July 30, 2012

Summertime Sadness.


kiss me hard, before you gone summertime sadness

-Δεν έχω γνωρίσει πιο καταθλιπτικό κορίτσι από σένα.
-Δεν έχεις γνωρίσει και πολλά κορίτσια, του απάντησε.
-Δεν έτυχε. Επιλογή μου ήταν.
-Φυσικά και ήταν επιλογή σου! Αφού εσύ πάντα ήσουν της σιγουριάς. Ποτέ δεν έκανες ένα βήμα στο άγνωστο, ποτέ δεν πήρες ένα ρίσκο στη ζωή σου, προτιμούσες τα εύκολα και τα ανώδυνα, μόνο που εγώ δεν είμαι έτσι. 
-Εγώ πάλι νομίζω πως είσαι μόνο λόγια. Νομίζεις ότι είσαι διαφορετική, αλλά η διαφορετικότητά σου περιορίζεται στη θλίψη σου. Και νομίζω πως κατά βάθος σου αρέσει να είσαι θλιμμένη. Έχεις εθιστεί.
-Είμαι εθισμένη σε ότι μπορώ να ζήσω απόλυτα. Κι αφού αυτό δεν είναι η χαρά, τότε προτιμώ να είμαι εθισμένη στη θλίψη.
-Ξέρεις κάτι; Με κατηγορείς εμένα για φυγόπονο, αλλά κι εσύ ίδια είσαι! Είναι πιο εύκολο να ζεις στη θλίψη σου. Απαιτεί ψυχική κούραση να χαμογελάς. Απαιτεί να πιέσεις τον εαυτό σου για να σε αντέξεις,  και να σε αντέξουν. Να τον κάνεις λίγο πιο συμπαθητικό, λίγο πιο ευχάριστο. Εσύ όμως δεν τον κάνεις, σ'αρέσει να κυλιέσαι στο βούρκο σου, σ'αρέσει να σε βλέπουν έτσι, μ'αυτό το θλιμμένο βλέμμα και το χαμόγελο που κρύβει μέσα του τόσα πολλά. Τόσα πολλά, αλλά όχι ευτυχία. Σ'αρέσει να σε λυπούνται!
-Το πιο μεγάλο λάθος που κάνουν οι άνθρωποι, είναι ότι νομίζουν πως ξέρουν ο ένας τον άλλον. Είπε και σηκώθηκε να φύγει με κοκκινισμένα μάγουλα και μάτια.

Την άφησε. Δεν ήταν από τα άτομα που θα την παρακαλούσαν. Τέτοια είχε πολλά, αλλά ήταν κι αυτά τα ίδια που την έκαναν να ασφυκτυεί ανάμεσά τους. Ήταν αυτά τα ίδια που δεν την ικανοποιούσαν στο ελάχιστο. Που δεν την γέμιζαν. Ίσως τελικά αυτή η αδιαφορία που της έδειχνε και που την ενοχλούσε τόσο πολύ, όπως υποστήριζε, ίσως να ήταν αυτή που τον κρατούσε μέσα της. Αυτή που την έκανε να προσπαθεί για κάτι -τι; δεν ήξερε. Ίσως τελικά και να είχε δίκιο. Ίσως της άρεσε να παιδεύει τον εαυτό της, να τον τιμωρεί για κάποια αμαρτία που ούτε κι αυτή ήξερε ποια ήταν και πότε ακριβώς την είχε κάνει.

Τα είχε όλα άλλωστε! Όλα όσα ευχόταν να είναι δικά της, τώρα ήταν στα χέρια της. Είχε τα πάντα, αλλά περισσότερο από όλα είχε αυτό το ανικανοποίητο Εγώ.

Ίσως τελικά δεν έφταιγε το καλοκαίρι, ο νωχελικός και πάντα αδιάφορος Αύγουστος, αυτοί οι Άλλοι, οι γονείς της, το αγόρι της, το αβέβαιο μέλλον της, ίσως δεν της έφταιγε κανένας άλλος, εκτός από το ότι δεν μπορούσε να κάνει αυτό που τόσο πολύ επιθυμούσε. Μια βουτιά στη θάλασσα. Μια βουτιά όμως διαφορετική από τις άλλες. Μια βουτιά που θα διαρκούσε αιώνια. Μια βουτιά που η κατάληξή της δεν θα ήταν στην επιφάνεια, αλλά στο βυθό. [Της άρεσαν τόσο πολύ οι μπουρμπουλήθρες άλλωστε. Είχε αυτό το μικρό μπουκαλάκι με σαπουνάδα στο συρτάρι της και όποτε ήθελε να δει λίγο χρώμα έβγαινε στο μπαλκόνι, και εκεί σε κάποια αντανάκλαση του ήλιου έκανε μερικές φούσκες -της άρεσε περισσότερο η λέξη μπουρμπουλήθρες βέβαια- έκανε μερικές και έβλεπε τα χιλιάδες χρώματα που σχημάτιζονταν. Πόσα χρώματα μπορεί να έχει μια τόσο δα φουσκίτσα;! Κι ύστερα, πριν προλάβουν να σκάσουν από μόνες τους, τις ακουμπούσε με το δάχτυλο και τις έσκαγε αυτή. Δεν της άρεσε η ιδέα να έχουν το δικό τους τέλος. Ήθελε να το καθορίσει αυτή, όπως και όλα τα τέλη στη ζωή της.]

Κι ύστερα ξανά σκεφτόταν τον έρωτα.

Ίσως τελικά να έφταιγε η τόσο διαφορετική αντίληψη που είχε γι'αυτόν.
Ίσως πάλι να έφταιγε από μόνος του ο ίδιος έρωτας και η πολυπλοκότητά του.
Ή η υπερβολική απλότητά του, στο πολύπλοκο μυαλό της.
Γιατί έρωτας άλλωστε θα ξέρετε../
Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,
φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριά σπασμών.
Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,
όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

(Κάπως έτσι χωρίζονται και χωρίζουν οι άνρωποι.
Στις τόσο διαφορετικές αντιλήψεις που έχουν για τον έρωτα.)

4 comments:

  1. Κάπως έτσι, ή ακριβώς έτσι καλύτερα.
    +1 Με εκφράζει.
    Καλό μεσημέρι.

    ReplyDelete
  2. o έρωτας στην πολυπλοκότητα του...
    ακριβώς!!

    ReplyDelete
  3. Τι ποιο πολύπλοκο από τον έρωτα...;

    ReplyDelete