August 14, 2012

Φωτογραφί-ζω.

Φωτογραφίες σημαίνει αναμνήσεις.
Και αναμνήσεις σημαίνει ζωή.
Ποιός μπορεί άλλωστε να ζήσει μόνο για το παρόν;
Ακόμα κι αυτό όταν είναι τέλειο, περνάει κι αμέσως αναπολείς το προηγούμενο λεπτό, δευτερόλεπτο. Και θες απλά να γυρίσεις πίσω. Στο τραγούδι που μόλις τέλειωσε, στη συναυλία που μόνο αρκετή δεν ήταν, στο βραδινό μπάνιο κάτω από την Πανσέληνο. Να ξανανέβεις στα συγκρουόμενα του Λούνα Παρκ, να ξαναφάς λουκουμάδες με σοκολάτα (κι ας εσένα σου αρέσουν μόνο με μέλι), να ξανακρατήσεις το χέρι που λατρεύεις, ακόμα κι είναι μόνο για λίγο.

Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως όλα περνάνε γρήγορα, σχεδόν αστραπιαία.
Και ξαφνικά βρίσκεσαι σε ένα γραφείο, μπροστά από ένα λαπτοπ, να κοιτάς τα περασμένα. Κοιτώντας τις φωτογραφίες, των δύο τελευταίων καλοκαιριών, είδα πολλές και διαφορετικές ακρογιαλιές, ηλιόλουστα πρωινά, λαμπερά χαμόγελα, φουρτουνιασμένες διαθέσεις, όμορφα μάτια, αθώα βλέμματα.
Είδα και άλλα πολλά. Πράγματα που μόνο εγώ θα μπορούσα να δω.
Στις φωτογραφίες δύσκολα κάποιος ξένος μπορεί να δει, όσα μπορεί να δει αυτός που συνδέεται άμεσα με την φωτογραφία. Κι αυτός είναι μόνο ο φωτογράφος, αλλά ακόμα περισσότερο ο φωτογραφιζόμενος.

Μόνο αυτοί μπορούν να ξέρουν τι ακριβώς συνέβαινε μέσα τους εκείνη τη στιγμή.
Μόνο αυτοί μπορούν να ξαναζήσουν για λίγο όλα εκείνα. Στα δύο αυτά καλοκαίρια, ίσως κάποιος τρίτος να έβλεπε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Ίδια πρόσωπα, ίδια διάθεση, λαβ ιν δι έαρ. Θα αφήσω για εμένα να ξέρω την πιο βαθιά θεώρηση των δύο καλοκαιρινών εκδοχών. Θα κρατήσω για μένα οποιαδήποτε συναισθήματα προκαλούνται κοιτώντας αυτές τις φωτογραφίες και για τα άτομα που είναι μέσα σ'αυτές, θα αφήσω να έχουν τη δική τους γνώμη, τα δικά τους συναισθήματα και τη δική τους εκδοχή. Όπως σε όλες τις ιστορίες άλλωστε. Καλοκαιρινές ή όχι.

[Και τελικά;]

ή

[μάλλον]

[κάνε εκείνο που σου μοιάζει και για μένα μη σκεφτείς]