε φεύγεις. Τίποτα δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι νιώθω να γλυστράει η ζωή μέσα από τα χέρια μου και να μην κάνω τίποτα. Να στέκομαι παθητικά και να κοιτάζω.
Όταν ακούω αυτό  το τραγούδι τσαντίζομαι. Τσαντίζομαι για ένα συγκεκριμένο στίχο. "Οι άνθρωποι φεύγουν κι εμείς δεν αντιδράμε". Κι όμως εγώ έχω κάνει τα πάντα για να κρατήσω άτομα σημαντικά για εμένα! Εσύ θα το ξέρεις καλύτερα από τον καθένα. Για άτομα έκανα πολλά.
Για τη ζωή μου όμως; Αυτή ανήκει σε εμένα και ξέρω ότι αν θέλω μπορώ να τη ζήσω με τον τρόπο που έχω φανταστεί. Αλλά δεν κάνω τίποτα. Στέκομαι και αφήνω άλλους να αποφασίσουν για εμένα. Και οι μέρες περνάνε, και η ζωή συνεχίζεται και συνηθίζεται. Έτσι.

Πηγαίνω συχνά βραδυνές βόλτες στους άδειους δρόμους. Όπως εκείνες που πηγαίναμε μαζί. Στο Παγκράτι. Και πιο πάνω, στο Βύρωνα. Πηγαίνω στα μαγαζιά που σου είχα υποσχεθεί ότι θα σε πάω, διαβάζω τα γράμματα που δε σου έχω στείλει, τα χιλιάδες e-mail μας, σκέφτομαι όσα δε σου έχω πει. Ή έστω όχι όταν και όπως θα ήθελα. Βλέπω τις ταινίες που έπρεπε να βλέπουμε μαζί. Κοιμάμαι αγκαλιά με το μαξιλάρι μου αντί για εσένα.

"Προχώρα μικράκι" μου λες.  
"Προχώρα κι άστα όλα αυτά. Αξίζεις κάτι καλύτερο. Στη ζωή πρέπει να προχωράμε. Να μη μένουμε πίσω." "Θα σε βοηθήσει αυτό... και θα σε βοηθήσει το άλλο..."
Λες και ξέρεις εσύ τι είναι καλό για μένα!

Μπορεί και να έχεις δίκιο. Μπορεί να είμαι μεγάλος μαλάκας. Το σκέφτομαι συχνά μη νομίζεις. Ύστερα σκέφτομαι ότι μπορεί απλά να σ'αγάπησα βαθιά. Κι ύστερα ότι μάλλον απλά το κατάλαβα αργά. Κι ύστερα σε συγχωρώ.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί, πως είναι δυνατόν να περιμένω να το καταλάβεις εσύ, όταν εγώ ή ίδια δεν το είχα καταλάβει;

[το ξέρω ότι όποτε το ακούς θα με θυμάσαι. το ξέρω ότι σου λείπω. το ξέρω ότι όποτε βλέπεις κάποια να μου μοιάζει, έστω και λίγο, θα με σκέφτεσαι. το ξέρω ότι θα με ψάχνεις. τα ξέρω αυτά αγάπη μου. μα τί σημασία έχει πια; οι άνθρωποι χάνονται ξέρεις.]

 "Αυτό ήταν το φοβερό σου λάθος. Ότι δε μάντευες ποτέ κανένα μου αίσθημα."

-δε σου πάει να κλαις. 
να μην κλαις. 
κι αν δε μπορείς να το κάνεις για μένα κάν'το τουλάχιστον για τη μάσκαρά σου.
(-ξεχάστηκα και έβαλα απόψε.)

2 comments:

  1. απίστευτο..


    να σου κάνω μια μικρή ερώτηση γλυκιά μου;
    αξίζει;
    γιατί,αν αξίζει,βεβαίως να κλάψεις και να φωνάξεις και να πονάς.


    μα..αξίζει;


    πόσες φορές κλαίω και γράφω μονάχα για ένα άτομο,πόσες φορές
    λέω από μέσα μου
    "δεν πειράζει",και τον συγχωρώ,ενώ δεν αξίζει..γιατί μπορεί να μου ξύπνησε τόσο όμορφα συναισθήματα,όμως άλλαξε.
    ή απλώς,όπως είπες κι εσύ..
    τώρα κατάλαβα ποιος πραγματικά είναι.

    *κι έκανα πραγματικά ΤΟΣΕΣ προσπάθειες να τον κρατήσω στη ζωή μου.και δεν είναι ότι τον άφησα να φύγει επειδή δεν τον αγαπώ.απλώς,κουράστηκα να προσπαθώ.
    ίσως αυτό πρέπει να κάνεις κι εσύ.

    όλα είναι θέμα συνήθειας τελικά!




    ελπίζω να χαμογελάς,
    και στο εύχομαι!

    φιλιά πολλά:*

    ReplyDelete
  2. πόσες φορές κλαίω για κείνον?
    πόσο συχνά βολτάρω στους δρόμους που περπατούσα μαζί του.
    Που ακόμα και τωρα περπατάω μαζί του.
    Αυτό το κλάμα σου το νοιωθω,το γνωρίζω κορίτσι... Δε θα σου πω "σταματα να κλαις". Θα σου πω "ζήσε δυνατά" και χαμογέλα <3

    Φιλιά!
    Νερίνα

    ReplyDelete