October 28, 2012

Nuvole Bianche*



Βρες το κορίτσι που θα κάνει τη ζωή σου χρωματιστή.
Το κορίτσι που θα δώσει λάμψη στον κόσμο σου και νόημα σε  ό,τι για τους άλλους δεν έχει.
Το κορίτσι που θα σε κάνει να χαμογελάς, βλέποντας μόνο το δικό του χαμόγελό.
Το κορίτσι που το ονομάζεις παράξενο.
Το κορίτσι που δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη, όταν έχει πάρα πολλά να πει.
Το κορίτσι που ξέρει συντακτικό, αλλά προτιμάει να χρησιμοποιεί το δικό της.
Το κορίτσι που βάζει στο τέλος της πρότασης το αφού.
Το κορίτσι που δεν μπορείς να αποκωδικοποιήσεις.
Το κορίτσι που σε χαλάει τ' όνομά της, τα ρούχα της, τ' άρωμά της, μα πιο πολύ που δεν είναι δικό σου.

Βρες το κορίτσι που σου πάει κόντρα και που διαφωνεί πάντα μαζί σου.
Το κορίτσι που σε ενοχλεί ο χαρακτήρας της, αλλά αποζητάς τη συντροφιά της.
Το κορίτσι που κάθεται μόνο του στα καφέ και διαβάζει.
Το κορίτσι που δεν φοβάται τους αγνώστους, αλλά φοβάται λίγο το άγνωστο.
Το κορίτσι που δύσκολα θα σε βάλει στην ζωή της κι ακόμα δυσκολότερα θα σε βγάλει.
Το κορίτσι που θα το κάνεις ευτυχισμένο αν του πάρεις μπαλόνι που πετάει και μπουκαλάκι για να κάνει σαπουνόφουσκες. Κι αν το πας στο λούνα παρκ και τρέξετε μαζί ως την άκρη του δρόμου.
Το κορίτσι που θα ανέβετε μαζί στα συγκρουόμενα, και στο ρόλερ κόαστερ και θα γαντζώνεται από πάνω σου γιατί θα φοβάται. Το κορίτσι που θα χορέψεις μαζί του στο κέντρο της πλατείας.
Το κορίτσι που θα το πας σινεμά και θα σε φιλάει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.
Το κορίτσι που ενθουσιάζεται με τα μικρά.

Βρες το κορίτσι που έχει βλέμμα αγνό και χαμόγελο αθώο.
Το κορίτσι που θα σε κάνει να νιώσεις πάλι παιδί. Που θα σου θυμήσει όλα εκείνα που ονειρευόσουνα τότε.
Βρες το κορίτσι που θα ξεθάψει τα όνειρα που έθαψες.
Το κορίτσι που θα πηγαίνετε μαζί γήπεδο και θα σου φτιάχνει πορτοκαλάδα όταν παίζεις μάνατζερ και θα πλένετε μαζί το μπαλκόνι και θα παίζετε μπουγέλο. Και θα κάνετε έρωτα παντού.
Το κορίτσι που ονειρεύεται γαμήλιο ταξίδι στη Ντίσνειλαντ κι όχι στις Κανάριους Νήσους.
Το κορίτσι που βρίσκει τον εαυτό της σε παραμύθια, και σε ταινίες και σε στίχους.
Το κορίτσι που δεν την τρομάζει το διαφορετικό.
Το κορίτσι που προτιμάει να την πας βόλτα με αερόστατο, κι όχι με Φεράρι.
Το κορίτσι που δεν της αρέσουν τα πρώτα ραντεβού.
Το κορίτσι που θα σε πάει περίπατο στο δάσος, αντί στην καφετέρια.
Το κορίτσι που θα σκεφτεί 3 μήνες πριν τι δώρο θα σου πάρει στα γενέθλιά σου.
Το κορίτσι που διαβάζει Καβάφη και Ελύτη.
Το κορίτσι που μοιάζει στη "Μαρία-Νεφέλη".
Το κορίτσι που πιστεύει στην αγάπη κι ας μην την έχει βρει ποτέ.
Το κορίτσι που θα σου διαβάσει για να αποκοιμηθείς.
Το κορίτσι που θα σου χαϊδεύει το χέρι όλη τη νύχτα και τα μαλλιά (και θα σου ψιθυρίζει στ' αυτί τα όνειρά της για εσάς.)
Το κορίτσι που ακούει Ludovico Einaudi.
Το κορίτσι που κλαίει στις ρομαντικές κομεντί κι όταν τελειώνει ένα ωραίο βιβλίο.
Το κορίτσι που κλαίει επειδή πήρε 9 και όχι 10 στο μάθημα.
Το κορίτσι που δε λέει σ' αγαπώ.
Το κορίτσι που κανείς δεν καταλαβαίνει.

Βρες το και γίνε εσύ αυτός που θα το καταλάβει.
Κι αν το βρεις, πρόσεχέ το. Υπάρχουν λίγα απ'αυτά.
Πρόσεχέ το, γιατί ξαφνικά θα αναρωτηθείς πως έγινε απλά,
"το κορίτσι που κλαίει πριν να φύγω, και μετά με ξεχνάει λίγο-λίγο".

Και δε θες να σε ξεχάσει ένα τέτοιο κορίτσι. Θέλεις;

October 21, 2012

Μικροί ενθουσιασμοί εν Αθήναις.

(Ή τι θα μου λείψει αφόρητα.)

Τα Mac Donald's.
(Το Chickenburger, το Mac Flurry και οι πατάτες Deluxe. Για την ακρίβεια η σως για τις πατάτες Deluxe.)
Οι βόλτες στην άδεια Πανεπιστημίου και την Ακαδημίας.
(To Zonar's, το Paul, και η Βουκουρεστίου.)
Ο Εθνικός Κήπος.
(Θα μου έλειπε περισσότερο αν ήταν πιο άδειος.)
Το να κοιτάω τις ράγες του μετρό.
(Πάντα με ιντρίγκαρε η ιδέα να πέσω.)
Τα λάιβ αγαπημένων καλλιτεχνών και οι εκθέσεις βιβλίου.
(Η Μποφίλιου, ο Παυλίδης, ο Μαχαιρίτσας, ο Δεληβοριάς ανά πάσα στιγμή.)
Η εναλλαγή κόσμων.
(Από Κηφισιά, Εξάρχεια κι από Γλυφάδα, Γκάζι.)
Το Μοναστηράκι και η Πλάκα.
(Ο καφές στην Κλεψύδρα και ένα ακόμα καφέ που πήγα μία και μοναδική φορά και δεν το ξαναβρήκα ποτέ.)
Τα Cinnabon, το Gazi College και τα Friday's.
(Η αίσθηση "κοπάνα" από τη σχολή, αλλά και η αίσθηση του "πήρα 10!.")
Το Θησείο και ο λόφος Φιλαπάππου.
(Το Αθηναίων Πολιτεία.)
Ο κόσμος της.
(Οι ευκαιρίες να γνωρίσω άτομα που θαυμάζω, μέσω της μουσικής τους, των γραπτών τους. Άτομα ξεχωριστά.)
Τα απροσδόκητα βράδια της.
(Τα ξενύχτια, τα σφηνάκια, τα πρωινά ξυπνήματα σε σπίτια που δεν ξέρεις.)
Η Νομική.

Μα πιο πολύ από όλα θα μου λείψω εγώ, στην Αθήνα, ερωτευμένη.
Ερωτευμένη με τη ζωή, τη μουσική, τα χρώματα, τον ήλιο. Με το νεαρό στο λεωφορείο, τον περαστικό στην Ερμού, το κορίτσι στο μετρό. Ερωτευμένη με όλον το κόσμο. Μαζί σου. Θα μου λείψω εγώ με το μόνιμα κολλημένο χαμόγελο. Θα μου λείψει η Αθήνα με το αγόρι μου. Πόσο δεν μου άρεζε να σε λέω έτσι...
Μα όλα ήταν διαφορετικά όταν ερχόσουν εσύ. Λίγο πιο όμορφα, λίγο πιο φωτεινά, λίγο πιο μαγικά.
Θα μου λείψουν τα ταξίδια μας κι ας ήταν 20λεπτα με τρόλει και μετρό, τα πρωινά μας -και οι μάταιες απόπειρές μου να σε ξυπνήσω, τα βράδια μας -το ξέρω σ'αρεζαν και σένα εκείνα τα βράδια. Οι μάταιες προσπάθειές σου να μου μάθεις πόκερ με φασόλια. Οι μάταιες προσπάθειές μου να σου μάθω να διαβάζεις ποίηση και να ακούς ξένα. Το σινεμά μας και η μανία σου να μη με αφήνεις να μιλάω. (Μα γιατί να μη μιλάω πες μου;) Θα μου λείψουν οι κατακτήσεις μου. Κι όχι, δε μιλώ για εκείνες, τις κάποιες και τις τυχαίες. Θα μου λείψουν οι κατατήσεις του κορμιού σου, του μυαλού σου, αλλά κυρίως του χαμόγελού σου. Γιατί κάθε μέρα, μία ακόμα μέρα και ένα ακόμα βράδυ μαζί σου, για μένα ήταν και μια κατάκτηση. Κάθε βράδυ. Κάθε βράδυ προσπαθούσα να ονειρευτώ κάτι διαφορετικό. Μα κάθε βράδυ έβλεπα το ίδιο όνειρο.


-το δικό σου όνειρο; 

October 16, 2012

Δε γκαπ.

Το μούδιασμα.
Το τίποτα.
Το κενό.
Το άδειασμα.
Το μηδέν.

Έρχεται μια στιγμή που η καρδιά σου δεν είναι απλά ραγισμένη. Δεν είναι κομματιασμένη. Έχει μια τρύπα. Μια τεράστια τρύπα κάπου στη μέση, ή λίγο πιο δεξιά, που ότι και να πέσει μέσα εξαφανίζεται. Δεν την ακουμπάει καν. Πέφτει και χάνεται. Δεν ξέρω που πάει, αλλά είναι σαν να μην πέρασε ποτέ από εκεί. Οτιδήποτε κι αν σου δίνουν. Αγάπη, μίσος, αδιαφορία, ενδιαφέρον, ζήλεια. Δε σε αγγίζει τίποτα. Νιώθεις μόνο να πνίγεσαι και να σε ενοχλεί η παρουσία παλιών και καινούριων. Των πάντων.

Δεν ήσουν πάντα έτσι. Χρειάστηκαν πολλά για να καταλήξεις εδώ. Ταλαιπωρήθηκες, παιδεύτηκες, υποτιμήθηκες, έψαξες την αγάπη και απέτυχες, πήρες κάτι άλλο από αυτό που άξιζες. Ενώ εσύ έδωσες τον εαυτό σου και την ψυχή σου ολόκληρη, και αγάπησες και πόνεσες με τον πόνο των άλλων. Και μετάνιωσες και ζήτησες για συγχώρεση και συγχώρεσες. Ώσπου ξαφνικά μηδενίζεις. Και ξεχνάς ποιος ήσουν και τι ήθελες και τις αρχές σου και τα πιστεύω σου και γίνεσαι κάποιος άλλος. Που ούτε εσύ σε αναγνωρίζεις στον καθρέφτη. Κι αρχίζεις να κάνεις κακό στον εαυτό σου. Γιατί όταν δεν μπορείς να δεχτείς τίποτα από κανέναν, εκτός από τον εαυτό σου, τότε είναι να σα να ρίχνεις πισώπλατες μαχαιριές εσύ, σε εσένα.

Κύκλους κάνει η ζωή. Θα ξανανιώσεις. Και θα αγαπήσεις. Και θα πονέσεις. Και θα μαλακώσει η καρδιά σου. Μα ως τότε δικιά σου η επιλογή αν θα κλείνεις σιγά-σιγά το κενό ή θα το αφήνεις να μεγαλώνει.


-τέλειωσε ε;
-εσύ τι λες;
-μάλλον ναι. 
-μάλλον ναι λέω κι εγώ.
- ...
-καληνύχτα.

October 13, 2012

Όσα δε λέγονται σε μια βόλτα στην Πανεπιστημίου.

Όταν κλαίω πια δε σκέφτομαι εσένα.
Όχι πια. Ή μάλλον δεν είσαι πια η αιτία που κλαίω. Κλαίω ξέρεις, για όλα αυτά που έκλαιγα και τότε που είμασταν μαζί. Για όλα αυτά που ποτέ δεν κατάλαβες. Κλαίω, όχι σαν αυτές που το κλάμα διαρκεί όσο για να αντικατασταθεί ο ένας γκόμενος από τον επόμενο. Κλαίω γιατί δεν είμαι σαν αυτές. Ίσως και να ήθελα να ήμουν. Είμαι όμως περίπλοκος -περίεργος πες το- άνθρωπος, έχω ψυχολογικά, δεν ξέρω τι μου γίνεται, τι θέλω. Δεν έχω αυτά που ξέρω ότι θέλω. Είμαι ένα μεγάλο "ό,τι να'ναι" όπως αγαπάς να μου λες.

Σήμερα όμως έκλαψα για σένα.
Όπως και το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. -Ξέρεις τι; Δε με νοιάζει που θα τα διαβάσεις αυτά. Το ξέρω ότι με διαβάζεις. Και ξέρω ότι καταλαβαίνεις τα περισσότερα. Όχι όλα, αλλά τα περισσότερα.-
Εμένα δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις. Δε με καταλαβαίνεις είμαι σίγουρη. Μπορεί να νομίζεις ότι με ξέρεις, αλλά εγώ δεν το νομίζω.
Δε φτάνει να διαβάζεις τις σκέψεις μου,
να προλαβαίνεις αυτά που πάω να πω,
να ξέρεις με τι θα θέλω να σε χτυπήσω και με τι θα χαμογελάσω.
Όχι, αυτά δε φτάνουν αγάπη μου. 
Γιατί όταν μιλάς για μένα καταλαβαίνω ότι δεν ξέρεις τίποτα. Απολύτως τίποτα. Νιώθω σα να μιλάς για κάποια άλλη. Όχι, δεν είμαι εγώ αυτή που περιγράφεις. Ούτε σκέφτομαι έτσι, ούτε νιώθω έτσι. Δεν ξέρεις τίποτα. Γι' αυτό άλλωστε είχες πάντα και όλες αυτές τις αμφιβολίες για εμένα. Γι' αυτό και πίστευες -πόσο αφελές εκ μέρους σου- στις ημερομηνίες λήξης, στην απροσδιόριστη στάση μου. Γιατί αν με ήξερες έστω και λίγο θα ήξερες ότι εγώ δε θα σε άφηνα ποτέ. Θα ήξερες τι κρύβονταν πίσω από κάθε μου πράξη και αντίδραση.
Θα ήξερες να ξεχωρίζεις την αδιαφορία από την κούραση, τη φυγή από το διωγμό.

Κουράστηκα ξέρεις. Κουράστηκα από όσα έχουμε περάσει μαζί, από όσα έχω περάσει μόνη. Κλαίω και τώρα. Τώρα που γράφω. Κλαίω και πονάει το κεφάλι μου. Κι ας ήμουν χαμογελαστή απόψε. Πονάει πολύ. Πήρα και ντεπόν. Τίποτα. Δεν το θέλω άλλο αυτό. Ούτε ξέρω πόσο θα κρατήσει. Ούτε ξέρω αν εγώ φταίω που μένω ή εσύ που δε φεύγεις. Τίποτα δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι νιώθω να γλυστράει η ζωή μέσα από τα χέρια μου και να μην κάνω τίποτα. Να στέκομαι παθητικά και να κοιτάζω.
Όταν ακούω αυτό  το τραγούδι τσαντίζομαι. Τσαντίζομαι για ένα συγκεκριμένο στίχο. "Οι άνθρωποι φεύγουν κι εμείς δεν αντιδράμε". Κι όμως εγώ έχω κάνει τα πάντα για να κρατήσω άτομα σημαντικά για εμένα! Εσύ θα το ξέρεις καλύτερα από τον καθένα. Για άτομα έκανα πολλά.
Για τη ζωή μου όμως; Αυτή ανήκει σε εμένα και ξέρω ότι αν θέλω μπορώ να τη ζήσω με τον τρόπο που έχω φανταστεί. Αλλά δεν κάνω τίποτα. Στέκομαι και αφήνω άλλους να αποφασίσουν για εμένα. Και οι μέρες περνάνε, και η ζωή συνεχίζεται και συνηθίζεται. Έτσι.

Πηγαίνω συχνά βραδυνές βόλτες στους άδειους δρόμους. Όπως εκείνες που πηγαίναμε μαζί. Στο Παγκράτι. Και πιο πάνω, στο Βύρωνα. Πηγαίνω στα μαγαζιά που σου είχα υποσχεθεί ότι θα σε πάω, διαβάζω τα γράμματα που δε σου έχω στείλει, τα χιλιάδες e-mail μας, σκέφτομαι όσα δε σου έχω πει. Ή έστω όχι όταν και όπως θα ήθελα. Βλέπω τις ταινίες που έπρεπε να βλέπουμε μαζί. Κοιμάμαι αγκαλιά με το μαξιλάρι μου αντί για εσένα.

"Προχώρα μικράκι" μου λες.  
"Προχώρα κι άστα όλα αυτά. Αξίζεις κάτι καλύτερο. Στη ζωή πρέπει να προχωράμε. Να μη μένουμε πίσω." "Θα σε βοηθήσει αυτό... και θα σε βοηθήσει το άλλο..."
Λες και ξέρεις εσύ τι είναι καλό για μένα!

Μπορεί και να έχεις δίκιο. Μπορεί να είμαι μεγάλος μαλάκας. Το σκέφτομαι συχνά μη νομίζεις. Ύστερα σκέφτομαι ότι μπορεί απλά να σ'αγάπησα βαθιά. Κι ύστερα ότι μάλλον απλά το κατάλαβα αργά. Κι ύστερα σε συγχωρώ.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί, πως είναι δυνατόν να περιμένω να το καταλάβεις εσύ, όταν εγώ ή ίδια δεν το είχα καταλάβει;

[το ξέρω ότι όποτε το ακούς θα με θυμάσαι. το ξέρω ότι σου λείπω. το ξέρω ότι όποτε βλέπεις κάποια να μου μοιάζει, έστω και λίγο, θα με σκέφτεσαι. το ξέρω ότι θα με ψάχνεις. τα ξέρω αυτά αγάπη μου. μα τί σημασία έχει πια; οι άνθρωποι χάνονται ξέρεις.]

 "Αυτό ήταν το φοβερό σου λάθος. Ότι δε μάντευες ποτέ κανένα μου αίσθημα."

-δε σου πάει να κλαις. 
να μην κλαις. 
κι αν δε μπορείς να το κάνεις για μένα κάν'το τουλάχιστον για τη μάσκαρά σου.
(-ξεχάστηκα και έβαλα απόψε.)

October 9, 2012

Απομυθοποίηση.

"Οι άνθρωποι δεν είναι όντα άξια εμπιστοσύνης" ήταν απ' τις αγαπημένες της φράσεις, ίσως η αγαπημένη της. Μπορεί και ολόκληρη η κοσμοθεωρία της, αλλά είχε χάσει τόσο πολύ τον εαυτό της τελευταία, που θα ήταν απίθανο να μην χάσει τις κοσμοθεωρίες της. Και αφηνόταν και πληγωνόταν και συγχωρούσε και εμπιστευόταν και ξανά και ξανά και ξανά.

-Οι άνθρωποι δεν είναι όντα άξια εμπιστοσύνης! φώναξε δυνατά και άρπαξε το ποτήρι με το κρασί απ'τα χέρια του. Το έριξε πάνω της. Λέρωσε το άσπρο φανελάκι της και το παντελόνι του. Έτρεμε ολόκληρη. Δεν τον ήθελε δίπλα της όχι πια. Δεν της άξιζε. Όχι ότι δεν ήταν όμορφος, και ψηλός και γοητευτικός. Μονάχα ένα ελάττωμα είχε. Δεν ήξερε να αγαπάει. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που ήξερε αυτή. Δεν ήθελε να την πάρει αγκαλιά, να της μιλήσει ψιθυριστά στ'αυτί, να την κάνει να γελάσει. Δεν ήθελε να την αγγίξει. Όχι πια. Είχε αηδιάσει. Κάθε τόσο και κάτι ακόμα να τον ρίξει ακόμα πιο χαμηλά στα μάτια της. Αλλά αυτό; Αυτό ήταν πολύ!

[Όταν τον είχε πρωτογνωρίσει. Ήθελε να τον αγκαλιάσει. Δεν την άφησε. Της φαινόταν το πιο αθώο πλάσμα που είχε γνωρίσει ποτέ στη ζωή της. Ντροπαλός και αγνός. Κοκκίνιζε όταν της μιλούσε. Ήταν ρομαντικός. Όχι φανερά, κάπου βαθιά μέσα του όμως ήταν. Κι αυτή το έβλεπε. Και χαμογελούσε. Και της χαμογελούσε κι αυτός. Και πόσο πολύ δεν ήθελε να τον πληγώσει. Ήταν ευαίσθητη κι αυτή, αλλά άλλες εποχές. Μαζί του όχι. Μαζί του ένιωθε αυτή επικίνδυνη κι αυτός που έγραφε "προσοχήν εύθραυστον".]

Κι ύστερα συνέβη αυτό που δεν έπρεπε να συμβεί. 
Τον ερωτεύτηκε.
Και έπειτα διαλύθηκαν όλα.

Αυτό που περίμενε από καιρό έγινε, όχι κάτι καινούριο. Δεν της έκανε έκπληξη καν το γεγονός. Απλά δικαιώθηκε. Και μετά απ' αυτό γινόταν όλο και πιο κακός. Και κατέρρεε μέσα της. Και θόλωνε η εικόνα του. Και ξεθώριαζε τόσο πολύ. Και άρχισε να χάνει τη θέση που είχε στην καρδιά της. Όχι τη θέση των συναισθημάτων. Τον αγαπούσε βαθιά. Τον αγαπούσε πριν ακόμα τον ερωτευτεί. Αλλά την θέση του ανθρώπου άξιου να κάνεις πολλά γι'αυτόν.

Και όμως πόσες φορές δε ζήτησε συγγνώμη για τα δικά της λάθη, και πόσες φορές δεν πήγε να τον βρει και πόσες φορές δεν έκατσε κάτω από την πόρτα του περιμένοντάς τον να της ανοίξει, και πόσα γράμματα δεν του έγραψε. Και πόσα δάκρυα... Μόνο και μόνο για να καταλάβει ότι δεν άξιζε. Τίποτα από όλα αυτά. Ούτε ο κόπος, ούτε ο χρόνος, ούτε καν οι στιγμές ευτυχίας. Αναρωτήθηκε βγάζοντας το άσπρο -κόκκινο πια- φανελάκι της. Τον ήξερε ποτέ; Ήταν αληθινό τίποτα από όλο αυτό που έζησαν; Ποιός ήταν τελικά; Ήταν αυτός που έζησε αυτή; Αυτός που γνώρισε αυτή; Με τα λάθη του και τα σωστά του; Ή μήπως ήταν αυτός ο άλλος; Αυτός που έμαθε εκείνο το απόγευμα;


-Θα έκανες ποτέ παράλληλη σχέση;
-Όχι.
- ...
-Πιστεύεις ότι τα 'χω με άλλη;
-Δεν πιστεύω τίποτα.
(πια).